«Ήμουν ξένη όλη μου τη ζωή. Γεννήθηκα στο Περού, ο πατέρας μου εγκατέλειψε τη μητέρα μου, μετά μετακομίσαμε στη Χιλή και όταν η μητέρα μου παντρεύτηκε έναν διπλωμάτη, ταξιδέψαμε στον κόσμο. Τότε έγινα πολιτικός πρόσφυγας, τελικά μετανάστης. Το σπίτι μου ήταν η Χιλή, αλλά είμαι και ξένη και εκεί, γιατί έχει αλλάξει. Άλλαξα κι εγώ.
Είμαι ακόμα ξένη στις ΗΠΑ μετά από 40 χρόνια παρόλο που παντρεύτηκα με δύο Αμερικανούς δικηγόρους . Τι σκεφτόμουν; Το σπίτι είναι εκεί που πραγματικά αγαπώ, στο γιο μου, τη νύφη μου και τα σκυλιά μου. Το σπίτι βρίσκεται στην καρδιά των αγαπημένων μου. Και στα γραπτά μου».
Τάδε έφη Ιζαμπέλ Αλιέντε στις πρόσφατες συνεντεύξεις που έδωσε στους L.A.Times, και το Entertainment, με αφορμή την κυκλοφορία της μίνι σειράς της ΗΒΟ «Isabel» που θα κυκλοφορήσει στις 12 Μαρτίου σε τρία επεισόδια και ρίχνει μια πολύ προσωπική και οικεία ματιά στην περιπετειώδη ζωή της.
"Φυσικά, η ζωή σου μπορεί να φαίνεται πολύ λαμπερή όταν την αφηγούνται έτσι, ειδικά για την οθόνη. Ήταν πραγματικά η ζωή μου; Τα γεγονότα είναι αληθινά και τα περισσότερα από τα συναισθήματα είναι αληθινά. Το εγκρίνω απόλυτα», είπε όταν ρωτήθηκε για το πόσο πιστά η σειρά ακολουθεί τη ζωή της.
Η ΙΖΑΜΠΕΛ ΑΛΙΕΝΤΕ, η πιο διαβασμένη ισπανόφωνη συγγραφέας στον κόσμο, δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα, «Το Σπίτι των Πνευμάτων», το 1982 και έκτοτε έχει γράψει 25 βιβλία που έχουν μεταφραστεί σε 42 γλώσσες και πούλησαν περισσότερα από 75 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Στα 79 της χρόνια διατηρεί τον ενθουσιασμό νεαρής συγγραφέως και παρέδωσε στον εκδότη της το νέο της βιβλίο «Soul of woman», που θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά.
Η δραματική σειρά καλύπτει την περίοδο από τη φυγή της από τη Χιλή μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Πινοσέτ το 1973, όταν ανατράπηκε η κυβέρνηση του θείου της Σαλβαδόρ Αλιέντε και τον τραγικό θάνατο της κόρης της Πάουλα.
Αλλά και μόνο η αριστουργηματική «Πάουλα» το βιβλίο που έγραψε για την κόρη της, θα μπορούσε να είναι το υλικό της σειράς, η αφήγηση μιας χειμαρρώδους, αισθαντικής, με χιούμορ γυναίκας που δεν έχει παραλείψει σε βιβλία και εξομολογήσεις να μας αφηγηθεί περιστατικά από τα παιδικά και εφηβικά χρόνια, θραυσματικές εικόνες της χιλιανής δικτατορίας αλλά και γνωριμίες που την οδήγησαν στην παραφορά.
«Στη δημιουργία της σειράς δεν συμμετείχα» λέει η Αλιέντε που δεν παραλείπει να μιλήσει με ενθουσιασμό για την πρωταγωνίστρια που την υποδύεται, την Ντανιέλα Ραμίρεζ. «‘Οταν εμπλέκονται και άλλοι άνθρωποι, όπως ο πρώην σύζυγός μου ή τα παιδιά μου, άτομα που έχουν ιδιωτική ζωή, δεν ήθελα να αισθάνονται προσβεβλημένα. Αλλά έχω γράψει τρία βιβλία απομνημονευμάτων και ήμουν πάντα ανοιχτή για τη ζωή μου. Από την άλλη, τίποτα δεν είναι ακριβές― όταν αφηγείται κάποιος τη ζωή ενός άλλου επιλέγει τις πιο λαμπερές και τις πιο τραγικές στιγμές του. Όλα τα ενδιάμεσα γκρίζα χάνονται».
