Η Alexi Pappas είναι πρωταθλήτρια στίβου, βραβευμένη συγγραφέας και σκηνοθέτις. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί, μεταξύ άλλων, στα έντυπα «New York Times», «Runner’s World», «Women’s Running», «Sports Illustrated», «The Atlantic» και «Outside».
Παράλληλα, έχει συμμετάσχει στο σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας μεγάλου μήκους «Tracktown», στην οποία επίσης πρωταγωνίστησε, μαζί με τη Rachel Dratch και τον Andy Buckley. Πρόσφατα, συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε, μαζί με τον Nick Kroll, στην ταινία «Olympic Dreams», την πρώτη ταινία μυθοπλασίας που έχει γυριστεί κατά τη διάρκεια Ολυμπιακών Αγώνων.
Το ελληνικό όνομα της Ελληνοαμερικανίδας δρομέα είναι Αλεξία Παπαγιάννη και κατάγεται από τη Ρόδο. Κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ στα 10 χιλιόμετρα και έτρεξε με τα χρώματα της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Σήμερα μένει μόνιμα στο Λος Άντζελες.
Για μένα γενναίος είναι αυτός που μπορεί να ξεπεράσει όλα εκείνα που του δημιουργούν φόβο. Και θεωρώ ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει γενναίος.
Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Keybooks η αυτοβιογραφία της με τον τίτλο «Γενναία. Το κυνήγι των ονείρων, η φιλία με τον πόνο και άλλες μεγάλες ιδέες». Στις σελίδες του βιβλίου εξιστορεί όλα τα ορόσημα και τα σημεία-σταθμούς της διαδρομής της και μας μαθαίνει πώς να φτιάχνεις μια ζωή, όχι μόνο πώς να τη ζεις.
Η ίδια αφηγείται με συναρπαστικό τρόπο όνειρα και εφιάλτες, νίκες και ήττες, στόχους και κατορθώματα. Είναι μια γυναίκα που έχει διανύσει μια πορεία γεμάτη αίμα και δόξα.
Όταν η Ελληνοαμερικανίδα δρομέας ήταν τεσσάρων ετών η μητέρα της αυτοκτόνησε. Αυτό το τραγικό γεγονός θα άλλαζε για πάντα την πορεία της ζωής της. Παρά τις αναποδιές και τις δυσκολίες, δεν άφησε τίποτα να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο της μέχρι να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Όμως οι μεγάλες επιτυχίες είχαν υψηλό τίμημα για την ίδια και μαζί με τη χαρά ήρθε και η θλίψη. Στην αυτοβιογραφία της μοιράζεται άφοβα και ειλικρινά τη μάχη της με την κατάθλιψη και περιγράφει πώς βγήκε στη φωτεινή πλευρά της ζωής ως χειραφετημένη γυναίκα.
Λίγο πριν τρέξει στον μαραθώνιο της Βοστώνης έκανε ένα διάλειμμα από το φορτωμένο της πρόγραμμα και μίλησε στη LiFO. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τις εμπειρίες της, τις δυσκολίες, τα μαθήματα που τροφοδότησαν την καριέρα της αλλά και για το πώς ο καθένας μας μπορεί να γίνει γενναίος.
— Σε τι περιβάλλον μεγαλώσατε; Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;
Καταρχάς, μεγάλωσα μόνο με τον πατέρα μου και τον αδελφό μου. Δυστυχώς, έχασα τη μητέρα μου όταν ήμουν τεσσάρων – αυτοκτόνησε. Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα στην Καλιφόρνια και στη μνήμη μου έχω συγκρατήσει τις στιγμές που ο πατέρας μου μας πήγαινε να βλέπουμε συχνά τη γιαγιά και τον παππού.
— Τι σήμαινε για σας η αυτοκτονία της μητέρας σας;
Ήταν μια πρόκληση για μένα. Τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής μου συνέπεσαν με τα τελευταία της μητέρας μου, που έπασχε από διπολική διαταραχή και μανιοκατάθλιψη. Εθίστηκε στα παυσίπονα και εκδήλωσε τάσεις αυτοκτονίας. Σε τόσο μικρή ηλικία, όμως, δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι είχε συμβεί.
