Κρυφή κάμερα καταγράφει την αντίδραση των Τεξανών απέναντι στα γκέι ζευγάρια

Κρυφή κάμερα καταγράφει την αντίδραση των Τεξανών απέναντι στα γκέι ζευγάρια Facebook Twitter
19

Τι γίνεται όταν η σερβιτόρα-ηθοποιός παρενοχλεί ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων;

19

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όταν ο κόσμος καίγεται πιο γρήγορα από εμάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Όταν ο κόσμος καίγεται πιο γρήγορα από εμάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Στο νέο πολυποστ της ΟΑΣΗΣ, έξι μορφές γίνονται έξι κάρτες ενός tarot της εποχής:ο Jonathan Anderson που κοιτάζει το μέλλον, η Metropolis που χάνει την queer αφή της, η Greer Lankton που ξαναγεννά το σώμα της, ο Udo Kier που σπάει την εικόνα, ο William E. Jones που βλέπει την ιστορία στα σώματα, και η πρώτη queer γενιά του AIDS που επιστρέφει μέσα από το κείμενο του Βρασίδα Καραλή για να ενώσει όλες τις επόμενες.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Dievers Party: Πώς δυο φίλες έφτιαξαν τα πιο viral χορευτικά πάρτι της χρονιάς

Μουσική / Dievers Party: Πώς δυο φίλες έφτιαξαν τα πιο viral πάρτι της χρονιάς

Η Βάσω Καζαντζίδου και η Μαρινέλα Αμπντουραχμάνι γνωρίστηκαν τυχαία σε ένα αθηναϊκό κλαμπ. Δύο χρόνια μετά, αυτή η συνάντηση γέννησε ένα από τα πιο δημοφιλή mobile queer events σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Μοντ Ρουαγιέ: «Πού θα βρίσκονται σε δέκα χρόνια όλοι αυτοί που μας επιτίθενται;»

Lgbtqi+ / Μοντ Ρουαγιέ: «Πού θα βρίσκονται σε δέκα χρόνια όλοι αυτοί που μας επιτίθενται;»

