ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΘΩ ΠΟΤΕ για να ετοιμάσω αυγά στο σπίτι για πρωινό, ελάχιστες φορές το έχω κάνει. Όμως είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να μου συμβεί στο ξεκίνημα της μέρας, αν τα αυγά αυτά τα παραγγείλω τηγανητά μαζί με έναν διπλό ελληνικό σκέτο στο καφενείο του Πρέκα στα Κατάπολα της Αμοργού, εκεί όπου την ίδια ώρα που έχουν βάλει το τηγάνι στη φωτιά λειτουργούν και ως πρακτορείο ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, ενώ από το μεσημέρι και μετά αρχίζουν να βγάζουν μεζέδες για ρακές.
Όσο καλό και αν είναι ένα brunchάδικο σε ένα νησί, όσο και αν θέλει να ξεφύγει από τα τετριμμένα πια και πολύ «αθηναϊκά» Croque Madame και Avocado Toast, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί το παλιακό πρωινό του νησιού που συνήθως προσφέρεται σε μέρη-χρονοκάψουλες.
Στα Χανιά αυτό το μέρος είναι η Μπουγάτσα του Ιορδάνη, η χανιώτικη με το πηχτόγαλο και την κρυσταλλική ζάχαρη από πάνω που περιμένουν να απολαύσουν όσοι φτάνουν στο λιμάνι ξημέρωμα.
Όσο καλό και αν είναι ένα brunchάδικο σε ένα νησί, όσο και αν θέλει να ξεφύγει από τα τετριμμένα πια και πολύ «αθηναϊκά» Croque Madame και Avocado Toast, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί το παλιακό πρωινό του νησιού που συνήθως προσφέρεται σε μέρη-χρονοκάψουλες.
Εκείνοι που παίρνουν το πρωινό τους αργότερα θα πάνε για σουβλάκι με χειροποίητο γύρο και ρίγανη, ντομάτα και γιαούρτι στο Oasis των Χανίων, που τυλίγει από τις εννιά το πρωί και αν πας από τη μία και μετά είναι ρίσκο, μπορεί να μη βρεις γύρο να φας. Αυτά τα δύο πρωινά τα έχω πρόσφατα και τα νοσταλγώ όπως δεν μου έχει συμβεί για κανένα πρωινό της πόλης.
Μετά είναι εκείνο το φημισμένο γαλακτομπούρεκο στο Χαλκί της Νάξου που θέλω να γευτώ ξανά, η μπαμπάτσικη τυρόπιτα της Λέρου με το ντόπιο τυρί σαν φρέσκια μυζήθρα και τον δυόσμο, η τηγανητή τυρόπιτα με την ξινομυζήθρα στην καντίνα της Καλοταρίτισσας στην Αμοργό, τα λαλάγγια και οι τραβηχτές της Μάνης, οι τηγανόπιτες της Λήμνου με το μέλι και το κασκαβάλι, η μελόπιτα, που τη σερβίρουν πιο λεπτή στον Λάκη, πριν μπεις στο στενό της Απολλωνίας της Σίφνου, και πιο παχιά, ενώ βρίσκεσαι μέσα σε αυτό, στο Διψέλι, που κάνει και ωραίους, ψωμένιους λουκουμάδες.
Δεν υπάρχουν πιο ωραία πρωινά από αυτά που βρίσκουμε στους τόπους που επιλέγουμε να χαλαρώσουμε, όχι μόνο λόγω γεύσης αλλά και γιατί δίνουμε στον εαυτό μας τόσο χρόνο να τα απολαύσουμε όσο δεν προλαβαίνουμε σε κανένα πρωινό μας τον χειμώνα. Επίσης δύσκολα μπορώ να σκεφτώ κάποιον στην Αθήνα που θα έτρωγε στον δρόμο και απενοχοποιημένα γύρο στις έντεκα το πρωί, κι εγώ περιμένω να πάω στα Χανιά για να το κάνω.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
