Μια ομαδική έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών που θα διαρκέσει έως τις 27 Σεπτεμβρίου παρουσιάζει Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και αναφορών που συναντώνται μέσα από έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας στον ιστορικό χώρο της γκαλερί.
Ο τίτλος, «Νήματα επιλογής», προέκυψε μέσα από τις αισθητικές επιλογές και προσωπικές αναζητήσεις της Ελίζας Γρηγοράκη που επιμελείται την έκθεση, με κάθε έργο να αφηγείται μια ιστορία που την άγγιξε. Όλα μαζί, ωστόσο, συνυπάρχουν σε έναν κοινό τόπο και σε ένα πεδίο αισθητικής αρμονίας, όπου διαφορετικές φωνές δένουν μεταξύ τους σιωπηλά και καλούν τον θεατή να ανακαλύψει τα δικά του «νήματα επιλογής».
Ξετυλίγοντας το νήμα της ιστορίας της γκαλερί από το 1963, κάποιοι από τους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται σηματοδοτούν την αισθητική, τις επιλογές και τις συνεργασίες της ιδρύτριάς της, Μαριλένας Λιακοπούλου, όπως ο Γιάννης Μπουτέας, του οποίου η πρώτη ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1972, ο Harold Stevenson, αγαπημένος καλλιτέχνης του Αλέξανδρου Ιόλα, του οποίου το έργο «Ηνίοχος» μας φέρνει στον νου τη γόνιμη συνεργασία της ιδρύτριας της γκαλερί με τον Ιόλα. Το έργο του καλλιτέχνη της διασποράς Δημήτρη Περδικίδη σηματοδοτεί την πρωτοβουλία της ιδρύτριας να τον συστήσει στο αθηναϊκό κοινό με την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών-Χίλτον το 1963.
Ξετυλίγοντας το νήμα της ιστορίας της γκαλερί από το 1963, κάποιοι από τους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται σηματοδοτούν την αισθητική, τις επιλογές και τις συνεργασίες της ιδρύτριάς της, Μαριλένας Λιακοπούλου.
Το οπτικοκινητικό έργο του Victor Vasarely που παρουσιάζεται μάς υπενθυμίζει μια άλλη σημαντική πτυχή της ιστορίας της γκαλερί, καθότι η Μαριλένα Λιακοπούλου σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών-Χίλτον, την οπτικοκινητική τέχνη, σε μια έκθεση με τίτλο «Vasarely, ses maitres, ses amis». Το έργο του Jean Tinguely με τίτλο «Meta-Meta, Roto-Zaza» από την έκθεση «Πενήντα διεθνείς καλλιτέχνες εμπνέονται από τον ολυμπισμό», που παρουσιάστηκε το 2003, έρχεται ως φόρος τιμής για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του καλλιτέχνη. Μέσα από το παιχνιδιάρικο και γεμάτο χιούμορ ύφος του αποτελεί ένα σχόλιο για τη σύγχρονη κοινωνία και τεχνολογία ενώ ταυτόχρονα έρχεται να απαλύνει τα γεμάτα υπαρξιακές αγωνίες έργα του Δημήτρη Περδικίδη και του Ηλία Καρρά.
Ανάμεσα στα έργα της νεότερης γενιάς θα δούμε έργα καλλιτεχνών όπως ο Ηλίας Καρράς, η Αγγελική Ξυνού, ο Παναγιώτης Πασάντας, ο Γιώργος Ταξίδης, η Μαριάννα Τρώντσιου αλλά και ο Darryl Keith Babatunde Smith, που η πρώτη τους ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών.
