ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι την Νταλιντά: Μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Ούμ Καλσούμ στη συναυλία στο Ολυμπία, στο Παρίσι, 1967. Φωτο: Farouk Ibrahim, via Arab World Institute
0

Η έκθεση «Divas. Από την Oum Kalthoum έως την Dalida» στο Institut du Monde Arabe στο Παρίσι εικονογραφεί τα επικά και εκπληκτικά πορτρέτα των ερμηνευτριών της «χρυσής εποχής» του αραβικού τραγουδιού και του κινηματογράφου, μέσα από ένα πλούσιο ταξίδι, με φωτογραφίες εποχής, συχνά μη δημοσιευμένες, αποσπάσματα από ταινίες ή θρυλικές συναυλίες, κινηματογραφικές αφίσες με λαμπερά γραφικά, υπέροχα φορέματα σκηνής, προσωπικά αντικείμενα και σπάνιες συνεντεύξεις.

«Στην Αίγυπτο δύο πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, οι Πυραμίδες και η φωνή της Ουμ Καλσούμ». Όσοι ξέρουν αυτήν τη ρήση καταλαβαίνουν ότι οι μεγάλες ντίβες του τραγουδιού και του κινηματογράφου έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας της αραβικής κοινωνίας.

Από την Ουμ Καλσούμ έως τη Γουάρντα Αλ-Τζαζαΐρια, από την Ασμαχάν ως τη Φαϊρούζ, από τη Λαιλά Μουράντ και τη Σαμία Γκαμάλ μέχρι την Νταλιντά, η έκθεση προορίζεται να είναι ένα υπέροχο ταξίδι στην καρδιά της ζωής και της τέχνης αυτών των θρυλικών τραγουδιστών και ηθοποιών.

Η εικόνα αυτών των διαχρονικών συμβόλων, των ισχυρών γυναικών που λατρεύονται στις μεταπολεμικές αραβικές κοινωνίες, η εικόνα της ντίβας από το Κάιρο έως τη Βηρυτό, από το Μαγκρέμπ έως το Παρίσι, ενσωματώνει μια περίοδο καλλιτεχνικού και πνευματικού αναβρασμού και φέρνει στο προσκήνιο μια νέα εικόνα των γυναικών που συμβαδίζει με την πολιτική ανανέωση που εκφράστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Η εικόνα αυτών των διαχρονικών συμβόλων, των ισχυρών γυναικών που λατρεύονται στις μεταπολεμικές αραβικές κοινωνίες, ενσωματώνει μια περίοδο καλλιτεχνικού και πνευματικού αναβρασμού και φέρνει στο προσκήνιο μια νέα εικόνα των γυναικών που συμβαδίζει με την πολιτική ανανέωση που εκφράστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Η εικόνα που φέρνουν αυτές οι ντίβες στη Δύση είναι και η μόνη φεμινιστική εικόνα αυτών των πατριαρχικών κοινωνιών και είναι αυτές που παίζουν κεντρικό ρόλο στην αποαποικιοποίηση και στους αγώνες ανεξαρτησίας, αλλά και στην ανάπτυξη πολλών καλλιτεχνικών πεδίων.

Αυτή η έκθεση πολυμέσων προσφέρει μια πλούσια αναδρομή σε μια περίοδο μεταξύ της δεκαετίας του 1920 και της δεκαετίας του 1970, όταν πολλές γυναίκες ερμηνεύτριες ήταν στο επίκεντρο. Φυσικά στην έκθεση πρωταγωνιστεί η φυσιογνωμία της Ουμ Καλσούμ, της μεγαλύτερης ερμηνεύτριας του 20ού αιώνα στον αραβικό κόσμο, πιθανώς της πιο γνωστής γυναίκας της Αιγύπτου μετά την Κλεοπάτρα.

