Στον Ζακ Οντιάρ παραδεχόμαστε και καταλογίζουμε τη φιλοδοξία και την αφοβία του να δοκιμαστεί σε είδη και γλώσσες πέρα από τη γαλλική, που άλλωστε χάρισε σε αυτόν τον Χρυσό Φοίνικα με το «Ντιπάν» και σε εμάς την καλύτερή του ταινία, τον «Προφήτη». Η «Εμίλια Περέζ» είναι το κυριολεκτικά απίστευτο χρονικό ενός βαρόνου των μεξικανικών καρτέλ, που προσλαμβάνει την απογοητευμένη, αν και ιδεαλίστρια δικηγόρο Ρίτα (Ζόι Σαλντάνα, τρισευτυχισμένη στον ρόλο της) για να τον βοηθήσει με την εχεμύθεια και τις ικανότητές της να αλλάξει όχι μόνο ζωή αλλά και φύλο – «το ίδιο δεν είναι;», την αποστομώνει στην εύλογη απορία της, καταλήγοντας με τη λέξη σήμα-κατατεθέν του, το «bingo»!
Στη λαχτάρα της να τους γράψει όλους και να πλουτίσει, η Ρίτα δέχεται και του βρίσκει έναν πλαστικό χειρουργό από το Τελ Αβίβ, ο οποίος, μετά από μια ανταλλαγή επιχειρημάτων περί σώματος και ψυχής, τη συναντά για να πειστεί πως όντως το εννοεί, και η μετάβαση γίνεται με επιτυχία. Ο Μανίτες είναι επίσημα νεκρός και η Εμίλια Περέζ ξαναγεννιέται σε μια κλινική, ενώ η πρώην σύζυγός του, Τζέσι (Σελίνα Γκόμεζ, πολύ φιλότιμη), με τα δυο μικρά παιδιά του, έχουν μεταφερθεί στην Ελβετία, σώοι και ασφαλείς, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι έχει συμβεί.
Με την προσθήκη του αλά Broadway μιούζικαλ, δικαιολογεί την ελάχιστη επαφή της ιστορίας με την αληθοφάνεια, αλλά το σύνολο δείχνει να κλοτσάει άσχημα όποτε προσπαθεί να τονίσει τα πολιτικά κίνητρα μεταμέλειας και ευαισθησίας προς τον καημένο λαό που βασανίζεται.
Η Εμίλια, που μυστηριωδώς έχει βρει ανθρώπους να βάλουν σε τάξη τη νέα της συνθήκη, καταφεύγει ξανά στην έμπιστη Ρίτα για να μεσολαβήσει να επιστρέψουν τα παιδιά που της λείπουν πολύ, αλλά και η Τζέσι, στο καινούργιο της σπίτι, και όταν τους καλοδέχεται, συστήνεται ως η θεία που δεν γνώρισαν ποτέ. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όταν μια χαροκαμένη μάνα τής δίνει τη φωτογραφία του χαμένου γιου της στον δρόμο, η Εμίλια αποφασίζει να ασχοληθεί σταυροφορικά με τον εντοπισμό χιλιάδων εξαφανισμένων πτωμάτων στη χώρα, ξεκινώντας μια μη κερδοσκοπική οργάνωση για τη σωτηρία της αξιοπρέπειας των οικογενειών που πενθούν από τον αέναο πόλεμο των συμμοριών και των καρτέλ, καθώς και για το ξέπλυμα της δικής της ευθύνης.
Και αν νομίζετε πως πολλά spoiler έχουν αναφερθεί, γίνονται ακόμη μεγαλύτερα πράγματα και τραύματα στη συνέχεια του δίωρου ημι-μιούζικαλ, αφού αναμειγνύει πρόζα και τραγούδια, σαν το «In the Heights» του Λιν Μανουέλ Μιράντα να έχει σκηνοθετηθεί από τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, με κοστούμια του Άντονι Βακαρέλο για τον Yves Saint Laurent, σε ένα ύφος τελείως άσχετο από οτιδήποτε άλλο έχει υπογράψει ο Γάλλος σκηνοθέτης μέχρι τώρα.
Ιστορία λύτρωσης και ενδυνάμωσης μέσα από την κατακτημένη γυναικεία ταυτότητα, το σκληρό, ισπανόφωνο παραμύθι του Οντιάρ στοιβάζει σε μια πλοκή εφάμιλλη τελενοβέλας έναν τόνο στοιχεία, διασκεδαστικά ως αδιανόητα, και καταφέρνει να κρατά συνεχώς το ενδιαφέρον με ένα τέμπο διαβολεμένο, με διάθεση μελοδραματική και ματιά εικαστική, σαν γνήσιος κινηματογραφιστής που έχει βάλει στοίχημα να εκπλήξει και, σ’ αυτό, τα καταφέρνει.
Με την προσθήκη του αλά Broadway μιούζικαλ, δικαιολογεί την ελάχιστη επαφή της ιστορίας με την αληθοφάνεια, αλλά το σύνολο δείχνει να κλοτσάει άσχημα όποτε προσπαθεί να τονίσει τα πολιτικά κίνητρα μεταμέλειας και ευαισθησίας προς τον καημένο λαό που βασανίζεται. Από την άλλη, ανακτά το momentum όταν ο σπόρος της βίας και της παλιάς αυτοπροστασίας επιστρέφει εκδικητικά στο θολωμένο μυαλό της Εμίλια Περέζ, και συγκρούεται με την πολυπόθητη αγάπη, για την οποία έχει μοχθήσει τόσο, και που στο φινάλε είναι και η ουσία (και αυτού) του έργου.
Με την κριτική επιτροπή του 77ου Φεστιβάλ Καννών, η «Εμίλια Περέζ» είναι κομμένη και ραμμένη για ένα μεγάλο, ίσως και το κορυφαίο τρόπαιο, αν δεν προλάβει να αποσπάσει δικαιωματικά το βραβείο ερμηνείας η βετεράνος σε ισπανικές καθημερινές σειρές, Κάρλα Σοφία Γκασκόν, ατρόμητη στον ομώνυμο ρόλο και αδιαμφισβήτητη βασίλισσα της ταινίας.
Το τρέιλερ της ταινίας.
