Ο Ζοχράν Μαμντάνι αποφάσισε, στην πορεία του προς το δημαρχιακό αξίωμα της Νέας Υόρκης, να περπατήσει ολόκληρο το Μανχάταν - ξεκινώντας στις 19:00 ένα βράδυ Παρασκευής, στις αρχές Ιουνίου.
Όταν τελείωσε, ήταν 02:30 τα ξημερώματα.
Το βίντεο του εγχειρήματος, που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταγράφει καρέ-καρέ Νεοϋορκέζους να του δείχνουν τον αντίχειρα, να τον αγκαλιάζουν, και αρκετούς να χειροκροτούν για τον «επόμενο δήμαρχο». Ο ίδιος εξηγεί στους ακολούθους του ότι το κάνει επειδή οι Νεοϋορκέζοι αξίζουν έναν δήμαρχο που μπορούν να δουν, να ακούσουν, ακόμα και να του φωνάξουν.
Μια γρήγορη περιήγηση στους λογαριασμούς του 33χρονου Μαμντάνι στα social media αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πόσο διαφορετικό είναι το ύφος του από αυτό ενός παραδοσιακού πολιτικού· απορρίπτει τις κλισέ ατάκες και προτιμά έναν πιο αυθόρμητο, άμεσο λόγο. Μετά τη νίκη του στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών την Τρίτη, η στρατηγική αυτή αναγνωρίζεται ως ένα από τα δυνατά του χαρτιά - η ικανότητά του να προσελκύει έναν ευρύ και ετερόκλητο συνασπισμό.
«Αυτό είναι ένα κάλεσμα αφύπνισης για το Δημοκρατικό Κόμμα», δήλωσε ο δημοσκόπος Φρανκ Λαντζ. Κατά τη γνώμη του, ο μεγάλος ηττημένος της βραδιάς δεν ήταν ο κύριος αντίπαλος του Μαμντάνι, ο πρώην κυβερνήτης Άντριου Κουόμο, αλλά ο ηγέτης της μειοψηφίας στη Γερουσία των ΗΠΑ, Τσακ Σούμερ, τον οποίο χαρακτήρισε εκπρόσωπο του κομματικού κατεστημένου.
Σύμφωνα με τον Λαντζ, η Δημοκρατική βάση απαιτεί «μια πιο ιδεολογική, αντιπαραθετική προσέγγιση στην πολιτική και στην πολιτική πρακτική» στην εποχή του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Πριν από τη νίκη της Τρίτης, ο Κουόμο και πολλοί Δημοκρατικοί είχαν χλευάσει την προεκλογική πλατφόρμα του Μαμντάνι - που περιλάμβανε μεταξύ άλλων δωρεάν δημόσια λεωφορεία και δημοτικά παντοπωλεία - ως μη ρεαλιστική. Δαπανήθηκαν εκατομμύρια για να τον πλήξουν.
Μαμντάνι: Ο millennial από την πολιπολιτισμική Αστόρια που κέρδισε τους ψηφοφόρους των social media
Ωστόσο, ο Μαμντάνι, αριστερός πολιτειακός βουλευτής και millennial, που εκπροσωπεί τη δυναμική και πολυπολιτισμική Αστόρια του Κουίνς, κατάφερε να συνδεθεί με τους ψηφοφόρους της εποχής των social media - ανθρώπους που διψούν για αυθεντικότητα και προσβασιμότητα.
Ο Χάρις Κριζμάνιτς, 30 ετών, παρακολούθησε το βίντεο με το περπάτημα στο Μανχάταν τρεις φορές. Άρχισε να παρακολουθεί τον δημοκρατικό σοσιαλιστή από τον Ιανουάριο, όταν ο Μαμντάνι είχε μόλις 1% στις δημοσκοπήσεις, και σύντομα εντάχθηκε στην καμπάνια του.
«Με εντυπωσίασαν οι προσωπικές του ικανότητες, ο τρόπος που μιλάει στους ανθρώπους και ο τρόπος που μπορεί να ταυτιστεί με τον μέσο άνθρωπο, και ο τρόπος που εξανθρωπίζει τους ψηφοφόρους που ένιωθαν πολύ απογοητευμένοι με τον τρόπο που πήγαιναν τα πράγματα», δήλωσε ο κ. Krizmanich στο BBC. «Ήταν πραγματικά εμπνευστικό».
Μαμντάνι: Βρίσκοντας τους ψηφοφόρους εκεί που βρίσκονται
Χωρίς τη δύναμη του ονόματος «Κουόμο» ή τη στήριξη πλούσιων δωρητών, ο Μαμντάνι επένδυσε στη δυναμική παρουσία του στα κοινωνικά δίκτυα, κατακλύζοντας τα με θετικό, συχνά χιουμοριστικό περιεχόμενο που ανέδειξε την προσωπικότητα και τις θέσεις του.
Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι κατάφερε να εμπνεύσει ενθουσιασμό στη Γενιά Ζ αλλά και σε απογοητευμένους ψηφοφόρους μεγαλύτερων ηλικιών, γεγονός που τροφοδότησε την εντυπωσιακή του κινητοποίηση στη βάση.
Περίπου 50.000 εθελοντές χτύπησαν πόρτες, ενώ μικροδωρητές τον βοήθησαν να σπάσει τα ρεκόρ συγκέντρωσης χρημάτων για την εκστρατεία. Ο ίδιος αξιοποίησε και τα πιο κλασικά μέσα: το viral βίντεο στο οποίο επιτίθεται στο ιστορικό και τα σκάνδαλα του Κουόμο, κατά τη διάρκεια ενός ντιμπέιτ των Δημοκρατικών, προβλήθηκε πάνω από 10 εκατομμύρια φορές στο X και πάνω από ένα εκατομμύριο ακόμη στο TikTok.
Η ταυτότητά του ως μετανάστη και η δημόσια έκφραση της πίστης του ως μουσουλμάνου —χωρίς καμία διάθεση απολογίας— λειτούργησε αναζωογονητικά για πολλούς, οι οποίοι αναγνώρισαν στις εμπειρίες του τις δικές τους. Ο νυν δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Έρικ Άνταμς —που απέχει πολύ από το να είναι υποστηρικτής του Μαμντάνι— είχε δηλώσει στις αρχές Ιουνίου: «Δεν συμφωνώ με τη στάση του σε πολλά πράγματα, αλλά σέβομαι το γεγονός ότι είναι πιστός σε αυτό που είναι».
Μετά όμως τη νίκη του Μαμντάνι, και ενδεχομένως αισθανόμενος τη σκιά μιας σοβαρής απειλής, ο Άνταμς —ο οποίος κατεβαίνει ανεξάρτητος τον Νοέμβριο— τον αποκάλεσε «πωλητή λαδιού φιδιού».
Ο Μαμντάνι δίνει έμφαση στα θέματα κόστους ζωής. Όπως λέει, οι συνομιλίες του με τους πολίτες συχνά καταλήγουν σε απλές, κοινής λογικής κουβέντες για το πώς μπορεί κανείς να ζει με αξιοπρέπεια και τι ρόλο μπορεί να παίξει η δημοτική αρχή σ’ αυτό.
Ωστόσο, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η απήχησή του δεν είναι απόλυτα διαταξική - μεταξύ των χαμηλότερων εισοδημάτων, συγκέντρωσε μόλις 38% έναντι 49% του Κουόμο.
Σε πρόσφατη εκδήλωση, ο Μαμντάνι δήλωσε στο BBC ότι «υπάρχει πολλή κατανοητή απελπισία και απογοήτευση με τους λεγόμενους ηγέτες εντός του κόμματός μας, οι οποίοι έχουν δείξει ότι είναι ανίκανοι ή απρόθυμοι να πολεμήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ». Συμπεριέλαβε τους Andrew Cuomo και Eric Adams στη λίστα αυτή.
«Χρειαζόμαστε έναν δήμαρχο που μπορεί να κοιτάζει τον αυταρχισμό στα μάτια και να μην βλέπει την αντανάκλαση του εαυτού του».
Η νίκη Μαμντάνι ως μάθημα για τους Δημοκρατικούς που παλεύουν να επανασυνδεθούν με τη βάση;
Μετά τη νίκη του Τραμπ, πολλοί αριστεροί Δημοκρατικοί υποστήριξαν ότι το μάθημα της ήττας του Νοεμβρίου δεν ήταν πως οι Αμερικανοί μετατοπίστηκαν προς τα δεξιά, αλλά πως διψούν για μια νέα προσέγγιση στην πολιτική.
Η Stephanie Taylor, της Επιτροπής Προοδευτικής Αλλαγής, δήλωσε στο BBC ότι ελπίζει αυτό να λειτουργήσει επιτέλους ως ένα κάλεσμα αφύπνισης: η Δημοκρατική βάση έχει εξαντληθεί.
«Έχουμε δει ένα κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος που έχει εργαστεί ενεργά για να υπονομεύσει και να νικήσει μερικούς από τους καλύτερους, λαμπρότερους και πιο χαρισματικούς μας για ιδεολογικούς λόγους, επειδή δεν τους άρεσαν οι αντι-εταιρικές ή οι αντιπολεμικές τους θέσεις ή οι θέσεις τους κατά της διαφθοράς», είπε.
«Οι ψηφοφόροι θέλουν να πιστεύουν ότι θα αγωνιστείς γι’ αυτούς».
Ο Μαμντάνι πρέπει ακόμη να επικρατήσει στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου. Αν το καταφέρει, η πίεση θα είναι τεράστια: θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να τηρήσει τις φιλόδοξες υποσχέσεις του, παρά την περιορισμένη διοικητική εμπειρία του.
Με πληροφορίες από BBC