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο «Τρανσφοβία» που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, η τρανσφεμινίστρια Μοντ Ρουαγιέ επιχειρεί να καταγράψει τη νέα πραγματικότητα για την τρανς συνθήκη και τα τρανς δικαιώματα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κοντά στην άγρια καρδιά αυτού του κόσμου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Κοντά στην άγρια καρδιά αυτού του κόσμου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Οκτώ ιστορίες που κοιτούν την εποχή κατευθείαν στα μάτια και βλέπουν λίγο πιο βαθιά απ’ όσο θα περίμενες. Η Tina Brown που ξεγυμνώνει την αλήθεια των new media, ο Tillmans που κρατά ένα τραγούδι αθάνατο, η νύχτα του Chengdu που χάνεται μπροστά μας, το wool-camp σαν μικρή τελετουργία επιβίωσης, ο Hujar που φωτογράφιζε ψυχές, η Swinton που κουβαλά φως για όσους έφυγαν, ο νέος «Φρανκενστάιν» ως καθρέφτης της πατριαρχίας και ο Λαπαθιώτης που βρίσκει ξανά στόμα στη σκηνή. Διαφορετικά μεταξύ τους, συντονίζονται σαν ένας χάρτης του τώρα, λαμπερός, σκοτεινός, ακριβής.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
 Αν δεν μπορείς να μας νικήσεις, θα μας κοιτάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Αν δεν μπορείς να μας νικήσεις, θα μας κοιτάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Στην εποχή όπου η πρόοδος μιμείται την ευαισθησία για να επιβιώσει,το queer βλέμμα γίνεται η μόνη αξιόπιστη μέθοδος διάκρισης. Από την Ελεωνόρα Μελέτη και τη Τζένη Χειλουδάκη, δύο καθρέφτες μιας κοινωνίας που φοβάται να ρευστοποιηθεί ως τη σιωπηλή αξιοπρέπεια του Orlando, τη Róisín Murphy, τον Daniel Obasi, το t-fags και τη Δήμητρα της Λέσβου, οι εικόνες του κόσμου αποκαλύπτουν το αόρατο ρεύμα που τις διαπερνά: την πειθαρχία της τρυφερότητας.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Να γυρνάς προς το αληθινό αφού έχεις καεί από το ωραίο/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Να γυρνάς προς το αληθινό αφού έχεις καεί από το ωραίο/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Κάθε εποχή χτίζει τα φώτα της για να φωτίσει τον τρόμο της. Η Fruit Gillette τραγουδά μέσα απ’ το εργοτάξιο, η Vaginal Davis εισβάλλει στο μουσείο, ο Λάνθιμος αναζητά χαρά, ο Χόκνεϊ καπνίζει σαν να κρατά ακόμη το χρώμα του κόσμου. Ο Πάνος Μιχαήλ κοιτάζει την Ελλάδα όπως κοιτάς ένα φλας που σε τυφλώνει.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Αναγνωρίζωντας σε σένα τον ωραιότερο ευατό σου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Αναγνωρίζοντας σε σένα τον ωραιότερο εαυτό σου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Ο θάνατος του Διονύση Σαββόπουλου δεν ήταν απλώς ένα πολιτισμικό γεγονός. Ήταν η τελετή λήξης ενός αιώνα που πίστεψε πως η Ελλάδα μπορούσε να εξηγηθεί μέσα από τους μύθους της. Αυτό το πολυπόστ της ΟΑΣΗΣ χαρτογραφεί τη χώρα που επέμενε να υπάρχει μέσα του, από τις εθνικές κηδείες των ’90s μέχρι τη διάχυτη queer Ελλάδα του 2025, από τον Bowie και τη Μελίνα μέχρι τα σημερινά queer σώματα που χορεύουν μέσα σε pixels και φως. Μια αφήγηση για το πένθος, τη μνήμη και την επιμονή μιας χώρας να επιβιώνει μέσα από τη συγκίνηση.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ο ευά παπαδάκης φέρνει την ποίηση στα Ζαγοροχώρια

Εικαστικά / Ο ευά παπαδάκης φέρνει την ποίηση στα Ζαγοροχώρια

Το πρώτο διεθνές πολυθεματικό φεστιβάλ ποίησης «Σολοικισμός», έρχεται το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2025 στον Ελαφότοπο, στα Ζαγοροχώρια. Ο εμπνευστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του μίλησε στη LifO.
M. HULOT
*Η θαυμάσια απειλή του να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Η θαυμάσια απειλή τού να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Η θεία Σταματίνα είπε intersex και η Ελλάδα σώπασε για ένα δευτερόλεπτο, όσο χρειάζεται για να αλλάξει εποχή. Ο Γιώργος Καπουτζίδης δεν έκανε επανάσταση, έκανε κάτι πιο σπάνιο: έμαθε σ’ ένα έθνος να μιλά με τρυφερότητα. Κι αυτό, σε μια χώρα που ακόμη συγχέει τη φωνή με τη βία, είναι σχεδόν θαύμα.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Marwan Kaabur: «Αγωνιζόμαστε και στον αραβικό κόσμο για δικαιώματα κι ελευθερίες, αλλά προκρίνουμε τον δικό μας τρόπο, στο πλαίσιο της δικής μας κουλτούρας»

Lgbtqi+ / Κι όμως υπάρχουν και «αραβικά καλιαρντά»!

