Η Κλωντ Ζοζεφίν Ροζ Καρντινάλε - κατά κόσμον Κλαούντια Καρντινάλε - πέθανε το βράδυ της Τρίτης (24/9) στα 87 της χρόνια.
Η Ιταλίδα ηθοποιός, θρύλος του ιταλικού κινηματογράφου,που γνώρισε την απόλυτη δόξα τη δεκαετία του '60 εάν απεχθανόταν κάτι, ήταν να μένει ακίνητη. Αυτό είχε αναφέρει χαρακτηριστικά σε μια παλαιότερη συνέντευξή της στον Guardian, το 2013.
Εκείνες τις ημέρες ήταν καθηλωμένη στο σπίτι της σχεδόν για δύο μήνες καθώς είχε σπάσει το πόδι της. «Ήταν χαζό. Έπαιζα βόλεϊ. Υπήρχε νερό στην άκρη της πισίνας και γλίστρησα. Μου αρέσει να είμαι δραστήρια, οπότε να κάθομαι δύο μήνες χωρίς να βγαίνω είναι φοβερά δύσκολο. Είχα πολλά ταξίδια να κάνω και έπρεπε να τα ακυρώσω», είχε πει η ηθοποιός.
Στα 74 της η Κλαούντια Καρντινάλε είχε παίξει σε πάνω από 135 ταινίες μέσα σε 60 χρόνια και συνέχιζε να κάνει δύο ή τρεις κάθε χρόνο. Και οι ρόλοι της σε κλασικά έργα όπως το 8½, Ο Γατόπαρδος, Μια φορά κι έναν καιρό στη Δύση και το Fitzcarraldo την κρατούσαν παρούσα σε φεστιβάλ και βραβεύσεις.
«Δεν θέλω να σταματήσω!» έλεγε γελώντας, μιλώντας στον δημοσιογράφο Steve Rose. «Είναι φανταστικό να συνεχίζω να δουλεύω. Είναι σημαντικό».
Με την τεράστια καριέρα της, η Καρντινάλε ήταν σαν ζωντανό βιβλίο ιστοριών του παλιού σινεμά. Για τον Τζον Γουέιν και τη Ρίτα Χέιγουορθ έλεγε: «Αυτός ήταν τεράστιος, κι εκείνη πανέμορφη. Η Gilda για μένα ήταν η καλύτερη ταινία της. Στο Circus World (1964) έπαιζε τη μητέρα μου κι εκείνος τον πατέρα μου. Μπορείς να το φανταστείς;». Για τον Ροζ Πάνθηρα: «Ο Πίτερ Σέλερς δεν μιλούσε σε κανέναν. Πάντα στη γωνία, το αντίθετο από ό,τι βλέπεις στην ταινία. Ο Μπλέικ Έντουαρντς, ο σκηνοθέτης, ήταν φανταστικός. Τρελός. Και εγώ αγαπώ τους τρελούς ανθρώπους».
Για τον Τόνι Κέρτις, με τον οποίο είχε παίξει στην κωμωδία Don’t Make Waves, είχε δηλώσει: «Α! Απίστευτος. Πότε ήταν αυτό; Α, ναι. Ήταν λίγο πριν το 'Μια φορά κι έναν καιρό στη Δύση'. Α, το 1968. Τεράστια διάρκεια γυρισμάτων. Δεν θυμάμαι!»
Η αποκάλυψη του βιασμού
Η καριέρα της Κλαούντια Καρντινάλε ξεκίνησε τυχαία, όταν στα 18 της την διάλεξαν μέσα από το πλήθος και στέφθηκε «Η πιο όμορφη Ιταλίδα στην Τυνησία» – σε έναν διαγωνισμό που δεν είχε δηλώσει συμμετοχή. Το έπαθλο ήταν ένα ταξίδι στο φεστιβάλ Βενετίας, όπου της πρόσφεραν συμβόλαια, αλλά εκείνη είπε όχι. «Είναι όπως με έναν άντρα. Όταν σε κυνηγάει και πεις 'ναι' αμέσως, σε λίγο καιρό θα φύγει. Αν όμως πεις 'όχι', θα σε θέλει για πολύ καιρό» θα πει χαρακτηριστικά.
Υπήρχε όμως κι ένας άλλος λόγος. Η Καρντινάλε ήταν έγκυος και σύντομα θα έφερνε στον κόσμο ένα αγόρι. Δεν αποκάλυψε ποτέ την ταυτότητα του πατέρα, αν και αργότερα αποκάλυψε σε ένα γαλλικό περιοδικό ότι είχε πέσει θύμα βιασμού.
