Ο Σεπτέμβρης μπαίνει με ακόμα μια σειρά από καλές νέες κυκλοφορίες – είναι πραγματικά μια εξαιρετική περίοδος για σινεμά.
Στο Caught Stealing ο Ντάρεν Αρονόφσκι επιστρέφει στη Νέα Υόρκη των ‘90s, προσθέτει αρκετό χιούμορ στο σινεμά του και μοιάζει να κλείνει έναν κύκλο βασανισμένων ηρώων. Στο Life of Chuck ο Μάικ Φλάναγκαν διασκευάζει ξανά Στίβεν Κινγκ και κατορθώνει μια πραγματικά καλή ταινία μεγάλου κοινού – αν αγαπάτε το σινεμά του Κάπρα και του Σπίλμπεργκ, κοπιάστε.
Συνεχίζοντας τις αναλογίες, όσοι χρειάζεστε την απαραίτητη γουντιαλενική δόση σας, τώρα που στερηθήκαμε το ετήσιο ραντεβού μας με το σινεμά του Νεοϋορκέζου δημιουργού, θα μπορέσετε να τη λάβετε χάρη στο Trois Amies του πάντα αξιόπιστου Εμανουέλ Μουρέ. Το Vogter, η νέα ταινία του δημιουργού του Guilty Γκούσταβ Μόλερ, αντλεί και πάλι σασπένς από την προσπάθεια δημόσιου λειτουργού να βρει την κάθαρση, ενώ το The Conjuring: Last Rites σκηνοθετείται μεν από τον Μάικλ Τσάβες του τρίτου μέρους, αλλά ευτυχώς δεν θυμίζει εκείνο το φιάσκο – περισσότερα δεν κάνει να πούμε προς το παρόν, λόγω εμπάργκο.
Καιρό είχαμε να δούμε ελληνική ταινία στα θερινά σινεμά, η Ριβιέρα του Ορφέα Περετζή έρχεται για να καλύψει το κενό, φορτωμένη με βραβεία από το περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. To Βad Guys 2 είναι συνέχεια ενός διασκεδαστικού animation της Dreamworks που κάνει το λάθος να ακολουθήσει το δόγμα «bigger is better» – σε κάποιες περιπτώσεις, δεν είναι, κι αυτή είναι μια τέτοια περίπτωση.
Μπορεί να έχει χάσει τη δυναμική του, αν όχι τη σημασία του, ο όρος «αριστούργημα» από την κατάχρηση, έλα όμως που οι δυο επανεκδόσεις της εβδομάδας είναι όντως τέτοια. Το Ran του Ακίρα Κουροσάβα παραμένει μέχρι σήμερα στο όρος Έβερεστ όσων κατάφερε αυτή η (ακόμα νέα) τέχνη που λέγεται σινεμά, ενώ χωρίς το Journey to Italy του Ρομπέρτο Ροσελίνι, το σινεμά του Αντονιόνι θα συνέχιζε στον νεορεαλιστικό δρόμο του La Signora Senza Camelie - δεν θα μπορούσε να έχει τα χαρακτηριστικά αυτού που σήμερα αποκαλούμε αντονιονικό σινεμά, θα έπρεπε να τα εφεύρει μόνο του.