Οι σκηνές που παρακολούθησε με τη μεγαλύτερη δυσκολία ήταν αυτές με την κόρη της το νοσοκομείο. Η σειρά ξεκινά με μια τέτοια σκηνή και η Αλιέντε την είδε μαζί με το γιό της που έκλαιγε σαν μωρό. Όμως αν σε αυτές τις σκηνές ένιωσε λύπη, σε κάποιες άλλες ένιωσε ντροπή. «Αναρωτήθηκα "Γιατί το έκανα αυτό;" Γιατί ήμουν τόσο ηλίθια; Γιατί έβλαψα τους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο; Αλλά, σκέφτηκα, δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου που είναι ριζικά κακό. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη, γι 'αυτό πρέπει να συγχωρήσω τον εαυτό μου».
Φυσικά δε θα μπορούσε να αποφύγει την ερώτηση για τον άντρα για τον οποίο άφησε την Αργεντινή και μαζί του εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη. Παλιότερα είχε πει με πολύ χιούμορ ότι «ήταν ένας μάλλον ασταθής Δίδυμος και αν ήμουν πιο πονηρή, ή τουλάχιστον αν είχα σπουδάσει αστρολογία όταν αυτοσχεδίαζα ωροσκόπια σε ένα περιοδικό στη Χιλή, θα είχα παρατηρήσει τον χαρακτήρα του και θα είχα φερθεί με περισσότερη φρονιμάδα». Σήμερα λέει ότι δεν ξέρει αν ο άντρας που παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην ταινία είναι ακόμα ζωντανός. «Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε Facebook ή socialmedia, επομένως ήταν εύκολο να χάσετε εντελώς μια επαφή» υπενθυμίζει.
Όσο για τον έρωτα, παλιότερα, όπως λέει, συνήθιζε να φαντασιώνεται μια νύχτα με τον Αντόνιο Μπαντέρας κάτι που σήμερα μοιάζει να θέλει πολλή δουλειά. Σήμερα, το πιο αισθησιακό είναι να κάνει ένα απολαυστικό μπάνιο πριν ξαπλώσει με τον σύζυγό της Ρότζερ και τα σκυλιά τους σε καλοσιδερωμένα σεντόνια για να παρακολουθήσουν τηλεόραση».
Η Αλιέντε μιλά για τον φεμινισμό, τις γυναίκες και μέσω του ιδρύματός της αναφέρει τις ακτιβίστριες που επισημαίνουν εγκλήματα εναντίον κοριτσιών και γυναικών σε όλο τον κόσμο.
«Είμαι ακτιβίστρια. Παλεύω για τα δικαιώματα των γυναικών σε όλη μου τη ζωή» λέει ανάμεσα σε άλλα. «Στα 20 μου συνειδητοποίησα ότι υπήρχε ένα φεμινιστικό κίνημα εκεί έξω και ότι εκατομμύρια άλλες γυναίκες μετείχαν σε αυτό. Έγινα δημοσιογράφος και έγραψα για την Paula, ένα φεμινιστικό περιοδικό στη Χιλή, ώστε να μπορώ να επαναπροσδιορίσω τον θυμό μου γι’ αυτά που συνέβαιναν».
Η Αλιέντε μέσω του ιδρύματός της χρηματοδοτεί προγράμματα την Καλιφόρνια και τη Χιλή, την Ινδία, το Νεπάλ και τη Γουατεμάλα την Αφρική και την Ασία, επικεντρώνοντας σε ευάλωτες ομάδες προσφύγων, σε γυναίκες και παιδιά. «Οι γυναίκες που έχουν εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη και πόρους είναι μειονότητα στον κόσμο. Η μεγάλη πλειοψηφία υποφέρει. Η ευθύνη εκείνων που έχουν περισσότερα είναι να δίνουν περισσότερα» λέει.
Το ταξίδι της Αλιέντε στη σειρά «Isabel» είναι γεμάτο ματαιώσεις και μικρές νίκες, μια διαδρομή αναζωογονητική, συγκινητική, αλλά κυρίως χιουμοριστική. «Ζούμε σε μια χώρα» λέει, «που έχει εμμονή με την ομορφιά, τη νεότητα και την επιτυχία, αλλά όλα αυτά σβήνουν και τελικά χάνονται. Αντί να προσποιούμαστε ότι είμαστε για πάντα έφηβοι, ας δώσουμε σε κάθε στάδιο της ζωής μας τη δική του αξία και θέση στην κοινωνία. Δεν έχω συμβουλές για άλλους ανθρώπους, αλλά μπορώ να πω τι λειτουργεί για μένα και για τους περισσότερους ηλικιωμένους που γνωρίζω: Ο σκοπός. Η ηλικία μας απομονώνει. Πρέπει να το πολεμήσουμε. Δραστηριοποιήστε τον κόσμο, την κοινότητα και την οικογένειά σας. Έχετε σκοπό».
