Πίσω από τη βία στη Μινεάπολη –που έχει αποτυπωθεί σε τόσες ανατριχιαστικές φωτογραφίες τις τελευταίες εβδομάδες– κρύβεται μια διαφορετική πραγματικότητα: μια σχολαστική αστική χορογραφία πολιτικής διαμαρτυρίας.
Μπορεί κανείς να δει ίχνη αυτής της χορογραφίας στις πανομοιότυπες σφυρίχτρες που χρησιμοποιούσαν οι διαδηλωτές, στα συνθήματά τους, στις τακτικές τους, στον τρόπο με τον οποίο ακολουθούσαν τους πράκτορες της ICE, χωρίς όμως να τους εμποδίζουν στο «έργο» τους. Χιλιάδες κάτοικοι της Μινεσότα έχουν εκπαιδευτεί κατά το τελευταίο έτος ως νομικοί παρατηρητές. Περιπολούν τις γειτονιές μέρα και νύχτα πεζή και παραμένουν συνδεδεμένοι μέσω κρυπτογραφημένων εφαρμογών όπως το Signal σε δίκτυα που δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ το 2020. Υπάρχει βαθιά ανησυχία για το πού οδηγούν όλα αυτά, ειδικά τώρα που δύο άτομα έχουν σκοτωθεί, παράλληλα με μια υποβόσκουσα ελπίδα ότι η Μινεσότα μπορεί να προσφέρει στην υπόλοιπη χώρα ένα πρότυπο δημοκρατικής αντίστασης.
Οι άνθρωποι που ακολουθούν τις αυτοκινητοπομπές της ICE έχουν οργανωθεί σε επίπεδο γειτονιάς και κινούνται σε ομάδες που χρησιμοποιούν την εφαρμογή Signal. Δεν χρειάζεται να δεχτεί κανείς δακρυγόνα για να δει όλη αυτή την αυτο-οργάνωση στην πράξη. Είναι ορατή σε όποιον περπατάει στη Μινεάπολη.
Πολλοί άνθρωποι στη Μινεάπολη λένε ότι δεν είναι διαδηλωτές (protesters) αλλά προστάτες (protectors) – των κοινοτήτων τους, των αξιών τους, του Συντάγματος. Ο Αντιπρόεδρος Βανς καταδίκασε τις διαδηλώσεις ως «τεχνητό χάος» που προκάλεσαν ακροαριστεροί ακτιβιστές σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές. Αλλά η πραγματικότητα από κοντά είναι διαφορετική και πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Το κίνημα έχει διευρυνθεί πολύ πέρα από τον πυρήνα των ακτιβιστών που εμφανίζονται στις τηλεοπτικές ειδήσεις, ειδικά μετά τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ στις 7 Ιανουαρίου. Και στερείται του είδους της κεντρικής καθοδήγησης που ο Βανς και άλλοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης φαίνεται να φαντάζονται. «Συνολικά, αυτή η κοινότητα έχει επιδείξει τεράστια αυτοσυγκράτηση», λέει η Άλισον Σάρκι, εκτελεστική διευθύντρια του Lake Street Council, ενός συμβουλίου που εκπροσωπεί πολλές επιχειρήσεις μειονοτήτων που έχουν πληγεί σοβαρά από τις επιδρομές της ICE. «Αλλά μας ωθούν, πιθανώς σκόπιμα, προς την κοινωνική αναταραχή».
Τον τελευταίο χρόνο, ένα τριώροφο κτίριο στη νότια Μινεάπολη έχει γίνει πόλος έλξης ανθρώπων που αισθάνονται ότι αυτοί και οι γείτονές τους χρειάζονται προστασία από την ίδια τους την κυβέρνηση – ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός που διοργανώνει εκπαιδευτικά σεμινάρια εκεί μας ζήτησε να μην αποκαλύψουμε την ακριβή διεύθυνση. Όταν επισκεφτήκαμε τον χώρο, η ομιλήτρια που στεκόταν στη σκηνή μπροστά σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο έκανε λόγο για την τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου που χρησιμοποιούν οι πράκτορες της ICE, οι οποίοι φωτογραφίζουν συστηματικά τους διαδηλωτές. «Όλοι διατρέχουν κίνδυνο τώρα», είπε. Πίσω της, μια οθόνη έδειχνε βασικά σημεία για το πώς να παρακολουθεί κανείς νόμιμα τις επιδρομές της ICE.
Σε άλλους χώρους του κτιρίου διεξάγονται ομαδικές συνεδρίες όπου οι άνθρωποι εκπαιδεύονται για άμεσες αντιπαραθέσεις με την ICE. Μέσα σε μια τάξη από αυτές, αρκετές δεκάδες άτομα ηλικίας από 14 έως περίπου 70 ετών αντιμετώπιζαν τρεις εκπαιδευτές που υποδύονταν πράκτορες της ICE, σε μια θορυβώδη «συμπλοκή» που διήρκεσε αρκετά λεπτά. Στη συνέχεια, οι εκπαιδευτές τόνιζαν στους εθελοντές τα σημεία που έπρεπε να προσέξουν. Μια γκριζομάλλα κυρία είπε ότι βρήκε την άσκηση δύσκολη, «δεδομένου ότι δεν είναι τύπος που συγκρούεται ή λέει "άντε γαμήσου"». Άλλοι δέχτηκαν συμβουλές για το πώς να προετοιμαστούν πιο αποτελεσματικά, ώστε οι πράκτορες να μην μπορούν να τους ρίξουν εύκολα κάτω.
Οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που διοργανώνουν αυτές τις εκπαιδευτικές συνεδρίες δεν θεωρούν ότι οργανώνουν ούτε κατευθύνουν τις διαμαρτυρίες κατά της ICE που πραγματοποιούνται στην πόλη τους. Κανείς δεν το κάνει. Πρόκειται για ένα κίνημα χωρίς ηγέτες που έχει αναδυθεί με αυθόρμητο και υπερ-τοπικό τρόπο. Οι άνθρωποι που ακολουθούν τις αυτοκινητοπομπές της ICE έχουν οργανωθεί σε επίπεδο γειτονιάς και κινούνται σε ομάδες που χρησιμοποιούν την εφαρμογή Signal. Δεν χρειάζεται να δεχτεί κανείς δακρυγόνα για να δει όλη αυτή την αυτο-οργάνωση στην πράξη. Είναι ορατή σε όποιον περπατάει στη Μινεάπολη.
Μέσα στα σχολεία, πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν κάνει τις δικές τους προετοιμασίες κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους. Η Αμάντα Μπάουερ, δασκάλα σε δημοτικό, της οποίας οι μαθητές είναι σε μεγάλο ποσοστό μετανάστες, λέει ότι το σχολείο ενημέρωσε τους γονείς το περασμένο φθινόπωρο, είτε τηλεφωνικά είτε αυτοπροσώπως, για τα σχέδια έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση επιδρομών της ICE. Η Μπάουερ, που είναι 49 ετών, δυσκολεύτηκε να διατηρήσει την ψυχραιμία της καθώς περιέγραφε τι συνέβη την ημέρα που δυνάμεις της ICE εμφανίστηκαν έξω από το σχολείο της. Οι πράκτορες περιτριγύριζαν το σχολείο από τον Δεκέμβριο, φαινομενικά για ναα μάθουν τη «ρουτίνα» του, και συνέλαβαν μερικούς γονείς λίγο πριν από τις χειμερινές διακοπές. Τότε, όμως, οι πράκτορες ήταν πλήρως εξοπλισμένοι και εισέρχονταν διά της βίας στα διαμερίσματα που βρίσκονται ακριβώς απέναντι από το σχολείο, όπου ζουν πολλοί μαθητές.
Η Ίνγκριντ Ράσμουσεν είναι η επικεφαλής πάστορας στην Εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Τον περασμένο Ιούνιο, ομοσπονδιακοί πράκτορες έκαναν έφοδο σε ένα εστιατόριο με μεξικάνικο φαγητό κοντά στην εκκλησία της. Σπεύδοντας προς τα εκεί, μας λέει, βρήκε ένα πλήθος διαδηλωτών να αντιμετωπίζουν βαριά οπλισμένους πράκτορες που προστατεύονταν από την τοπική αστυνομία.Τη Ράσμουσεν, που φορούσε τα ιερατικά της ρούχα, έριξε στο έδαφος ένας σερίφης με πολιτικά ρούχα. «Ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί στη Μινεάπολη» μας λέει, παρότι η εκκλησία της βρίσκεται δίπλα στο επίκεντρο των εξεγέρσεων που συντάραξαν την πόλη μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ το 2020.
Ο νέος γύρος επιδρομών της ICE χτύπησε ακόμη πιο κοντά στην εκκλησία και η Ράσμουσεν, που έχει μικρά παιδιά, ήταν μεταξύ των 120 μελών του Κλήρου που συμμετείχαν σε καθιστική διαμαρτυρία στα κεντρικά γραφεία της Target στις 15 Ιανουαρίου, σε μια προσπάθεια να πείσουν την εταιρεία να λάβει πιο σκληρή στάση ενάντια στις ομοσπονδιακές επιδρομές. Στις 23 Ιανουαρίου ήταν μεταξύ αυτών που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στο αεροδρόμιο της Μινεάπολις. Το πρωί της 24ης Ιανουαρίου έμαθε ότι ένας άνδρας είχε πυροβοληθεί από πράκτορες της ICE. Φόρεσε τα πιο ζεστά ρούχα της και πήγε στον τόπο του συμβάντος, στη συμβολή Nicollet Avenue και West 26th Street, υπολογίζοντας ότι θα έμενε έξω για ώρες.
Όταν έφτασε εκεί, ο Άλεξ Πρέτι ήταν ήδη νεκρός. Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες που τον είχαν ρίξει στο έδαφος και στη συνέχεια τον είχαν πυροβολήσει και σκοτώσει έριχναν δακρυγόνα και κρότου-λάμψης σε ένα πλήθος οργισμένων διαδηλωτών που φώναζαν «Ντροπή!». Η Ράσμουσεν συμμετείχε σε άλλη μία διαδήλωση το ίδιο απόγευμα. Όταν μας μίλησε λίγες ώρες αργότερα, ακουγόταν κλονισμένη, μας έλεγε ότι της ήταν «αφόρητο» να βλέπει καθημερινά την κυβέρνησή της να ασκεί τέτοια βία και «εξοργιστικό» να ακούει τους ανθρώπους που βρίσκονται στην εξουσία να λένε ότι ενεργούν υπέρ της ελευθερίας. Οι δρόμοι τριγύρω εξακολουθούσαν να μοιάζουν με πεδίο μάχης, με τους κρότους, τις λάμψεις και τα σύννεφα δακρυγόνου να γεμίζουν τον αέρα.
Με στοιχεία από το «Atlantic»
