«ΣΚΟΤΩΣΑΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ λεσβία σκύλα!». Με αυτήν τη χυδαία φράση, που αφορά βέβαια τη δολοφονία της 37χρονης βραβευμένης ποιήτριας αλληλέγγυας και μητέρας τριών παιδιών Ρενέ Γκουντ στη Μινεάπολη από άνδρα κλιμακίου του ICE, κατηγορούνται ότι απειλούν πλέον ανοιχτά κόσμο συνάδελφοί του της εν λόγω υπηρεσίας. Μιας υπηρεσίας με υπερεξουσίες που, διαθέτοντας την πλήρη κάλυψη των πολιτικών της προϊσταμένων, με πρώτο τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, συμπεριφέρεται σαν σωστή δύναμη κατοχής, έχοντας a priori το ακαταλόγιστο αλλά και την επιβράβευση των ισχυρών ομοϊδεατών του: καθώς γράφονται αυτές τις γραμμές διαβάζω ότι ο φιλοτραμπικός μεγιστάνας Μπιλ Άκμαν δώρισε 11.000 δολάρια σε έρανο υπέρ των δικαστικών εξόδων για τον ένστολο δολοφόνο της Ρενέ, του οποίου μάλιστα η σύζυγος είναι επίσης μεταναστευτικής καταγωγής (από τις Φιλιππίνες).
Αλλά η εν ψυχρώ εκτέλεση της Ρενέ δεν είναι ο πρώτος θάνατος που συνδέεται με τη δραστηριότητα του ICE. Ήταν απλώς το πρώτο λευκό θύμα. Χθες κιόλας καταγγέλθηκε ότι ένας 46χρονος πολίτης καμποτζιανής καταγωγής που είχαν συλλάβει πράκτορες του ICE έξω από το σπίτι του στη Φιλαδέλφεια πέθανε από εγκεφαλικό κατά τη διάρκεια της κράτησής του στο νοσοκομείο Upper Darby όπου οδηγήθηκε για να αντιμετωπιστεί το στερητικό του σύνδρομο, όντας χρήστης ουσιών – όπως έγινε γνωστό, το θύμα είχε απολέσει τη νόμιμη άδεια διαμονής του λόγω παλαιότερης παραβατικής συμπεριφοράς, δεν φαίνεται να υπήρχε ωστόσο κάποιο τρέχον ένταλμα εναντίον του. Η οργάνωση Shut Down Detention Campaign κατηγόρησε ευθέως τον ICE για κατάφωρη ιατρική αμέλεια.
Ο ICE δεν περιορίζεται σε απλούς ελέγχους που κάλλιστα –και σαφώς πιο νομότυπα– μπορεί να κάνει και η αστυνομία, αλλά λειτουργεί ως παραστρατιωτικό σώμα, τα μέλη του οποίου επιδράμουν πάνοπλα σε ολόκληρες συνοικίες όπου ζουν μεταναστευτικές κοινότητες, σε εργοστάσια, αποθήκες, φάρμες κ.λπ., προωθώντας έτσι ένα καθεστώς φόβου και καταστολής.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο 38χρονος Σιλβέριο Γκονζάλεζ πυροβολήθηκε θανάσιμα στην περιοχή του Σικάγου, όταν επιχείρησε να διαφύγει, καθώς ειπώθηκε, από έλεγχο πρακτόρων της υπηρεσίας· τον Ιούλιο ένας μετανάστης εργάτης σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να ξεφύγει από έφοδο του ICE σε αγρόκτημα στην Καλιφόρνια όπου εργαζόταν, ενώ δεκάδες θάνατοι έχουν σημειωθεί σε δομές κράτησης κάτω από συχνά απροσδιόριστες συνθήκες, όπως καταγγέλλουν οι οικείοι πολλών θυμάτων.
Η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ (Immigration and Customs Enforcement-ICE), που την τελευταία διετία ειδικά, οπότε «αποχαλινώθηκε», έγινε γνωστή σε όλη την υφήλιο, δεν είναι δημιούργημα του Τραμπ, όπως κάποιοι ίσως νομίζουν. Ιδρύθηκε αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001 και υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας που συστάθηκε την ίδια περίοδο. Στις αρμοδιότητές της περιλαμβάνονται αφενός η καταπολέμηση του διασυνοριακού εγκλήματος (λαθρεμπόριο, διακίνηση ανθρώπων, οικονομικές απάτες), η επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ αφετέρου. Μια νομοθεσία που είναι πλέον «δρακόντεια» και εφαρμόζεται με υπερβάλλοντα ζήλο από τα κλιμάκια της υπηρεσίας, τα οποία στοχοποιούν αδιακρίτως μετανάστες και πρόσφυγες σε μια χώρα που ουσιαστικά φτιάχτηκε από αυτές ακριβώς τις κοινωνικές ομάδες. Πολλά στελέχη της μάλιστα κατηγορούνται για στενές σχέσεις με την αμερικανική ακροδεξιά, τις οποίες δεν κρύβουν καν.
