Όταν ένας άνδρας κάνει «διάλειμμα θηλασμού» από τη δουλειά, είναι φανερό ότι κάτι τρέχει. Πράγματι, το Μπολτζάνο, μια ορεινή πόλη του ιταλικού Βορρά, έχει βρει το μυστικό της αντιγήρανσης, τη στιγμή που ο πληθυσμός στην υπόλοιπη χώρα συνεχίζει να γερνά και σύσσωμη η Ιταλία διαγράφει δημογραφική βουτιά.
Η στρατηγική είναι απλή, αλλά εγγυημένη: κίνητρα. Κάνε τη ζωή του γονέα όσο πιο εύκολη μπορείς, και ο κόσμος θα κάνει παιδιά. «Εννοείται ότι δεν θηλάζω εγώ» εξηγεί ο Στέφανο Μπάλντο, ένας 38χρονος διαχειριστής μεταφορών που εργάζεται στο Δήμο και που σχολάει νωρίτερα για να πάρει τα πέντε παιδιά του από το σχολείο, την ώρα που η γυναίκα του μένει στο σπίτι για να θηλάσει το έκτο και νεογέννητό τους. «Είναι πολύ χρήσιμο» σχολιάζει, αναφερόμενος στον χρόνο που του εξασφαλίζει ο νόμος για να στηρίξει την οικογένειά του, όσο η σύζυγος χρειάζεται να ασχοληθεί με το μωρό.
Το αποτέλεσμα; Ο δείκτης γεννητικότητας στο Μπολτζάνο παραμένει σταθερός εδώ και δεκαετίες, όταν η υπόλοιπη Ιταλία καταγράφει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες στην Ευρώπη· και αγχώνει τον Πάπα Φραγκίσκο, αλλά και την Τζόρτζα Μελόνι ότι οι Ιταλοί… κινδυνεύουν να εξαφανιστούν.
Τα οφέλη που εξασφαλίζει η περιοχή στους γονείς ξεπερνούν τα πενιχρά - και one-off - μπόνους που προσφέρει η ιταλική κυβέρνηση. Πρόκειται για ένα πραγματικό δίκτυο παροχών που εκτείνεται από εκπτώσεις σχεδόν στα πάντα - σχολεία, προϊόντα, λογαριασμούς, εξωσχολικές δραστηριότητες, μετακίνηση και ιατρική περίθαλψη -, μέχρι επιδόματα εκατοντάδων ευρώ ανά παιδί και ειδικά προγράμματα παιδικής μέριμνας.
Κάποια από τα θετικά του εγχειρήματος είναι και η ελευθερία των γυναικών να εργαστούν ξανά, με αποτέλεσμα μαζί με τον κουρασμένο πληθυσμό να αναζωογονείται και η οικονομία. Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που οι οικογένειες, όπως η 8μελής του Μπάλντο, έχουν χρόνο για την παιδική χαρά, για τη γιαγιά και τον παππού και κυρίως για το μικρό που μόλις ήρθε στη ζωή.
Το παράδειγμα του Μπολτζάνο, πάντως, είναι δύσκολο να το ακολουθήσει η υπόλοιπη χώρα, επισημαίνουν οι NY Times.
Για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της η περιοχή ανήκε στην Αυστρία, μέχρι που προσαρτήθηκε από την Ιταλία στις αρχές του 20ου αιώνα. Η εν λόγω επαρχία έχει διατηρήσει έναν σημαντικό βαθμό ανεξαρτησίας, ιδίως όσον αφορά στη φορολογία και άλλες οικονομικής φύσεως αποφάσεις. Παράλληλα καταγράφει το υψηλότερο εισόδημα ανά κάτοικο στην Ιταλία.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κουλτούρα της περιοχής θυμίζει περισσότερο Αυστρία παρά Ιταλία, πράγμα που φαίνεται από πολλές πτυχές της ζωής: οι περισσότεροι κάτοικοι εξακολουθούν να μιλούν γερμανικά και προτιμούν τα αυστριακά ντάμπλινγκ από τα ιταλικά ζυμαρικά.
«Η τοπική κουλτούρα παίζει σημαντικό ρόλο» συνοψίζει ο Αλεσάντρο Ροσίνα, διακεκριμένος Ιταλός δημογράφος. «Και αυτό είναι δύσκολο να το εξάγεις».
Ο Στέφανο Μπάλντο, πάντως, δεν μιλά Γερμανικά και δηλώνει βέρος Ιταλός. Αποδίδει στις ιταλικές του ρίζες -καθολικισμός και τεράστιες, χαοτικές οικογένειες- την επιθυμία του ίδιου και της συζύγου του να κάνουν πολλά παιδιά. Και στις πολιτικές του Μπολτσάνο το γεγονός ότι κατάφερε να κάνει αυτή την επιθυμία πραγματικότητα.