Ωστόσο η ψυχική μου υγεία επηρεάστηκε, οπότε αυτό με έκανε να αισθάνομαι μια σύγχυση. Μου δημιουργούσε μεγάλη θλίψη το γεγονός ότι γεννήθηκα την πιο ακατάλληλη στιγμή. Τελικά, βρήκα την καθοδήγηση που χρειαζόμουν και μπόρεσα να νιώσω πλήρης ως άνθρωπος, αν και δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή που να μπορεί να αντικαταστήσει τη χαμένη σου μητέρα.
Δεν σας κρύβω, όμως, ότι λόγω του θανάτου της έμαθα να αντιμετωπίζω με συμπόνια όχι μόνο εκείνη αλλά και τον εαυτό μου.
— Πώς αντιμετωπίσατε την κατάθλιψη; Σας έκανε πιο δυνατό άνθρωπο;
Έμαθα ότι η κατάθλιψη είναι ένας τραυματισμός που μπορεί να επουλωθεί με την κατάλληλη φροντίδα και τη βοήθεια του χρόνου. Ο αγώνας μου για να τη νικήσω ήταν ό,τι πιο δύσκολο και πιο γενναίο έχω κάνει ποτέ.
Ξέρετε, πίστευα ότι η κατάθλιψη ήταν μια δοκιμασία στην οποία με είχε υποβάλει η μητέρα μου, ως τιμωρία. Πίστευα ότι κι εγώ κάποια στιγμή θα είχα το ίδιο τέλος.
Όμως, με την πολύτιμη βοήθεια του πατέρα μου, κατάφερα να περάσω στην αντίπερα όχθη, αφήνοντας πίσω την πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής μου. Όταν ένιωσα τη χαρά ξανά, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν φοβόμουν τίποτα.
— Τι σημαίνει για σας η λέξη «γενναίος»;
Για μένα γενναίος είναι αυτός που μπορεί να ξεπεράσει όλα εκείνα που του δημιουργούν φόβο. Θεωρώ ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει γενναίος.
— Μόνο η αυτοβελτίωση μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο;
Νομίζω ότι και η κατανόηση μπορεί να βοηθήσει.
— Τι κερδίζει ένας άνθρωπος από τον αθλητισμό και το τρέξιμο;
Μαθαίνει πως σημασία δεν έχει το να πέφτεις αλλά να ξέρεις να σηκώνεται, ξανά και ξανά. Προσωπικά, μου αρέσει να τρέχω γιατί είναι ένας τρόπος να πιέζομαι και να εξερευνώ τα όρια του εαυτού μου, πνευματικά και σωματικά. Το τρέξιμο ήταν πάντα για μένα ένας τρόπος να είμαι σημαντική.
— Πώς ένας άνθρωπος ανακαλύπτει τι είναι αυτό που θέλει στη ζωή;
Όταν φτάσει στο σημείο να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που τον κάνει να νιώθει το φως ή να αισθάνεται τη φωτιά μέσα του γι' αυτό που καταπιάνεται.
— Τι αγαπάτε στην Ελλάδα;
Μου αρέσει πολύ που στην Ελλάδα νιώθω σαν να είμαι στο σπίτι μου. Λατρεύω τον πολιτισμό, το φαγητό, τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Το αγαπημένο μου μέρος είναι το περίφημο δάσος της Στροφυλιάς, που βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη της Πάτρας.
— Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο μεγαλύτερος φόβος μου; Μήπως τραυματίσω το σώμα μου, και ο πόνος που ακολουθεί.
— Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;
Σημαντικά στη ζωή θεωρώ την οικογένεια και τη φιλία. Την απόλαυση της στιγμής και την προσπάθεια που μπορεί ο καθένας να κάνει για να επιτύχει το καλύτερο δυνατό στη ζωή.