Λίγο πριν από την αθηναϊκή παρουσίαση της αγγλόφωνης έκδοσης του «Queer Arab Glossary» μιλήσαμε με τον συγγραφέα του Marwan Kaabur, για τα «αραβικά καλιαρντά», την ομοφυλοφιλία και την queer συνθήκη στον αραβικό κόσμο, το «pink washing», αλλά και τη συχνά παρεξηγημένη πρόσληψή τους από τη Δύση.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Τι σημαίνει να γεννιέσαι ίντερσεξ;

Athens Pride 2022 / Explainer: Τι σημαίνει να γεννιέσαι ίντερσεξ;

Το γράμμα «Ι» στο αρκτικόλεξο ΛΟΑΤΚΙ+ αντιστοιχεί σε υγιή ανθρώπινα σώματα που μέχρι σήμερα συχνά παθολογικοποιούνται και υποβάλλονται σε επεμβάσεις «κανονικοποίησης» φύλου ερήμην τους. Η Intersex Greece εξηγεί τον όρο, τις δυσκολίες και τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν τα ίντερσεξ άτομα στην Ελλάδα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
*Από τον λαιμό ως την αυγή/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Από τον λαιμό ως την αυγή/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Σε έναν κόσμο που φοβάται τη σιωπή, η ΟΑΣΗ επιμένει να μιλά με ευαισθησία. Δέκα κείμενα–καθρέφτες, από τη Θεία Σταματίνα ως τον Sorour Darabi, για το βλέμμα που δεν ωραιοποιεί, παρατηρεί.Για την ατέλεια που γίνεται φως, και για το queer που επιβιώνει μέσα στην τρυφερότητα.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Nα μένεις μέσα στο φως/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Nα μένεις μέσα στο φως/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Το νέο πολυποστ του Πάνου Μιχαήλ παρακολουθεί το δάκρυ, την έκθεση και την επιείκεια ως μορφές αισθητικής πίστης. Από τον οίκο Dior μέχρι το Eye Filmmuseum του Άμστερνταμ, κι από τα Instagram ban του Slava Mogutin ως την επιμονή της ομορφιάς στο έργο του Παπαϊωάννου, η ΟΑΣΗ σκιαγραφεί τη νέα ηθική του φωτός: πώς η τέχνη, η μόδα και το queer βλέμμα συναντιούνται στην πιο ανθρώπινη τους στιγμή τη στιγμή που ραγίζουν.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
«Στο θέατρο ο κόσμος θέλει να βλέπει άντρες ή, καλύτερα, “άντρακλες”»

Οι Άλλοι / «Στο θέατρο θέλουν να βλέπουν άντρες ή, καλύτερα, “άντρακλες”»

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Βασίλης Βηλαράς μιλά για τη σιωπηλή βία των εφηβικών του χρόνων, την αγωνία των γκέι αντρών στη σκηνή, τη φοβική βιομηχανία του θεάτρου και την ανάγκη να μείνουμε άνθρωποι σε μια εποχή που όλα ξεχνιούνται γρήγορα.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Ο ανυπεράσπιστος καημός για ένα ακόμη κράξιμο/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Ο ανυπεράσπιστος καημός για ένα ακόμη κράξιμο/από τον Πάνο Μιχαήλ

Από τον ποταμό της Baarn μέχρι το φιλί στις «Σέρρες», κι από το βλέμμα–countdown του Ren Hang μέχρι τη φάρσα του Μίστερ Μπούτια, η ΟΑΣΗ καταγράφει τα queer ραγίσματα που δεν έγιναν ποτέ ιδιωτικά. Dickpics, cult σώματα, drag spoof βιντεάκια, καμπαρέ φωνές, τηλεοπτικά taboos· όλα στην ίδια καμπύλη: γέλιο, καύλα, πληγή, ανάσα. Το ripology του queer δεν είναι θεωρία· είναι ο ανυπεράσπιστος καημός που μας κρατάει ζωντανούς.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Κάθε τρελό παιδί/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / *Κάθε τρελό παιδί/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Η ελληνική ψυχανάλυση κρύβει ακόμα τα queer σώματα στις σκιές: από τα τηλεοπτικά δικαστήρια της Τατιάνας μέχρι τα hashtags των θεραπευτών–influencers. Σπαράγματα μνήμης, media τραύματος και επιβίωσης συνθέτουν μια ιστορία που ποτέ δεν ειπώθηκε ολόκληρη.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

