Ο σκηνοθέτης του I Am Not Your Negro επιστρέφει με μια νέα ταινία για τον George Orwell, ξαναπιάνοντας το 1984 μέσα από τη σύγχρονη γλώσσα της εξουσίας και της προπαγάνδας.
Το Orwell: 2+2=5, που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες το 2025, βγαίνει στις αίθουσες σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία στις 27 Μαρτίου.
Ο Raoul Peck, ο δημιουργός των I Am Not Your Negro και Exterminate All the Brutes, επιστρέφει με ένα νέο πολιτικό ντοκιμαντέρ, αυτή τη φορά στραμμένο στον George Orwell και στη διαρκή επικαιρότητα του έργου του. Το Orwell: 2+2=5 δεν προσεγγίζει τον συγγραφέα ως μια μουσειακή λογοτεχνική μορφή, αλλά ως μια παρουσία που εξακολουθεί να φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα η εξουσία. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Cannes Premiere το 2025 και τώρα ξεκινά τη νέα αιθουσακή της διαδρομή στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 27 Μαρτίου.
Ο Peck χτίζει το φιλμ μέσα από τα λόγια του ίδιου του Orwell, με τη φωνή του Damian Lewis, και τα μπλέκει με αρχειακό υλικό, αποσπάσματα από παλιότερες μεταφορές του 1984 και εικόνες από τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο. Στο φιλμ δεν επιχειρεί απλώς να ξανασυστήσει τον συγγραφέα, αλλά να δείξει πως η Newspeak, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η χειραγώγηση της γλώσσας δεν ανήκουν μόνο στη δυστοπική φαντασία, αλλά και στην καθημερινή πολιτική εμπειρία του παρόντος.
Σε συνέντευξη στον Guardian, ο Peck λέει ότι ο Orwell δεν ήταν αρχικά από τους συγγραφείς που ένιωθε πιο κοντά του. Όσο όμως προχωρούσε την έρευνα στο αρχείο του, άρχισε να βλέπει μια διαφορετική μορφή: έναν άνθρωπο που πέρασε από την εμπειρία της αποικιοκρατίας, ήρθε αντιμέτωπος με τη βία της Ιστορίας και προσπάθησε να γράψει καθαρά, ακόμα και όταν αυτό σήμαινε να στραφεί ενάντια στο δικό του πολιτισμικό περιβάλλον. Εκεί, ο σκηνοθέτης βρήκε μια πολιτική και ηθική συγγένεια που δεν περίμενε.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο το Orwell: 2+2=5 ξεφεύγει από το συμβατικό λογοτεχνικό πορτρέτο. Η ταινία δεν στέκεται μόνο στη ζωή του συγγραφέα, αλλά διαβάζει το έργο του ως εργαλείο για να κατανοήσει κανείς τη σημερινή φθορά των δημοκρατιών, την κανονικοποίηση του ψέματος και τη λατρεία του ηγέτη. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, ο Peck συνδέει τον Orwell με έναν κόσμο όπου η γλώσσα γίνεται όλο και πιο συχνά πεδίο χειραγώγησης, συγκάλυψης και πολιτικής βίας.
Το ντοκιμαντέρ, τουλάχιστον από όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι τώρα, δείχνει να ξαναφέρνει τον Orwell στο κέντρο μιας πιο σκοτεινής και ασταθούς εποχής. Και αυτό είναι το βασικό του διακύβευμα: να επιστρέψει σε ένα γνωστό όνομα όχι για να μιλήσει απλώς για το παρελθόν, αλλά για το πώς παραμορφώνεται το παρόν.
