Εδώ και τουλάχιστον 6 χρόνια το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν πυροδοτεί εντάσεις ανάμεσα στην Τεχεράνη και τη διεθνή κοινότητα.
Έχοντας υπερσκελίσει τους μεταρρυθμιστές, αλλά και τους ρεαλιστές σαν το Λαριτζανί στον κρατικό μηχανισμό, ο Αχμεντινετζάντ, σε σύμπνοια φυσικά με τους πυλώνες της εξουσίας-Συμβούλιο των Αγιατολάχ και Φρουρούς της επανάστασης, προωθεί ολοταχώς την "πυρηνικοποίηση" του Ιράν.
Στις αιτιάσεις της διεθνούς κοινότητας και ιδίως της Δύσης, ο Αχμεντινετζάντ απαντά συνήθως πως η πυρηνική ενέργεια για ειρηνική χρήση είναι αδιαμφισβήτητο κυριαρχικό δικαίωμα, θεωρώντας τις πιέσεις της ΙΑΕΑ πολιτικές που στόχο έχουν να εμποδίσουν την τεχνολογική ανάπτυξη του Ιράν.
Η πραγματικότητα που έχει διαμαρφωθεί στον αραβικό κόσμο, ενισχύει προς το παρόν γεωπολιτικά το Ιράν, αφού βασικοί ανταγωνιστές όπως η φιλοδυτική Αίγυπτος βρίσκονται σε διαδικασία μετάβασης που ενδέχεται να επαναπροσδιορίσει της ιρανοαιγυπτιακές σχέσεις.
Ταυτόχρονα στο Λίβανο, στη νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε έπειτα από 5 μήνες πολιτικής κρίσης, η Χεσμπολά, σύμμαχος του Ιράν, συμμετέχει με πλειοψηφικό αριθμό υπουργείων ενισχύοντας περισσότερο τη θέση της, ενώ το Ισραήλ παρακολουθεί μάλλον αμήχανα τη γεωπολιτική αλλαγή στην περιοχή που του στερεί πολύτιμους συμμάχους.
Με δεδομένη τη συγκυρία στην περιοχή, αλλά και την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης και τη μειωμένη ισχύ των Ήπα, το Ιράν πραγματοποιώντας συμμαχίες με την Τουρκία, την Κίνα ή τη Ρωσία, απειλώντας να πουλήσει πετρέλαιο και σε ευρώ, διεκδικεί τη θέση του στις νέες ισορροπίες.
Η Τεχεράνη νιώθει αρκετά ισχυρή, ώστε να μη διαπραγματεύεται με τη διεθνή κοινότητα(ΟΗΕ) το δικαίωμα του στην πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς αρχικά, ουσιαστικά για αντίβαρο στα φημολογούμενα πυρηνικά όπλα του Ισραήλ.