σχόλια

10 σχόλια
Ζω στο Τέξας (Austin) εδώ και 3.5 χρόνια, και ερχόμενος εδώ για μεταπτυχιακές σπουδές είχα κι εγώ στο νου μου όλα τα στερεότυπα περί καουμπόηδων, γελαδάρηδων, οπισθοδρομικών τύπων. Φυσικά πολύ σύντομα όλα διαλύθηκαν γιατί μιλάμε για μια τεράστια πολιτεία (μεγαλύτερη σε έκταση από τη Γαλλία) με 26 εκατομμύρια κατοικους, όπου τα βρίσκεις όλα - από συντηρητικούς (αν και γενικα καλόκαρδους, όπως σε όλο το Νότο, ανθρώπους) σε μικρότερες πόλεις, μέχρι πρωτοποριακούς, μοντέρνους, καινοτόμους σε όλα, κυρίως στο Austin (το μεγαλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, παναμερικανικής εμβέλειας φεστιβάλ, πύλη υψηλής τεχνολογίας) και στο Houston. Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές κοινωνικά/οικονομικά από τις πόλεις της Ανατολικής/Δυτικής Ακτής. Αντίστοιχα, πχ, στην Καλιφόρνια υπάρχει το ανεκτικό και προοδευτικό Σαν Φρανσίσκο, αλλά και η "οπισθοδρομική" Orange County έξω από το Λος Άντζελες. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι εδώ (όπως και στην Καλιφόρνια) ζουν ιστορικά και πολλά εκατομμύρια hispanics, νόμιμα ή μη, οι οποίοι είναι μεν ηθικά/θρησκευτικά συντηρητικοί, αλλά δεν παύουν να είναι μετανάστες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανεκτικότητα μιας κοινωνίας. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του Δημοκρατικού Κόμματος είναι ο Julian Castro, ο 38χρονος δήμαρχος του San Antonio.Φυσικά οι μεγάλες πόλεις είναι απλά "μπλε κουκίδες σε μια κόκκινη θάλασσα" στον εκλογικό χάρτη κάθε φορά, αλλά η κοινωνία πολλές φορές είναι πολύ πιο μπροστά από την πολιτική - και πιστέψτε με, ειδικά εδώ στο Austin δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να υποστηρίζει τον κυβερνήτη Perry.Ως προς το θέμα του video, γενικά στην Αμερική τα gay ζευγάρια είναι μια πραγματικότητα, και ως προς την ανοχή της κοινωνίας, σίγουρα είναι μεγαλύτερη στις προοδευτικότερες πολιτείες, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει οποιαδήποτε πόλη στην οποία να είναι απόλυτα ταμπού...
> εδώ (όπως και στην Καλιφόρνια) ζουν ιστορικά και πολλά εκατομμύρια hispanics, νόμιμα ή μη, οι οποίοι είναι μεν ηθικά/θρησκευτικά συντηρητικοί, αλλά δεν παύουν να είναι μετανάστεςΜα ζούσαν το Τέξας και η Καλιφόρνια ήταν πολιτείες της Αυτοκρατορίας του Μεξικού πριν κατακτηθούν απ' τις ΗΠΑ! Και τους θεωρούν συλλήβδην μετανάστες;Πάντως μεταξύ των ισπανόφωνων και των υπόλοιπων μη WASP υπάρχει η εξής θεμελιώδης διαφορά: όταν τα μέλη των άλλων εθνοτήτων έρχονταν μετανάστες στις ΗΠΑ, αποκόπτονταν από τη μητέρα πατρίδα, η οποία ήταν πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κι έτσι εντάσσονταν στην αμερικανική κοινωνία σχετικά εύκολα. Οι ισπανόφωνοι όμως έχουν το Μεξικό δίπλα τους και δεν διακόπτουν την επικοινωνία με τον τόπο καταγωγής τους, μένοντας για πάντα μετανάστες.