Ο ICE δεν περιορίζεται σε απλούς ελέγχους που κάλλιστα –και σαφώς πιο νομότυπα– μπορεί να κάνει και η αστυνομία, αλλά λειτουργεί ως παραστρατιωτικό σώμα τα μέλη του οποίου επιδράμουν πάνοπλα σε ολόκληρες συνοικίες όπου ζουν μεταναστευτικές κοινότητες, σε εργοστάσια, αποθήκες, φάρμες κ.λπ., προωθώντας έτσι ένα καθεστώς φόβου και καταστολής, με αποτέλεσμα ακόμα και επιχειρηματίες να αντιδρούν, καθώς πλέον αντιμετωπίζουν έλλειψη σε εργατικά χέρια. Συχνά μάλιστα επιδεικνύουν εντάλματα χωρίς αντίκρισμα, καθώς δεν είναι υπογεγραμμένα από εισαγγελείς.
Αλλά το ζητούμενο των ντεμί «μπάτσων» του ICE δεν είναι η εκμετάλλευση που μπορεί να υφίστανται άνθρωποι χωρίς χαρτιά ούτε η πάταξη της εγκληματικότητας που συχνά προβάλλει ως άλλοθι αυτών των «επιχειρήσεων αρετής»: είναι η συντήρηση των ιδεολογικών εμμονών του Τραμπ και των υποστηρικτών του με τους «ξένους», οι οποίες λειτουργούν και παρελκυστικά όσον αφορά τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η αμερικανική κοινωνία, μια τακτική που έχουν άλλωστε υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με ξενοφοβικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας.
Οι αυθαίρετες συλλήψεις, οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, ο διαχωρισμός οικογενειών και οι επιχειρήσεις-σκούπα έχουν φέρει τον ICE στο επίκεντρο σφοδρών πολιτικοκοινωνικών αντιπαραθέσεων. Πολιτικοί ακτιβιστές και αλληλέγγυοι σε όλη τη χώρα ζητούν επιτακτικά την κατάργησή του, συνθήματα όπως «Abolish ICE» και «Fuck ICE» έχουν γίνει viral, ενώ AI βιντεάκια με πάστορες, εστιάτορες (πολλοί μετανάστες δουλεύουν, όπως κι εδώ, στην εστίαση ή ως κούριερ), οργισμένες νοικοκυρές, ακόμα και αστυνομικούς να «προγκάρουν» αφιονισμένους πράκτορες της υπηρεσίας έχουν κατακλύσει τα σόσιαλ.
Αν μέχρι πρότινος στο στόχαστρο κάθε σκεπτόμενου Αμερικανού πολίτη ήταν η αστυνομική αυθαιρεσία, τη θέση αυτή διεκδικεί πλέον επάξια ο ICE και δεν είναι βέβαια λίγοι όσοι βλέπουν τις δύο αυτές υπηρεσίες (όρος που στις συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι περισσότερο ευφημισμός παρά κυριολεξία) ως δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.
Κατά μια διαβολική σύμπτωση, εξάλλου, το σημείο όπου δολοφονήθηκε η Ρενέ Γκουντ από πράκτορα του ICE στην πρωτεύουσα της Πολιτείας της Μινεσότα δεν απέχει ούτε ένα χιλιόμετρο από το σημείο όπου στις 25/5/2020 κατέληξε από ασφυκτική λαβή αστυνομικού, όντας καθηλωμένος στο έδαφος, ο Τζορτζ Φλόιντ. Μια δολοφονία που υπήρξε το έναυσμα για το κίνημα Black Lives Matter, το οποίο με κεντρικό του σύνθημα το «I can’t breath» («Δεν μπορώ να αναπνεύσω») συγκλόνισε για μήνες τις ΗΠΑ. Έξι χρόνια μετά, η κατάσταση στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου φαντάζει ξανά ασφυκτική, ίσως περισσότερο από τότε, εμφυλιοπολεμική σχεδόν. Θα βρεθούν άραγε «ανάσες» στην ICE-Age, aka στην «Εποχή των Πάγων»;