Τελικά, δέχτηκε την πρόταση του παραγωγού Φράνκο Κριστάλντι, ο οποίος την έβαλε σε συμβόλαιο 18 χρόνων και την παντρεύτηκε. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η Καρντινάλε είχε μεταμορφωθεί στο αντίπαλο δέος της Μπριζίτ Μπαρντό. Η ζωή της ήταν αυστηρά ελεγχόμενη: όχι μόνο οι κινηματογραφικοί ρόλοι, αλλά και το χτένισμα, το βάρος, η κοινωνική της ζωή. Στον κόσμο έλεγαν ότι ο γιος της ήταν ο μικρότερος αδελφός της, και τον μεγάλωνε η οικογένεια της Καρντινάλε.
Το 1963 ήρθαν οι δύο μεγάλες επιτυχίες: το 8½ του Φελίνι και Ο Γατόπαρδος του Βισκόντι. Στον Φελίνι όλα γίνονταν με αυτοσχεδιασμό, με φασαρία, σαν τσίρκο. Στον Βισκόντι επικρατούσε απόλυτη σιωπή, σαν θέατρο. Μέσα στην ίδια χρονιά, οι δύο ταινίες θριάμβευσαν διεθνώς και η Καρντινάλε έγινε παγκόσμια σταρ.
Η γνωριμία με τον Μάρλον Μπράντο
Πολλοί την πολιορκούσαν, αλλά εκείνη δεν μίλαγε ποτέ για την προσωπική της ζωή. Μόνο για τον έναν που… έχασε: τον Μάρλον Μπράντο. Όταν πρωτοπήγε στο Χόλιγουντ, είχε πει παντού ότι ήταν το είδωλό της. Ένα βράδυ εκείνος χτύπησε την πόρτα της. «Είπε κάτι για το ότι και οι δύο είμαστε Κριοί. Ήταν γοητευτικός και αστείος, αλλά εγώ γελούσα και τον έδιωξα. Όταν έκλεισα την πόρτα, είπα στον εαυτό μου: “Είσαι τόσο χαζή!”».
Σε αντίθεση με τη Μπαρντό, που λύγισε και εγκατέλειψε το σινεμά το 1973, η Καρντινάλε βρήκε τρόπο να συνεχίσει. Χώρισε από τον Κριστάλντι το 1975 και απελευθερώθηκε. Έκανε αρκετές κακές ταινίες τη δεκαετία του ’70 και του ’80, αλλά με τα χρόνια βρήκε την ισορροπία. «Δεν ξεγυμνώθηκα ποτέ και δεν άλλαξα το πρόσωπό μου. Δεν μου αρέσει καθόλου. Μου αρέσει να είμαι όπως είμαι, γιατί δεν μπορείς να σταματήσεις τον χρόνο».
Ποτέ δεν είχε σωματοφύλακες ή οδηγούς, έκανε μόνη της τις επικίνδυνες σκηνές, και πολλοί σκηνοθέτες την επαινούσαν για την απλότητά της. Ο Βέρνερ Χέρτζογκ, στο ημερολόγιό του από τα γυρίσματα του Fitzcarraldo, έγραψε ότι η Καρντινάλε ήταν η αντίθεση στην τρέλα του Κλάους Κίνσκι: «Είναι πάντα χαρούμενη, μια αληθινή επαγγελματίας, και έχει μια λάμψη μπροστά στην κάμερα. Στην παρουσία της ο Κίνσκι φερόταν σαν κύριος». Η Καρντινάλε θα πει: «Εγώ δεν τον φοβόμουν ποτέ. Αυτός φοβόταν εμένα!»
Στα 74 της χρόνια ακόμα ταξίδευε και έκανε γυρίσματα. «Μετά το The Artist and the Model, έκανα μια ταινία με τον Μανουέλ ντ’ Ολιβέιρα. Ήταν 103 χρονών, μπορείς να το φανταστείς; Πριν είχα κάνει μια ταινία στην Ιταλία, και μια στη Νέα Υόρκη με πολύ νέο σκηνοθέτη. Μετά γύρισα μία στην Αυστρία, και η τελευταία ήταν το Effie, μια βρετανική ταινία με την Έμα Τόμσον».
«Έχω τρία σενάρια να διαβάσω αυτή την εβδομάδα. Θέλω να αρχίσω να κινούμαι ξανά».
Με πληροφορίες από Guardian