Κανενα (οτε γκέι) φιλι δεν απαγορευεται στα ελληνικα μεσα. Δεν υπαρχει κανεις νόμος γι αυτο, ισα ισ υπαρχουν δικαστεικες αποφασεις υπερ.Το οτι το ΕΣΡ εδω και χρονια παραβιαζε τους νομους και το Συνταγμα με το ετσι θελω, (και με την αδιαφορια των κυβερνησεων) δε σημαινει οτι απαγορευεται . Προσφατα φαινεται οτι πλεον εχουμε ξεπερασει αυτο το εμποδιο. Γκέι φιλια και υποθεσεις παιζονται κανονικα και ΟΛΕΣ τις ωρες...παρ ολο που νεανικοι σταθμοι (ΜΑD , MTV) τα λογοκρινουν ακομα για "προληπτικους" λογους (το ομοφοβικο ΕΣΡ εχει αφησει σημαδια).Φυσικα ειμαστε οι ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ σε ολη την παλια Ευρωπαικη Ενωση (δυτικη ευρωπη) σε παρουσιαση στα μεσα...
όντως φίλε μου, συμφωνώ. Επιτρέπονται όμως τα ομοφοβικά σχόλια των "αντρών" που έτσι δείχνουν και ενδυναμώνουν τον "αντρισμό" τους. Όσους συνειδητοποιημένους ετερο ξέρω δεν έχουν προβλήματα επιβεβαίωσης κράζοντας τους ομο ...
αν το τεξας ηταν ανεκαθεν στη ντοπια, σερβιρισμενη απο τα΄΄προοδευτικα media(mega κτλπ), κουλτουρα συνωνυμο της οπισθοδρομησης, του george w. bush και τα λοιπα, μηπως θα πρεπει να αρχισουν να πεφτουν τα στερεοτυπα?? Παρεπιπτοντως, το χιουστον εχει ανοικτα ομοφυλοφιλη δημαρχο , ας κανουμε μια συγκριση με αθηνα(για θεσσαλονικη δε το συζητω) http://en.wikipedia.org/wiki/Annise_Parker
Εχουν γινει αρκετες φορες στην Αθηνα αναλογα πειραματα με ζευγαρια ανδρων (οχι οικογενειες) σε διαφορους δρομους και συνοικιες, απο γκέι οργανωσεις. Περπατουν 2 αντρες χερι χερι και σε αποσταση ασφαλειας βρισκονται οι υπολοιποι της ομαδας. Σκοπος ειναι η καταγραφη αντιδρασεων.Συνηθως ηταν αδιαφορια, καποιες φορες εκπληξη, ή και καποιο γελιο,σχολιο κλπ Απ οτι ξερω δεν υπηρξε ποτε διαπληκτισμος ουτε βια. Αυτα βεβαια πριν 2-3 χρονια....
Και το βίντεο με την ίδια κατάσταση στη Νέα Υόρκη (μόνο που δεν είναι ίδια - αυτή τη φορά είναι μια οικογένεια δύο ανδρών):http://www.youtube.com/watch?v=RECLT5S1VpMΑπό την ίδια εκπομπή, ένα ζευγάρι σε τρυφερές περιπτύξεις στην Αλαμπάμα:http://www.youtube.com/watch?v=2O7IW1CP0jA
Δάκρυσα απλά....τέτοια αντιμετώπιση στην χώρα μου δεν θα έχω ποτέ όσο και να το θέλω...Μπράβο στο δεύτερο παλικάρι αλλά και σε όλους όσους σήκωσαν το ανάστημα τους βλέποντας κάτι τέτοιο...φυσικά και στην Ελλάδα σε μια παρόμοια περίπτωση οι αντιδράσεις θα ήταν πολύ διαφορετικές και αρκετά άσχημες.Το έχω δει στην καθημερινότητα μου χωρίς να προκαλώ ωστόσο αρκετές φορές τα βλέμματα και οι κουβέντες των γύρω μου σε καφέ και εστιατόρια που δεν είναι Gay friendly με κάνουν πράγματικα να στεναχωριέμαι και να λυπάμαι χωρίς φυσικά να μετανιώνω για την επιλογή μου.Είμαι ομοφυλόφιλη όχι άρρωστη και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν κάποιοι κάποτε !!
