ΑΥΤΟΣ Ο ΜΑΙΟΣ πέρασε με ομπρέλες, βροχές, αφρικανικές σκόνες, γυναικοκτονίες, κυβερνητικά σκάνδαλα και όσο κι αν άργησε να καλοκαιριάσει, στους δρόμους της Αθήνας και στα ΜΜΜ είναι εμφανέστατο πως ζούμε χωρισμένοι σε δύο «στρατόπεδα». Οι τουρίστες και οι λόκαλς, οι νομάδες και οι σταθεροί, οι τηλεργαζόμενοι και όσοι τρέχουμε να προλάβουμε το μετρό, οι φαν της Εurovision και αυτοί που καλούν σε μποϊκοτάζ λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ και της γενοκτονίας στη Γάζα, όσοι πρόλαβαν τις αιτήσεις κοινωνικού τουρισμού και όσοι δεν, όσοι πάνε ΟΑΚΑ για τους Metallica και όσοι περιμένουν τη Βίσση, αυτοί που σχεδιάζουν τον Μήνα Υπερηφάνειας και αυτοί που ζουν κάθε μήνα «υπερήφανα», δουλεύοντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα αμισθί κάθε ώρα της ζωής τους.
Όχι από ανάγκη να τιμήσουν την επέτειο του Stonewall σε ένα φεστιβάλ που χωρίς τους χορηγούς του μοιάζει «γυμνό» από κάθε πολιτική διάσταση, αλλά γιατί η ζωή δεν βγαίνει αν συνηθίσουμε να αφήνουμε το μίσος και τον ρατσισμό στο «διαβάστηκε» όσο απολαμβάνουμε δωρεάν rainbow άρτον και θεάματα.
Ποιος θα μας προστατεύσει από τους επαγγελματίες προστάτες και σωτήρες μας τώρα που στην Αθήνα ξεκινά ο καύσωνας και οι Ισραηλινοί τουρίστες και ιδιοκτήτες κατοικιών τσαμπουκαλεύονται δημόσια;
Έτσι και η Eurovision περιέχει το αφήγημα της Ενωμένης Ευρώπης και αυτά τα γραφικά του τύπου «η μουσική ενώνει», ωστόσο –ας μην κοροϊδευόμαστε– είτε κάποιος αγαπάει να βλέπει τη Eurovision είτε αγαπάει να τη μισεί.
«Στόχος είναι τα λεφτά».
Και η κυβέρνηση του Ισραήλ όσο φροντίζει να εξαλείψει κάθε ίχνος ανθρώπου στη Γάζα άλλο τόσο χρηματοδοτεί και τη διοργάνωση και ασκεί το σχετικό νταβατζιλίκι. Καθόλου τυχαίο που και οι δύο θεσμοί έχουν κατηγορηθεί διεθνώς για pink washing.
Στον σταθμό Βικτώρια κατεβαίνω τη σκάλα με έναν φρέντο στο χέρι, οι ελεγκτές εισιτηρίων επιλέγουν πρόχειρα ποιους θα σταματήσουν, απευθύνονται στον ενικό, στέκονται επιδεικτικά πίσω από τις μπάρες του ΗΣΑΠ, μιλάνε στο επιβατικό κοινό με ένταση λες και θα μπούμε στον Τιτανικό. Μια κυρία σχολιάζει: «Να πάτε στην Κηφισιά να κόψετε πρόστιμα». Τη θεωρώ φιλενάδα μου.
Όσο στρίβω ένα τσιγάρο, σκέφτομαι πως το αθηναϊκό καλοκαίρι μάς διχάζει ταξικά κάθε χρόνο και πιο πολύ. Πιο ακριβός ο καφές, πιο ακριβό το ενοίκιο, πιο ακριβά τα τσιγάρα, πιο ακριβό το σούπερ μάρκετ. Τουλάχιστον έχουμε δωρεάν pride και δωρεάν Eurovision.
Σκρολάροντας τα πόθεν έσχες των πολιτικών αρχηγών, σβήνω το τσιγάρο, μπαίνω στο βαγόνι και μετράω τουρίστες, νομάδες και σκυθρωπούς επιβάτες· ίσως η Αθήνα μάς λέει με τρόπο ότι δεν χωράμε πια. Ο καφές που κρατάω κοστίζει όσο τρία εισιτήρια του μετρό. Άρα το «δεν χωράμε» είναι σε ευθεία συνάρτηση με το «δεν πληρώνουμε αρκετά για να χωρέσουμε». Κατεβαίνω στο Μοναστηράκι, αφήνω το εισιτήριό μου για τον επόμενο, αντικρίζοντας τη δυστυχία των άλλων.
Θα είχε ένα νόημα η «αναβάθμιση», ο εξευγενισμός σε μια πόλη που φροντίζει τους άστεγους, τους χρήστες ουσιών, τα αδέσποτα. Που έχει αξιοπρεπή ΜΜΜ. Που δεν ταΐζει τα σκουπίδια της στους κατοίκους της. Έναν δήμαρχο που να μπορεί να περπατάει με το κεφάλι ψηλά στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές – αλλά οι πολιτικοί αρχηγοί δεν κατοικούν σε αυτές τις γειτονιές και δεν μπαίνουν στο μετρό.
Θα είχε νόημα αν δεν τρώγαμε την ίδια προπαγάνδα της αριστείας και του ρουσφετιού, αν δεν ζούσαμε κάθε μέρα στη σκιά τραγικών γεγονότων όπως οι κρητικές βεντέτες, οι διπλές αυτοκτονίες εφήβων, η κακοποίηση και η φτώχεια.
Σε μια χώρα που πριν από δύο χρόνια ήταν στην έκτη θέση, σύμφωνα με τον χάρτη της ILGA (σ.σ. οργάνωση για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων), και φέτος στην ενδέκατη – προφανώς οι εκθέσεις δεν περιλαμβάνουν όλα τα άτομα και όλες τις ταυτότητες, αλλά είναι ενδεικτικές του κατά πόσο εφαρμόζονται πολιτικές ισότητας, έστω και στα ετήσια συμπεράσματα μιας αναφοράς.
Στην ίδια χώρα που μετανάστες πληρώνονται ως μισθοφόροι για να απωθήσουν άλλους μετανάστες να περάσουν τα σύνορα και αυτό περιγράφεται ως «προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων».
Ποιος θα μας προστατεύσει από τους επαγγελματίες προστάτες και σωτήρες μας τώρα που στην Αθήνα αναμένεται ο καύσωνας ενώ οι Ισραηλινοί τουρίστες και ιδιοκτήτες κατοικιών τσαμπουκαλεύονται δημόσια με αφορμή κάθε έκφραση αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό και τα πόθεν έσχες των πολιτικών προκαλούν ζαλάδα;
Έτσι κι αλλιώς, κάνεις δεν έχει πια χρόνο να ασχοληθεί ουσιαστικά με τίποτα, κανείς δεν προλαβαίνει να χωρέσει στη ζωή του νέες σχέσεις, νέες παρέες, νέους έρωτες, νέα ενδιαφέροντα – μόνο νέες ευκαιρίες εργασίας και νέες ευκαιρίες γενικά.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
