Η νέα έκθεση του David Hockney στη Serpentine North δεν μοιάζει με θριαμβευτική αναδρομή, αλλά με κάτι πιο ήσυχο και πιο επίμονο: μια άσκηση στο πώς κοιτάζεις τον χρόνο καθώς περνά.
Το David Hockney: A Year in Normandie and Some Other Thoughts about Painting, που παρουσιάζεται στο Λονδίνο από τις 12 Μαρτίου έως τις 23 Αυγούστου 2026 με ελεύθερη είσοδο, φέρνει στο κέντρο το μνημειακό A Year in Normandie και γύρω του μια μικρότερη ομάδα νέων έργων που δείχνουν τον Hockney όπως είναι τώρα.
Στην καρδιά της έκθεσης βρίσκεται το A Year in Normandie, μια ζωγραφική ζωφόρος περίπου 90 μέτρων, φτιαγμένη από περισσότερες από 100 ψηφιακές εικόνες που ο Hockney δημιούργησε στο iPad την περίοδο του lockdown, παρακολουθώντας τις εποχές να αλλάζουν γύρω από το στούντιό του στη Νορμανδία. Το έργο αντλεί από την ταπισερί της Μπαγιέ και τα κινεζικά scrolls, αλλά παραμένει απολύτως σύγχρονο στη λογική και στο μέσο του.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η γοητεία της έκθεσης. Δεν ζητά να δεις τον Hockney ως αειθαλή μύθο, αλλά ως έναν ζωγράφο 88 ετών που εξακολουθεί να επιστρέφει στα ίδια πράγματα - το φως, το τοπίο, τις μικρές μεταβολές της εποχής - μέχρι να γίνουν ρυθμός, διάρκεια, σχεδόν τρόπος σκέψης. Το Wallpaper διαβάζει αυτή τη νέα παρουσίαση ως μια πιο οικεία και πιο συγκεντρωμένη στιγμή σε σχέση με τη μεγάλη αναδρομή του στο Παρίσι, ακριβώς επειδή εδώ ο Hockney μοιάζει λιγότερο απασχολημένος με το εύρος της καριέρας του και περισσότερο με το τι σημαίνει να συνεχίζεις να βλέπεις.
Το “Some Other Thoughts about Painting” του τίτλου ανοίγει τη δεύτερη, πιο εσωτερική πλευρά της έκθεσης. Σύμφωνα με το Wallpaper, παρουσιάζονται δέκα νέα έργα του 2025 - πέντε πορτρέτα και πέντε νεκρές φύσεις - που μεταφέρουν το βλέμμα από το πανοραμικό τοπίο σε μια πιο προσωπική, πιο καθημερινή κλίμακα. Φίλοι, συγγενείς και φροντιστές του Hockney εμφανίζονται εδώ με τρυφερότητα, χιούμορ και εκείνη τη σταθερή, καθαρή αίσθηση παρατήρησης που υπήρξε πάντα ένα από τα μεγάλα του χαρίσματα.
Οι πρώτες κριτικές, πάντως, δεν είναι καθόλου ομόφωνες. Ο Guardian βλέπει το μνημειακό έργο πολύ πιο επιφυλακτικά και υποστηρίζει ότι η τεράστια ζωφόρος λειτουργεί καλύτερα ως ψηφιακή εικόνα παρά μέσα στον πραγματικό χώρο της Serpentine. Για τον Ben Eastham, οι ενώσεις ανάμεσα στα επιμέρους τμήματα, τα χρώματα και η συνολική τεχνητότητα της επιφάνειας αποδυναμώνουν το αποτέλεσμα, ενώ τα πιο ζωντανά έργα της έκθεσης είναι τελικά τα πιο οικεία πορτρέτα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πραγματικό ενδιαφέρον αυτής της έκθεσης: στο ότι ξανανοίγει ένα παλιό ερώτημα γύρω από τον Hockney. Είναι πιο δυνατός όταν μένει άμεσος, φωτεινός και ανθρώπινος ή όταν δοκιμάζει πιο θεωρητικές, πιο φιλόδοξες και πιο κατασκευασμένες μορφές θέασης; Η Serpentine μοιάζει να επιμένει ότι τα δύο μπορούν ακόμη να συνυπάρξουν. Οι κριτικοί δεν είναι όλοι τόσο σίγουροι.
Σε κάθε περίπτωση, το A Year in Normandie and Some Other Thoughts about Painting δεν είναι μια έκθεση που λειτουργεί μόνο ως μεγάλο όνομα σε μεγάλο ίδρυμα. Είναι μια ύστερη κατάθεση για τη ζωγραφική ως επιμονή: να κοιτάζεις ένα δέντρο, ένα τραπέζι, ένα πρόσωπο, μια εποχή, μέχρι να πάψουν να είναι απλώς εικόνες και να γίνουν χρόνος. Και γι’ αυτό, είτε τη δει κανείς ως ώριμη, συγκινητική στιγμή είτε ως πιο άνιση ύστερη φάση, η νέα έκθεση του Hockney έχει ήδη καταφέρει κάτι ουσιαστικό: να ξαναβάλει στο κέντρο τη χαμένη τέχνη του να σταματάς και να κοιτάς.
