ΑΝΤΙΡΕΤΡΟΪΚΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ το σεξ, αντιρετροϊκά μετά το σεξ, αντιρετροϊκά μετά τη διάγνωση. Προφυλακτικά, λιπαντικό με βάση το νερό, εχεμύθεια, καψούρα, καύλα, καθαριότητα, εμπιστοσύνη, φαντασίωση, και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά, υπομονή μέχρι τη μέρα που θα ξυπνήσουμε και θα έχουμε κολλήσει HIV/AIDS. Όλες, όλοι και όλα. Κανονικά, όχι συμβολικά. Στη ζωή, όχι στον εφιάλτη. Στο σώμα και στο αίμα. Με προσωπικό γιατρό σε μονάδα ειδικών λοιμώξεων και καθημερινή αντιρετροϊκή αγωγή.
Θα διοργανώνουμε κάθε χρόνο καμπάνιες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης; Αν τελικά κολλήσουμε HIV/AIDS, όπως κολλήσαμε Covid, θα μας επιβληθεί καραντίνα; Θα είναι υποχρεωτική η επίδειξη ιατρικών εξετάσεων με το μηδενικό ιικό μας φορτίο για να μας επιτραπεί η είσοδος στο θέατρο, στο σινεμά και στην ταβέρνα;
Θα διαβάζουμε τα ονόματα των νεκρών αδελφών μας, αυτών που έπεσαν γενναία στη μάχη της επιθυμίας και το πλήρωσαν με θανατική ποινή. Τα ονόματα που δεν φωνάξαμε ποτέ, που δεν μάθαμε ποτέ, τα δικά τους ονόματα θα αντικαταστήσουν τις μέχρι τώρα γνωστές οδούς, πλατείες και λεωφόρους: Λεωφόρος «Αλεξάνδρου Ιόλα», Πλατεία «Μπίλι Μπο», Σταθμός Μετρό «Αλέξης Μπίστικας».
Θα δικαιούμαστε επίδομα αναπηρίας από τα κρατικά ταμεία ή δεν θα έχει νόημα πια, αφού η αποστολή μας απέτυχε; Κολλήσαμε ο ένας τον άλλον, ενώ στόχος ήταν να πάρουμε το επίδομα, να κλειστούμε στα σπίτια μας, να μην ξαναβγούμε κι έτσι να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον. Θα είμαστε όλοι «ανάπηροι» στα χαρτιά.
Αν ο HIV/AIDS και το επίδομα των 697 είναι η μοναδική έξοδος διαφυγής από τον βασικό μισθό των 611 ευρώ, γιατί να μη χαράξουμε όλοι, όλες και όλα μαζί την πορεία προς την ελευθερία; Γιατί να μην ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, κάνοντας αχαλίνωτο απροφύλακτο σεξ; Εφόσον η επιστήμη μάς εγγυάται ότι με την αντιρετροϊκή θεραπεία το προσδόκιμο ζωής είναι περίπου το ίδιο και οι αναπαραγωγικές δυνατότητες επίσης, τι μας σταματάει;
Δεν θα έχει καμία σημασία ποιος κόλλησε ποιον, θα είμαστε όλοι μια μεγάλη ευπαθής ομάδα. Το μόνο που θα έχει σημασία θα είναι να τηρούμε ευλαβικά την αντιρετροϊκή μας αγωγή και να ενημερώνουμε το κράτος για τις εξόδους μας από το σπίτι, με συνθηματικό. Οκτάωρο για βόλτα. Οκτάωρο για σεξ. Οκτάωρο για γκράφιτι. Οκτάωρο για καφέ φαγητό, ποτό, μπουζούκια και αφτεράδικο.
Θα δούμε το «It’s a sin» και το «Pose» με διαφορετική ματιά, θα αφουγκραστούμε τη φωνή του Φρέντι Μέρκιουρι με άλλη προσοχή. Τα σχολεία του μέλλοντος θα οργανώνουν εκπαιδευτικές εκδρομές σε μουσεία αφιερωμένα στον HIV/AIDS. Θα στολίσουμε τις πόρτες στα σπίτια των νεκρών με την κόκκινη κορδέλα, κι ας μη μένει εκεί, στο Airbnb, κάνεις απόγονός τους πια.
Κάθε 1η Δεκεμβρίου θα είναι υποχρεωτική αργία και τα παιδιά θα παρελαύνουν με το λάβαρο της επανάστασης: ένα αντιρετροϊκό χάπι.
Θα διαβάζουμε τα ονόματα των νεκρών αδελφών μας, αυτών που έπεσαν γενναία στη μάχη της επιθυμίας και το πλήρωσαν με θανατική ποινή. Τα ονόματα που δεν φωνάξαμε ποτέ, που δεν μάθαμε ποτέ, τα δικά τους ονόματα θα αντικαταστήσουν τις μέχρι τώρα γνωστές οδούς, πλατείες και λεωφόρους: Λεωφόρος «Αλεξάνδρου Ιόλα», Πλατεία «Μπίλι Μπο», Σταθμός Μετρό «Αλέξης Μπίστικας».
Θα αναρωτηθούμε πιο συγκεκριμένα πώς και γιατί χάθηκαν τόσο γρήγορα όλοι αυτοί. Θα αναλογιστούμε καχύποπτα τι συνέβη τα πρώτα χρόνια της επιδημίας. Θα αμφισβητήσουμε τα στατιστικά της τότε εποχής. Θα αναζητήσουμε ξανά και ξανά τους αγνοούμενους. Θα δικάσουμε και θα καταδικάσουμε αυτούς που τότε μας πρόδωσαν.
Θα μοιραζόμαστε τις οδοντόβουρτσές μας και θα κοιμόμαστε πάνω στα λερωμένα σεντόνια. Εμείς που μάθαμε να δουλεύουμε για τσιγάρα, για ποτά, για νοίκια, να δουλεύουμε για το σεξ, να δουλεύουμε για το τίποτα, να δουλεύουμε για να γεράσουμε. Καταφέραμε να αποχαιρετήσουμε κάθε παλιό μας εαυτό και να καλωσορίσουμε κάθε νέο.
Οι επόμενες γενιές θα ζήσουν απελευθερωμένες από τα δεσμά της ετεροφυλοφιλίας και της μονογαμίας κι εμείς θα αναμετρηθούμε με την παρρησία των νεανικών μας χρόνων και θα αναρωτιόμαστε πώς και γιατί επιβιώσαμε χωρίς δωρεάν αντιρετροϊκά εφόρου ζωής.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