«Πάνω από την Ουμ Καλσούμ είναι μόνο ο Θεός» είναι η κλασική φράση που χρησιμοποιούν οι Άραβες όταν μιλούν για την αγαπημένη τους τραγουδίστρια. Με όνομα από το Κοράνι και την κόρη του Μωάμεθ, που σημαίνει «αυτή με το μικρό, καλογραμμένο στόμα», η Καλσούμ έγινε τραγουδίστρια όταν ο πατέρας της, εξαιτίας της άθλιας οικονομικής τους κατάστασης, ξεπέρασε τις προκαταλήψεις και της επέτρεψε να τραγουδήσει.

Λίγα χρόνια αργότερα ήταν πασίγνωστη. Τραγουδούσε και στις τρεις φωνητικές κλίμακες, οι παλμικές δονήσεις της φωνής της έφθαναν τις 4.000 το δευτερόλεπτο και οι συνθέτες και οι ποιητές ήταν κυριολεκτικά στα πόδια της. Τραγουδούσε κυρίως την αγάπη και τον έρωτα, αλλά παράλληλα την απασχολούσαν έντονα και τα πολιτικά προβλήματα της πατρίδας της. Θερμή υποστηρίκτρια του Νάσερ, στάθηκε στο πλευρό του και τον ενίσχυσε με την επιρροή της.

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Εξώφυλλα δίσκων της Ουμ Καλσούμ: Salou Qalbi (1945-1946) και Masr Tatahadas an Nafsaha/ Hobbena El Kefir (1965).

Όταν από το 1948 άρχισε να δίνει μια μηνιαία συναυλία η οποία μεταδιδόταν ταυτόχρονα σε όλους τους αραβικούς σταθμούς προκειμένου να την ακούσουν όλοι, σταματούσαν όλες οι πολεμικές εχθροπραξίες στον αραβικό κόσμο. Τη δεκαετία του '60 η Καλσούμ κατέκτησε την Ευρώπη με ένα μοναδικό ρεσιτάλ τραγουδιού στο Ολυμπιά και με τη φήμη της να έχει γίνει παγκόσμια, κατέχοντας ιδιαίτερη θέση ειδικά στο γαλλόφωνο κόσμο.

Η έκθεση, η οποία διαρκεί έως τις 26 Σεπτεμβρίου, είναι μια πλούσια εικονογραφημένη αναδρομή στην περίοδο μεταξύ της δεκαετίας του 1920 και του 1970. Παρουσιάζει αυτές τις τολμηρές και ανοιχτές γυναίκες που τραγουδούν στη σκηνή και παίζουν στην οθόνη χωρίς φόβο λογοκρισίας ή θρησκευτικής καταδίκης.

Αλλά αυτό που είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό είναι η γκαρνταρόμπα τους, τα κοστούμια και παπούτσια, πολλά από τα οποία είναι μέρος της έκθεσης. Οι live εμφανίσεις τους ζωντανεύουν σε βίντεο όπου λικνίζονται σε μαγευτικές κινήσεις και ποζάρουν με σορτς στις παραλίες. Η συνολική εικόνα έρχεται σε αντίθεση με σημερινές αντιλήψεις για τον αραβικό κόσμο, ως ένα μέρος όπου οι γυναίκες καλύπτονται από την κορυφή έως τα δάχτυλα και σιωπούν από πανίσχυρους άντρες.

Οι διοργανωτές της έκθεσης θέλουν να καταρρίψουν ένα μέρος από τα κλισέ και να δηλώσουν ότι οι γυναίκες κατείχαν κεντρική θέση και δεν απουσίαζαν από την ιστορία. «Τραγουδούσαν, έκαναν τους ανθρώπους να κλαίνε και έδειξαν το σώμα τους όπως έκαναν οι δυτικοί ηθοποιοί εκείνη την εποχή» λένε οι διοργανωτές της έκθεσης. «Δεν αντιπροσωπεύουν απλώς το παρελθόν».

