Από ψηλά μοιάζει με χιονισμένο τοπίο ή με παγόβουνο που ξέφυγε από τον Αρκτικό κύκλο, στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μία από τις πιο εντατικές αγροτικές ζώνες του πλανήτη και βρίσκεται στην Ισπανία.
Το Campo de Dalías, στη νότια ακτή της Ανδαλουσίας, φιλοξενεί τη λεγόμενη «θάλασσα από πλαστικό», ή όπως είναι γνωστό στην τοπική διάλεκτο, το περίφημο mar de plástico της Αλμερίας.
Περισσότερα από 30.000 εκτάρια γης στον Κόλπο της Αλμερίας καλύπτονται από θερμοκήπια με μεταλλικούς σκελετούς και λευκές πλαστικές οροφές. Το σύμπλεγμα είναι τόσο εκτεταμένο που διακρίνεται ακόμη και από το Διάστημα, και συγκεκριμένα από δορυφορικές λήψεις της NASA.
The Campo de Dalías is home to the second-largest concentration of greenhouses in the world. These images reveal its complex ecosystem https://t.co/wHQUvL7r77
— The Economist (@TheEconomist) February 14, 2026
Τι καλλιεργείται στη «θάλασσα από πλαστικό» της Ισπανίας
Εκεί καλλιεργούνται όλο τον χρόνο πιπεριές, ντομάτες, κολοκύθια, αγγούρια, μελιτζάνες και καρπούζια, με ετήσια παραγωγή που φτάνει τους 3,5 εκατομμύρια τόνους. Αρκετή, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, για να καλύψει τις ανάγκες έως και μισού δισεκατομμυρίου ανθρώπων.
Η περιοχή καλλιεργείται ήδη από την εποχή του χαλιφάτου των Ομεϋαδών, απ' όπου προέκυψε και το όνομα «Dalías», προέρχεται από την αραβική λέξη daliyah, που σημαίνει «αμπέλι». Ωστόσο, η γεωγραφία δεν υπήρξε ποτέ σύμμαχος των αγροτών. Τα βουνά της Σιέρα Νεβάδα και της Σιέρα ντε Γκάδορ εμποδίζουν τα σύννεφα να φτάσουν στις πεδιάδες, η βροχή είναι σπάνια και οι ισχυροί άνεμοι σαρώνουν την περιοχή.
Η λύση ήρθε τη δεκαετία του 1960, όταν πρωτοπόροι αγρότες διαπίστωσαν ότι οι καλλιέργειες κάτω από πλαστικό αναπτύσσονταν ταχύτερα και πιο αποδοτικά. Από λίγα πρόχειρα καταφύγια, η περιοχή μετατράπηκε σε έναν γιγαντιαίο, λευκό λαβύρινθο θερμοκηπίων.
Παράδοξα, η ίδια η «θάλασσα από πλαστικό» φαίνεται να έχει επηρεάσει και το μικροκλίμα της Αλμερίας. Ενώ η υπόλοιπη Ισπανία βιώνει έντονη άνοδο θερμοκρασιών λόγω κλιματικής αλλαγής, η περιοχή παρουσιάζει τάση ψύξης περίπου 0,3°C ανά δεκαετία από τη δεκαετία του 1990, καθώς οι λευκές επιφάνειες αντανακλούν σημαντικό μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας.
Ισπανία: Οι συνθήκες μέσα στα θερμοκήπια
Μέσα στα θερμοκήπια, ωστόσο, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Η θερμοκρασία μπορεί να αγγίξει τους 50 βαθμούς Κελσίου. Περισσότεροι από 70.000 εργάτες, πολλοί από αυτούς μετανάστες από την Αφρική που πέρασαν από το Στενό του Γιβραλτάρ, εργάζονται έως και δέκα ώρες την ημέρα.
Οι αμοιβές συχνά κυμαίνονται μεταξύ 30 και 40 ευρώ, ποσό που επικρίνεται ως χαμηλότερο από τον κατώτατο μισθό στην Ισπανία.
Πολλοί ζουν μέσα στη «θάλασσα» των θερμοκηπίων, σε πρόχειρες κατασκευές φτιαγμένες από το ίδιο πλαστικό που καλύπτει τις καλλιέργειες. Στα χωριά που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στις λευκές στέγες, συνυπάρχουν κεμπαπτζίδικα, μικρές επιχειρήσεις, μιναρέδες και καμπαναριά. Στο παραθαλάσσιο Μπαλέρμα, υπάρχει ακόμη και γήπεδο ποδοσφαίρου όπου οι εργάτες περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους.
Τα τελευταία χρόνια, τα «έξυπνα θερμοκήπια» εξοπλίζονται με συστήματα ρύθμισης κλίματος και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), που σπέρνουν ή παρακολουθούν την ανάπτυξη των φυτών. Ερευνητικά κέντρα της περιοχής δοκιμάζουν νέες μεθόδους καλλιέργειας και φυτοπροστασίας, προετοιμάζοντας το μέλλον μιας γεωργίας που ίσως βασίζεται λιγότερο στη χειρωνακτική εργασία.
Καθώς δύει ο ήλιος, η λευκή επιφάνεια παίρνει μια απόκοσμη όψη. Το τοπίο θυμίζει κινηματογραφικό σκηνικό. Μια τεχνητή πόλη από πλαστικό, που στηρίζει την ευρωπαϊκή διατροφή, αλλά κρύβει πίσω από τη λάμψη της ένα σύνθετο κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Με πληροφορίες από Economist
