Το βιβλίο «¡Oíd humanos!», που κυκλοφόρησε το 2026 από τις εκδόσεις Oriente y Mediterráneo, φέρνει για πρώτη φορά στα ισπανικά ποιήματα του Νίμα Γιουσίτζ, της μορφής που θεωρείται πατέρας της σύγχρονης περσικής ποίησης.
Η πρώτη ισπανική μετάφραση ποιημάτων του Νίμα Γιουσίτζ δίνει αφορμή να ξανασυστηθεί στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό μια από τις πιο καθοριστικές μορφές της ιρανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Το βιβλίο «¡Oíd humanos!» παρουσιάστηκε αυτές τις ημέρες στην Ισπανία, ενώ το El País το υποδέχεται ως ένα σημαντικό εκδοτικό γεγονός για την πρόσληψη της περσικής ποίησης στα ισπανικά.
Ο Γιουσίτζ, που είναι γνωστός και ως Νίμα Γιουσίτζ ή Νίμα Γιουσίτζ, θεωρείται ευρέως ο πατέρας της σύγχρονης περσικής ποίησης. Το όνομά του συνδέθηκε με τη ρήξη απέναντι στις κλασικές φόρμες και με τη διαμόρφωση της she’r-e now, της «νέας ποίησης», που άλλαξε οριστικά τον ρυθμό, τη γλώσσα και τη μορφή της ιρανικής ποιητικής έκφρασης.
Το ενδιαφέρον με αυτή την έκδοση δεν είναι μόνο ότι προσθέτει ακόμη ένα βιβλίο στην ευρωπαϊκή βιβλιογραφία γύρω από το Ιράν. Είναι ότι φέρνει πιο κοντά μια φωνή που, αν και θεμελιώδης για τη νεότερη ιρανική γραφή, παρέμεινε για χρόνια λιγότερο γνωστή στη Δύση από ποιητές που επηρεάστηκαν από αυτόν και ήρθαν αργότερα. Η El País σημειώνει ότι ο Γιουσίτζ πέθανε το 1960 χωρίς τη μεγάλη αναγνώριση που θα αποκτούσε λίγο αργότερα, για να γίνει μέσα στις επόμενες δεκαετίες αδιαμφισβήτητο σημείο αναφοράς της σύγχρονης ιρανικής ποίησης.
Η ζωή του ακολούθησε τις μεγάλες αναταράξεις του νεότερου Ιράν. Η El País τον συνδέει με τις πολιτικές και κοινωνικές μεταβολές του 20ού αιώνα, θυμίζοντας ότι φυλακίστηκε μετά το πραξικόπημα του 1953 και ότι η ποίησή του έφερε μέσα της τόσο την ιστορική ταραχή όσο και μια βαθιά σχέση με τη φύση, τη νύχτα και τη μοναξιά.
Εκεί βρίσκεται και ένα μέρος της γοητείας του. Η ποίησή του δεν μοιάζει μόνο ιστορικά σημαντική, αλλά και παράξενα ζωντανή: μιλά με μυστικισμό, με τραγικότητα, με εικόνες από ποτάμια, λίμνες, δέντρα, στέπες και μοναχικές μορφές, σαν να αναζητά μέσα στη φύση μια τελευταία γλώσσα για τον άνθρωπο. Το El País θυμίζει επίσης ότι η Φορούγ Φαροχζάντ τον έβλεπε ως μορφή αντάξια των μεγάλων κλασικών της περσικής παράδοσης.
Έτσι, η ισπανική έκδοση του «¡Oíd humanos!» δεν μοιάζει με μια απλή μεταφραστική προσθήκη. Μοιάζει περισσότερο με καθυστερημένη συνάντηση με έναν ποιητή που βοήθησε να αλλάξει η μορφή της ποίησης σε μια ολόκληρη γλώσσα και που τώρα αρχίζει να αποκτά νέα παρουσία και σε άλλα ευρωπαϊκά αναγνωστικά πεδία
