Από τον περασμένο Ιούνιο ανεβαίνει στη σκηνή του Σαν Φρανσίσκο τo μιούζικαλ που έχει έμπνευση τον Λουίτζι Μαντζιόνε - και παίζεται μπροστά σε συνεχόμενα sold out.
Το «Luigi: The Musical», στην πραγματικότητα, όπως αναφέρουν οι δημιουργοί του, αντλεί έμπνευση από την είδηση ότι οι Μαντζιόνε, Sam Bankman-Fried και Diddy βρέθηκαν όλοι στην ίδια φυλακή.
Στα παρασκήνια πριν από την παράσταση της Δευτέρας, ο ηθοποιός Caleb Zeringue αστειεύτηκε λέγοντας ότι ο συμπρωταγωνιστής του, που υποδύεται τον ομώνυμο ρόλο, δεν μπορεί να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό ντεμπούτο της παραγωγής, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να του κοστίσει την ασφαλιστική του κάλυψη. Η ατάκα αυτή ακουμπά ένα από τα κεντρικά θέματα της σειράς, που σχετίζεται με τον φερόμενο δολοφόνο Λουίτζι Μαντζιόνε: τις στρεβλώσεις του αμερικανικού συστήματος υγείας που ωθούν τους ανθρώπους σε ακραίες πράξεις, όπως σημειώνει σε εκτενές ρεπορτάζ της για την παράσταση η εφημερίδα «The Washington Post».
Έξι μήνες πριν από το ντεμπούτο του μιούζικαλ, ο Μαντζιόνε απασχόλησε έντονα το αμερικανικό κοινό. Αμέσως μετά τη δολοφονία του Διευθύνοντος Συμβούλου της UnitedHealthcare, Brian Thompson, τον Δεκέμβριο, κυκλοφόρησαν εμπορεύματα όπως ποτήρια μπύρας και καπέλα με το σύνθημα «Άρνηση, Υπεράσπιση, Κατάθεση», τις λέξεις που βρέθηκαν χαραγμένες σε κάλυκες πυρομαχικών κοντά στο σημείο της δολοφονίας στο Κεντρικό Μανχάταν. Μετά τη σύλληψη του τότε 26χρονου Μαντζιόνε, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με memes που παρατηρούσαν πώς ένας φερόμενος δολοφόνος μπορούσε να γίνει… δημοφιλής.
Σήμερα, ο Μαντζιόνε αποτελεί σημείο αναφοράς για thinkpieces, viral TikToks, fan communities και συζητήσεις γύρω από την κατάσταση της αμερικανικής υγειονομικής περίθαλψης, μέσα από το πρίσμα μιας υπόθεσης δολοφονίας που μετατρέπεται σε σατιρικό μιούζικαλ.
Η σκηνοθέτιδα Nova Bradford, που υπογράφει το έργο μαζί με ομάδα κωμικών από το Bay Area, δήλωσε ότι η ιδέα γεννήθηκε όταν διάβασε πως ο Μαντζιόνε κρατούνταν στην ίδια φυλακή με τον Bankman-Fried και τον Sean "Diddy" Combs. «Είναι μια τόσο παράξενη συγκυρία να βρίσκονται τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, υψηλού προφίλ, στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή», ανέφερε.
Η Bradford τόνισε ότι η αποτυχία θεσμών -από τη Μεγάλη Ύφεση και το σκάνδαλο Cambridge Analytica μέχρι την κρίση των οπιοειδών- ωθεί τον κόσμο σε εναλλακτικές λύσεις, όπως γκουρού του Instagram ή «βιοχάκερ» στη Σίλικον Βάλεϊ, ακόμα και σε μορφές εκδίκησης. «Αλλά ούτε αυτοί προσφέρουν πραγματικές απαντήσεις, όπως ακριβώς και οι θεσμοί που απέτυχαν», πρόσθεσε.
Η παράσταση, με σαφείς αναφορές σε μιούζικαλ όπως το «Σικάγο», το «Book of Mormon» και το «Avenue Q», παίζει με την ένταση ανάμεσα στο χιούμορ και τη σοβαρότητα, την αθωότητα και το έγκλημα. Αν και δεν λείπουν τα σκηνικά λάθη ή οι φαλτσαρισμένοι τόνοι, το κοινό -κυρίως νεανικό- αγκαλιάζει τη σατιρική διάσταση.
Θεατές όπως η 31χρονη λογίστρια Kathleen Koumen ή η 50χρονη Stephanie Allen βλέπουν τον Μαντζιόνε ως μια φιγούρα-Ρομπέν των Δασών που φωτίζει τις αντιφάσεις του αμερικανικού συστήματος υγείας. «Δεν πιστεύω στη βία», είπε η Koumen, «αλλά ο Λουίτζι δείχνει πώς ένα κράτος που μονοπωλεί τη βία γεννά βία».
Παρά τις αντιδράσεις κριτικών όπως της San Francisco Chronicle, που υποστηρίζουν ότι ίσως είναι πολύ νωρίς για να ανέβει μια τέτοια υπόθεση στη σκηνή, η παράσταση συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις. Η Bradford βρίσκεται ήδη σε συνομιλίες για να μεταφέρει το «Luigi» σε Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη μετά το Εδιμβούργο.
Όπως σημειώνει μια νεαρή θεατής, η 23χρονη Eve Chrosienski, η παράσταση μπορεί να είναι «παράλογη και γελοία», αλλά ταυτόχρονα «ευαισθητοποιεί για τις δυσκολίες απέναντι στις ασφαλιστικές εταιρείες». Και, κυρίως, όπως είπε, κάνει «τη δυστυχία του κόσμου λίγο πιο υποφερτή».
Με πληροφορίες από Washington Post
