Από τις 21 Φεβρουαρίου ανεβαίνει στο BIOS η παράσταση του έργου του Τσιμάρα Τζανάτου «Μαζί ποτέ» - «Αιτία υπάρχει… για ό,τι δεν πάει καλά».
Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας είχε γράψει, στο έργο, που είναι εμπνευσμένο από το φιλμ του Φατίχ Ακίν, Gegen Die Wand /Head On, δύο πρόσωπα που ζουν σε ξένο τόπο (Γερμανία) συναντιούνται από απελπισία: εκείνος (ο Τσάιτ), ένας άντρας με παρελθόν και χωρίς μέλλον, και εκείνη (η Σιμπέλ), μια γυναίκα με μέλλον που δεν θέλει να γίνει παρελθόν. Εκείνος έχει αποφασίσει το τέλος της ζωής του. Εκείνη έχει αποφασίσει την αρχή μιας νέας ζωής. Θα συναντηθούν τυχαία. Τους συνδέει μόνο η κοινή τους καταγωγή (Τουρκία). Όλα τα άλλα τούς χωρίζουν.
Ο ένας θα καθρεφτιστεί στον άλλον σε έναν έρωτα-αναζήτηση της ταυτότητας, της ουσίας. Σε έναν έρωτα που θα τους οδηγήσει στη μόνη ουσιαστική πατρίδα του Εγώ: τον Άλλον. Γύρω τους πρόσωπα ξεριζωμένα, στιγματισμένα από τον έρωτα και με διαλυμένες ταυτότητες θα τους εμποδίσουν και θα τους βοηθήσουν ταυτόχρονα: ο Νίκο, φίλος του Τσάιτ, με έναν κρυφό έρωτα που τον τρομάζει, και η Σέλμα, μια εμβληματική γυναίκα σημαδεμένη από τον έρωτα διά παντός. Σε έναν κόσμο όπου οι ταυτότητες είναι αυστηρά προκαθορισμένες όλα θα λειτουργήσουν μοιραία για όλους. Το τέλος θα έρθει με βία.
Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της παράστασης Λευτέρη Παπακώστα: «Όπως ξεκινάει και το έργο, αιτία υπάρχει για ό,τι δεν πάει καλά. Έτσι και το θέατρο πρέπει να ασχολείται με αυτά που "δεν πάνε καλά". Αυτή ήταν η δεύτερη αφορμή για να αγαπήσω αυτό το έργο. Η πρώτη ήταν ο ίδιος ο συγγραφέας, η προσωπικότητά του, ο χαρακτήρας του, η καλοσύνη του, η αγάπη του για όλους και για όλα. Όταν γνωρίζεις τον συγγραφέα προσωπικά και ακόμα περισσότερο όταν τον θεωρείς κάτι παραπάνω από φίλο, η αγωνία σου για το έργο του ξεπερνάει το ίδιο το αποτέλεσμα ως παράσταση.
Έτσι, λοιπόν, η αγωνία για το έργο αυτό ξεκίνησε πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, όταν ακόμα μπορούσαμε να συζητάμε και οι δύο γι' αυτό. Αφού κατέθεσα αρκετές φορές το έργο, πάντα με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα, σε αρκετούς καλλιτεχνικούς θεσμούς και δεν βρήκα ανταπόκριση, ήρθε η στιγμή η σκέψη αυτή να πραγματοποιηθεί με προσωπικό κόστος, πρωτίστως ψυχολογικό. Γιατί μια προσωπική δέσμευση πρέπει να γίνεται πράξη. Πάρθηκε η απόφαση, λοιπόν, να δώσουμε πνοή στο κείμενο· μετά από κουβέντες βρέθηκε και ο χώρος και όλα πήραν τον δρόμο τους. Έτσι η βασική σκέψη και συνθήκη που συζητάγαμε θα πάρει φόρμα και ζωή».
Το έργο του Τσιμάρα Τζανάτου είναι εμπνευσμένο από την ταινία του Φατίχ Ακίν, αλλά είναι τοποθετημένο σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Πρόκειται για ένα ψυχογράφημα της ανθρώπινης απελπισίας και αυτοκαταστροφής, αφορά την αέναη προσπάθεια των ανθρώπων να συναντηθούν σε ένα βαθύτερο επίπεδο εσωτερικής σύμπνοιας. Μια σπουδή στον έρωτα, τον άκρατο ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα.
Ένα έργο βαθιά ποιητικό με κινηματογραφική, ρεαλιστική ταχύτητα, ένα πάρτι με DJ, μια dance-club παράσταση/εμπειρία που οι θεατές θα μπορούν να παρακολουθήσουν πίνοντας το ποτό τους, κινούμενοι κι αυτοί, μαζί με τους ηθοποιούς, μεταξύ σκηνής και πλατείας, που πλέον θα είναι ένας ενιαίος χώρος.
«Ακόμα πιο βασικό για μένα είναι ότι το έργο και η παράσταση είναι μια αφορμή να έρθει στο προσκήνιο η ιδιαίτερη και ποιητική γραφή του Τσιμάρα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι γνώρισα τις αδελφές του κάτω από δύσκολες συνθήκες κι έτσι αποκτήσαμε μια σχέση. Όπως μιλούσαμε για το έργο και για την ηθική υποχρέωσή μου να το υλοποιήσω, μας ήρθε η σκέψη να μαζέψουμε όλο το προσωπικό του αρχείο – είναι πάρα πολλά τα κείμενα και κυρίως τα ποιήματά του.
Αρκετά είναι ήδη αναρτημένα στο διαδίκτυο, κυρίως τα θεατρικά του, και σαφέστατα πολλά ποιήματα, αλλά ξέρω ότι σίγουρα υπάρχουν κι άλλα, όπως και χειρόγραφες σημειώσεις που δεν περάστηκαν ποτέ σε ηλεκτρονική μορφή. Αφού το μαζέψουμε και το ξεχωρίσουμε όλο αυτό το υλικό, ίσως βρούμε έναν τρόπο να είναι ανοιχτό για το κοινό και τους φίλους που τόσο αγάπησαν τον Τσιμάρα Τζανάτο», λέει ο Λευτέρης Παπακώστας.
Info
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας
Μουσική: Μάριος Τσάγκαρης
Φωτογραφίες - φωτισμοί - video art: Άρης Αθάνατος
Κουστούμια: Σπύρος Γκέκας
Κίνηση: Βιβή Μπουτάτη
Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Μαρία Γκιώνη, Λευτέρης Παπακώστας, Βιβή Μπουτάτη
Από 21 Φεβρουαρίου για 14 παραστάσεις
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη 21:15, στο BIOS