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Assia Dagher στο εξώφυλλο του περιοδικού «Al Kawakeb Les planètes», Κάιρο 1954. Συλλογή Beirut Abboudi Bou Jawde © Abboudi Bou Jawde
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Λάιλα Μουράντ. © Abboudi Bou Jawde

Ο πρόεδρος του αραβικού ινστιτούτου, Τζακ Λανγκ, ο οποίος ήταν υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπενθύμισε σε μια συνέντευξή του ότι όταν ήταν αγόρι που επισκέφθηκε το Κάιρο, μπήκε σε ένα θέατρο και μαγεύτηκε από τη φωνή της Ουμ Καλσούμ, ενώ ο ίδιος αργότερα παρασημοφόρησε τη Φαϊρούζ, ως υπουργός Πολιτισμού, το 1988.

«Αυτές οι γυναίκες δεν ήταν μόνο εξαιρετικές τραγουδίστριες» σημείωσε ο Λανγκ. «Μερικές συμμετείχαν στον αγώνα της χώρας τους για ανεξαρτησία από τις αποικιακές δυνάμεις, τη Βρετανία και τη Γαλλία, ενώ η εμφάνισή τους συνέπεσε λίγο πολύ με μια εποχή συλλογικής χειραφέτησης. Η μουσική που τραγουδούν είναι μια εξαιρετική έκφραση ελευθερίας».

Η έκθεση ξεκινά από το Κάιρο, πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ήταν το καλλιτεχνικό και πνευματικό κέντρο του αραβικού κόσμου, όπου είχαν πολλαπλασιαστεί οι αίθουσες συναυλιών και τα καμπαρέ. Πολλά από αυτά ιδρύθηκαν από γυναίκες, οι οποίες είχαν επίσης σημαντικό ρόλο στη βιομηχανία του κινηματογράφου ως σκηνοθέτες, παραγωγοί, ηθοποιοί, ενδυματολόγοι. Πολλές από αυτές τις γυναίκες προέρχονταν από πολύ ταπεινό υπόβαθρο και έκαναν μια πολύ δύσκολη διαδρομή μέχρι την καταξίωση.

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Tahiyya Carioca © Abboudi Bou Jawde

Στην έκθεση υπάρχει και η ταινία «Ψάχνοντας για την Ουμ Καλσούμ», σε σκηνοθεσία του Ιρανής σκηνοθέτιδας Shirin Neshat, που τεκμηριώνει την ιστορία της πιο διάσημης τραγουδίστριας του αραβικού κόσμου.

Δεν υπάρχουν δάνεια από το μουσείο Ουμ Καλσούμ στο Κάιρο γιατί αυτό ήταν κάτι πολυδάπανο, αλλά δεν υπάρχουν και δάνεια από τη Φαϊρουζ που είναι εν ζωή, παρά τα αιτήματα που της απεύθυνε το μουσείο.

Αντίθετα, το τμήμα για την Αλγερινο-Λιβανέζα ντίβα Γουάρντα Αλ-Τζαζαΐρια είναι γεμάτο από τα προσωπικά της αντικείμενα: γυαλιά ηλίου, μετάλλια, σκουλαρίκια, διαβατήρια, ένα ούτι, μια καφέ δερμάτινη βαλίτσα. Γεννημένη στα προάστια του Παρισιού, η Γουάρντα έκανε το ντεμπούτο της ως παιδί στο καμπαρέ του πατέρα της στο Καρτιέ Λατέν και έγινε επιτυχημένη τραγουδίστρια πριν μετακομίσει στην Αλγερία το 1962, τη χρονιά που η χώρα απέκτησε ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Εκεί παντρεύτηκε έναν αξιωματικό του στρατού που τη σταμάτησε από το τραγούδι. Η καριέρα της απογειώθηκε όταν μετακόμισε στην Αίγυπτο μια δεκαετία αργότερα.

Η έκθεση έχει αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος στην τελευταία ντίβα του αραβικού κόσμου, την Νταλιντά, που έγινε σούπερ σταρ στη Γαλλία και παρουσιάζεται ανάμεσα σε βίντεο με τα τραγούδια της και μια καταπληκτική συλλογή με ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα.