Τα έργα της Αγγελικής Ξυνού πάλλονται από την αγάπη της για τη λογοτεχνία και το θέατρο. Κάθε ένα μπορεί να ιδωθεί σαν ένα μονόπρακτο που αφηγείται μια μυστήρια ιστορία και προκαλεί τον θεατή να ανακαλύψει τα νήματα που συνδέουν αυτά τα πρόσωπα και τις ιστορίες. Η διάσημη αναφορά του Σαίξπηρ «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, και όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες απλώς ηθοποιοί» δεν θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερα. Τα έργα αυτά συνδιαλέγονται με το αφαιρετικό έργο του Ντίκου Βυζάντιου, για το οποίο έγραψε ο Ευγένιος Ιονέσκο δύο αισθητικά δοκίμια.
Ο ηδυπαθής «Ηνίοχος» του Αμερικανού Harold Stevenson δημιουργεί έναν απρόσμενο διάλογο με τα έργα του Αφροαμερικανού καλλιτέχνη Darryl Keith Babatunde Smith, τα οποία διαπνέονται από την αμέριστη αγάπη του και τον θαυμασμό του για την αρχαιοελληνική τέχνη και φιλοσοφία. Ανάμεσά τους το εκτυφλωτικό κιτρινόμαυρο έργο του Victor Vasarely έρχεται να φωτίσει ακόμη περισσότερο τον διάλογο αυτόν αλλά και την ιστορία της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών.
Οι ασπρόμαυρες ακουαρέλες του Ηλία Καρρά συνομιλούν γόνιμα με το έργο του Δημήτρη Περδικίδη (1975) που είναι μια διαχρονική κραυγή αγωνίας για τα δεινά του κόσμου αλλά και ένα δυνατό κάλεσμα για κοινωνική αφύπνιση. Τα μαυρόασπρα έργα του Γιώργου Ταξίδη, του οποίου το έργο θίγει θέματα ταυτότητας, μνήμης, αφηγήσεων και ξεριζωμού, εντείνονται από το εντυπωσιακό κίτρινο φως του έργου του Γιάννη Μπουτέα, σαν να συνεργούν και τα δύο προκειμένου να τονίσουν τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Αλλά μήπως και την προσπάθεια του ανθρώπου να βγει από το σκοτάδι;
Μια σειρά από δυστοπικά ψυχικά τοπία, βράχια και θάλασσες της Μαριάννας Τρώντσιου αντανακλούν θέματα επαναπροσδιορισμού της σχέσης μας με τη φύση και το τοπίο. Ένας διάλογος με το ασπρόμαυρο σχέδιο-βράχο της Ύδρας του Περικλή Βυζάντιου αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρος, καθότι ο καλλιτέχνης ήδη από τη δεκαετία του 1960 προείδε, έθιξε και πάλεψε για την αποτροπή της αλλοίωσης του ελληνικού πολιτιστικού τοπίου.
Τα δύο γλυπτά που παρουσιάζονται στην έκθεση λειτουργούν συμπληρωματικά. Το «Επώασις» του Παναγιώτη Πασάντα, ως σύμβολο προσμονής και υπόσχεσης, μάς οδηγεί απαλά στο γλυπτό αθώο παιδικό κεφαλάκι του Ηλία Καρρά, σύμβολο για τα αθώα παιδιά του κόσμου, θύματα του παραλόγου.
«Η έκθεση φαίνεται πως μας κλείνει το μάτι μέσα από μια φωτογραφία του Robert McCabe που δείχνει μια άλλη Ελλάδα. Την Ελλάδα που είδαμε και στο σχέδιο του Περικλή Βυζάντιου. Σε ένα καφενείο κάποιοι άνθρωποι, πίνοντας με αξιοπρέπεια τον καφέ τους, παρακολουθούν το “νήμα επιλογής” της έκθεσης που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια τους. Βλέπουν, αφουγκράζονται, στοχάζονται. Είναι οι άνθρωποι των οποίων τα πρόσωπα χαρακτηρίζονται από αξιοπρέπεια και καλλιέργεια ψυχής. Στην ερώτηση του Albert Camus, παρμένη από τον “Μύθο του Σίσυφου”, “να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω έναν καφέ”, επιλέγουν τον καφέ!», λέει η Ελίζα Γρηγοράκη.