Τί θα γινόταν, αναρωτιέμαι, αν γινόταν το ίδιο στην Ελλάδα; Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τους Αμερικανούς, ειδικά του νότου, οπισθοδρομικούς, πουριτανούς και βλάκες, φοβάμαι ότι στην ελλάδα είμαστε τους ξεπερνάμε πολύ όσον αφορά τέτοιες ιδιότητες.
Ρητορική η ερώτηση φαντάζομαι..τουμπεκι θα καναΜε τι άλλο..ίσως θαβαΜε και λίγο με τον διπλανό μας να κατέβει και καλύτερα το φαγητο..και ισως θα το λέγαΜε και το βράδυ σε φίλους να περάσει η ώρα..
Το ίδιο πείραμα (ή «πείραμα») είχε γίνει και στη Νέα Υόρκη, όπου η υποστήριξη των παρατυχώντων προς την εναλλακτική οικογένεια υπήρξε μικρότερη.Δυστυχώς το εγχείρημα δεν ήταν επιστημονικό, ώστε να μπορούν ν' αντληθούν ασφαλή συμπεράσματα για το Τέξας ή τη Νέα Υόρκη.Για τους Τεξανούς: θεωρούσα ότι πρόκειται γι' απαίδευτους κι οπισθοδρομικούς γελαδάρηδες, με σήμα κατατεθέν τη βλάχικη προφορά και το καουμπόικο καπέλο του JR («Dallas»).Το στερεότυπο σιγά-σιγά διαλύθηκε. Θυμάμαι δύο απ' τους λόγους: 1. Ο Bertrand Russell γνώριζε μόνο τρεις ανθρώπους που είχαν διαβάσει τα Principia Mathematica απ' την αρχή ως το τέλος: οι δύο ήταν Εβραίοι που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα· ο τρίτος ήταν Τεξανός. 2. Ο Edsger Dijkstra διάλεξε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Τέξας παρά τω Austin, διότι ενώ τ' άλλα πανεπιστήμια μείωναν τις απαιτήσεις τους για το επίπεδο των φοιτητών, αυτό τις ανέβαζε.
Νομίζω ότι αυτό το σχόλιό σου τα λέει όλα:"Δυστυχώς το εγχείρημα δεν ήταν επιστημονικό, ώστε να μπορούν ν' αντληθούν ασφαλή συμπεράσματα για το Τέξας ή τη Νέα Υόρκη."Οι γενικεύσεις κάνουν κακό. Μην ξεχνάμε όμως ότι η ένοια της οικογένειας είναι πολύ δυνατή στον παραδοσιακό Αμερικάνικο Νότο (σε αντίθεση με την "see to evil, hear no evil" συμπεριφορά των κοσμοπολιτών Νεοϋορκέζων). Εδώ δεν έχουμε gay ζευγάρια αλλά οικογένειες.
Μα οι νεοϋορκέζοι δεν ασχολούνται γενικότερα. Και να σε δουν να πέφτεις μπροστά τους την ώρα που περπατάς, δεν θα ασχοληθούν. Δηλαδή το ότι δεν ασχολούνται δεν είναι μόνο με την καλή έννοια, αλλά και με την κακή. Απλώς ένα Τεξανός "ίσως" θα έλεγε μια καφρίλα για μια οικογένεια τέτοιου τύπου ευκολότερα. Ίσως.
Για τον Jacques Barzun που παροτι γαλλος βρεθηκε στο τεξας(και οχι σε καποιο πανεπιστημιο της ανατολικης ακτης), τι γνωμη εχεις?http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Barzun