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Σύρια τραγουδίστρια Ασμαχάν. © The Arab Image Foundation
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Badia Massabni © Abboudi Bou Jawde

Τις τελευταίες δεκαετίες, η θέση των γυναικών ερμηνευτριών στις αραβικές χώρες έχει αλλάξει. Τα ισλαμικά κινήματα και η μετανάστευση από τις αγροτικές περιοχές έχουν καταστήσει τα μέρη της κοινωνίας πιο συντηρητικά για τη γυναικεία εμφάνιση και τη δημόσια συμπεριφορά. Όπως λένε οι διοργανωτές, υπάρχουν δυο απόψεις για τον αραβικό κόσμο, ότι σήμερα είναι όλοι βάρβαροι και ότι παλιά ήταν μια χρυσή εποχή.  

«Η ανάπτυξη του αραβικού κόσμου μετριέται χρησιμοποιώντας δυτικά κριτήρια, όπως εάν οι γυναίκες καπνίζουν ή όχι ή αν φορούν κοντές φούστες» είπε. Υπήρχαν «πιο σημαντικοί παράγοντες, που σχετίζονται με την ισότητα: ο αριθμός των γυναικών που εργάζονται, τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών» λένε οι επιμελητές, που είναι φυσικά Άραβες.

Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Αφίσα της ταινίας «Le Vendeur da Begues» του Yoyssef Chanine με τη Φαϊρούζ, 1965.
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Σαμία Γκαμάλ. © Abboudi Bou Jawde
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Φατέν Χαμαντά. © Abboudi Bou Jawde
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Ουμ Καλσούμ στο Κάιρο. © IMA
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Δημοσιεύσεις στον αραβικό Τύπο για την Νταλιντά, 1961.
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Νταλιντά. © D.R. Orlando Productions
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Η Ασμαχάν στο «Amour et Vengeance» του Youssef Wahbi, 1944.
Από την Ουμ Καλσούμ μέχρι τη Νταλιντά, μια έκθεση για τις ντίβες της Αραβίας Facebook Twitter
Γυναίκες της Union Feministe που ιδρύθηκε από τη Hoda Chaaraoui, Βηρυτός, περ. 1950. Φωτο: The Arab Image Foundation
Εικαστικά
0

ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Με τη θρυλική τραγουδίστρια Φαϊρούζ συναντήθηκε ο Μακρόν - Κατά την επίσκεψή του στο Λίβανο

Διεθνή / Με τη θρυλική τραγουδίστρια Φαϊρούζ συναντήθηκε ο Μακρόν - Κατά την επίσκεψή του στο Λίβανο

Ο Μακρόν ξεκίνησε την επίσκεψή του στον Λίβανο με μια συνάντηση, όχι με τον νεοδιορισθέντα πρωθυπουργό Μουστάφα Αντίμπ και την πολιτική ηγεσία της χώρας, αλλά με τη θρυλική Φαϊρούζ,

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

H σύγχρονη ελληνική κεραμική έχει πια τη δική της Μπιενάλε

Αποστολή στη Σαντορίνη / H σύγχρονη ελληνική κεραμική έχει πια τη δική της Μπιενάλε

Με έργα Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών, η 1η Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής εγκαινιάστηκε μέσα στο περίφημο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας, κοντά σε έναν από τους πιο συγκλονιστικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, το Ακρωτήρι.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η εξαιρετική περίπτωση της Phyllida Barlow που ο κόσμος της τέχνης ανακάλυψε αργά

Εικαστικά / Η εξαιρετική περίπτωση της Phyllida Barlow που ο κόσμος της τέχνης ανακάλυψε αργά

Το έργο της «RIG: untitled; blocks», με τα ανορθόδοξα υλικά και τη γλυπτική που δεν μοιάζει με τέτοια, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και τον Οργανισμό Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Φίκος - Για το εκκλησάκι του Μυταρά

Guest Editors / «Το έφτιαξε όπως το ένιωσε εκείνη τη στιγμή»: Ο Φίκος γράφει για το κλείσιμο του παρεκκλησιού του Μυταρά

Το ιδανικό θα ήταν να έχουμε μια ζωντανή παράδοση στην οποία ο καλλιτέχνης εκφράζει (την κοινωνία του) και εκφράζεται. Δυστυχώς ξεμένουμε με δύο επιλογές: από τη μια ένα καλλιτεχνικό νεκροταφείο και από την άλλη ένα δυσλειτουργικό αλλά ζωντανό έργο.
ΦΙΚΟΣ
Η Tate Britain αποκαθιστά τις παραγνωρισμένες, λησμονημένες γυναίκες καλλιτέχνιδες με μια ιστορική έκθεση

Εικαστικά / Λησμονημένες γυναίκες καλλιτέχνιδες που έσπασαν τα όρια

Η Tate Britain αποκαθιστά τις παραγνωρισμένες Βρετανίδες καλλιτέχνιδες, με έργα από το 1520 μέχρι το 1920, σε μια ιστορική έκθεση αφιερωμένη σε εκείνες που ξεπέρασαν ανυπέρβλητα εμπόδια.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Ναν Γκόλντιν ντρέπεται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα και λέει: «Ζούμε ανατριχιαστικές εποχές μακαρθισμού»

Εικαστικά / «Ζούμε ανατριχιαστικές εποχές μακαρθισμού»: Η Ναν Γκόλντιν ντρέπεται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα

Το έργο της Γκόλντιν «Sisters, Saints, Sibyls» καταπιάνεται με την ιστορία της μεγαλύτερης αδελφής της, της Μπάρμπαρα, ενός έξυπνου και ανυπότακτου παιδιού που στάλθηκε σε ορφανοτροφεία, αναμορφωτήρια και ψυχιατρικά ιδρύματα στην εφηβεία και αυτοκτόνησε το 1965, σε ηλικία μόλις 19 ετών.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Before and after science: Ένα έργο σύγχρονης τέχνης εναρμονίζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Εικαστικά / Before and after science: Ένα έργο σύγχρονης τέχνης εναρμονίζεται με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Η εικαστικός Ίρις Τουλιάτου μάς συστήνει έναν χώρο με πλούσια ιστορία και μοναδικές συλλογές, συνδέοντας την επιστημονική γνώση με την καλλιτεχνική παρέμβαση και την αισθητηριακή εμπειρία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια συνάντηση με τον Jonathan Meese

Εικαστικά / Jonathan Meese: «Έχουμε αρχίσει να προτιμούμε να μην έχουμε ελευθερία»

Μια συνάντηση στην Αθήνα με τον Γερμανό ζωγράφο που επιστρέφει στα παραμύθια γιατί βρίσκει τον πραγματικό κόσμο «πολύ άσχημο», με αφορμή την τρίτη του έκθεση στην γκαλερί Bernier-Eliades.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

Η Εύα Μανιδάκη και ο Ανδρέας Λόλης συζητούν με τον Χρήστο Παρίδη για όλα όσα προηγήθηκαν της δημιουργίας των in situ εγκαταστάσεων που σχεδίασαν στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στη Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες που εξακολουθούν 60 χρόνια μετά

Εικαστικά / Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στην Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες 60 χρόνια μετά

Ένα νέο ντοκιμαντέρ εστιάζει στις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η «σκανδαλώδης» βράβευση του αρχιερέα της ποπ αρτ Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ στην Μπιενάλε του 1964, με τη χορηγία της αμερικανικής κυβέρνησης.
THE LIFO TEAM
Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Εικαστικά / Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Η Lorenza Böttner (1959-1994) ήταν μια καλλιτέχνις που είχε έντονα βιωματική, σωματική σχέση με τη μεταμόρφωση. Μεταμόρφωσε μια ζωγραφική πρακτική σε εικαστική περφόρμανς που «βγήκε» στον δρόμο και έκανε τον δημόσιο χώρο θεατρική σκηνή για μια πολιτικοποιημένη σωματική διαφορετικότητα.
PAUL B. PRECIADO
Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Πολιτισμός / Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Το τρίτο μέρος του αφιερώματος του ΕΜΣΤ στις γυναίκες εικαστικούς, Jonathan Meese στην Bernier/Eliades, Θανάσης Τότσικας στη Rodeo, Ιωάννα Λημνιού στην Breeder και ό,τι άλλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γκαλερί και οι χώροι τέχνης τον Μάιο.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