Κάθε χρόνο, εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα κυκλωμάτων trafficking, σύμφωνα με τα στοιχεία αμερικανικών μη κυβερνητικών πηγών.

 

Εκτιμάται ότι ανήλικα κορίτσια και αγόρια από 127 χώρες του κόσμου εξωθούνται στη πορνεία ενώ σε 137 χώρες καταγράφεται μαύρη και παράνομη εργασία παιδιών. 

 

Πεθαίνουν νωρίς ή αυτοκτονούν

 

Η ηλικία των θυμάτων κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 11 και 14 ετών ενώ, κατά μέσο όρο, όσα παιδιά εγκλωβίζονται σε κυκλώματα trafficking πεθαίνουν μετά από 7 χρόνια συνεχούς εκμετάλλευσης, χάνοντας τη ζωή τους από κακοποίηση, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, υποσιτισμό ή και υπερβολική δόση ναρκωτικών ουσιών.

 

Αρκετά άλλωστε είναι και τα θύματα που αυτοκτονούν για να θέσουν τέρμα στα βασανιστήρια ετών. 

 

Στις ΗΠΑ, το 80% των θυμάτων trafficking είναι γυναίκες ή παιδιά που αγοράστηκαν, πουλήθηκαν και εγκλωβίστηκαν στη βιομηχανία του σεξ. Υπολογίζεται πως το 2015, περίπου 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι έπεσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και 5,5 εκατομμύρια παιδιά θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση ή μαύρη εργασία σε παγκόσμια κλίμακα. 

 

Σύμφωνα με το γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για το Έγκλημα και τα Ναρκωτικά, ο αριθμός των παιδιών και εφήβων που πέφτουν θύματα αυξήθηκε σε μία τριετία από 20% σε 27% (στοιχεία 2012). Τα δύο τρίτα των θυμάτων είναι κορίτσια και το ένα τρίτο αγόρια. 

 

Τι ισχύει για την Ελλάδα - Άγνωστη η τύχη παιδιών προσφύγων

 

Στη χώρα μας, το 30% των θυμάτων σεξουαλικού trafficking είναι μικρά παιδιά ή έφηβοι. Στο διαδίκτυο, τα παράνομα κυκλώματα στοχοποιούν ανήλικα κορίτσια για να τα εγκλωβίσουν σε δίκτυα πορνείας. 

 
Ο αναπληρωτής καθηγητής του Ιατρικού Τμήματος του ΑΠΘ, ψυχίατρος - σεξολόγος Λουκάς Αθανασιάδης, παρουσίασε τα παραπάνω στοιχεία στο Συνέδριο Παιδικής και Εφηβικής Γυναικολογίας που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

 

«Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μια ενδιάμεση χώρα, αλλά χώρα προορισμού. Μιλάμε για τους πρόσφυγες από τον νότο» ανέφερε, παρουσιάζοντας μάλιστα και φωτογραφίες από προσφυγόπουλα στην Ειδομένη, τα οποία είχε συναντήσει προσωπικά πριν τρία χρόνια και «κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν».

 

«Το ακόμη πιο τρομερό, ιδιαίτερα για τα προσφυγόπουλα που είναι ξένα σε μία χώρα και δεν μπορούν να προσαρμοστούν, είναι να έχουν σχέσεις με αυτόν που τα εκμεταλλεύεται γιατί αυτός τους δίνει "ένα πιάτο" φαγητό. Και σύμφωνα με την αστυνομία υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά όπου τα παιδιά δεν καταθέτουν ή δεν ομολογούν τι έχει γίνει εξαιτίας αυτής της θέσης. Και βεβαίως εγκυμοσύνες και αμβλώσεις, χίλια δυο προβλήματα από τη βία που υφίστανται, αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ακόμη και θάνατοι», προσθέτει.

 

«Θα έχετε ακούσει και από ιδρύματα στην Ελλάδα ότι μυστηριωδώς εξαφανίστηκαν παιδιά και έφηβοι και δεν βρέθηκαν. Βεβαίως μπορούμε να υποθέσουμε που κατέληξαν. Το προσφυγικό σήμερα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα γιατί εκτός των άλλων τα παιδιά και οι έφηβοι γίνονται θύματα κακοποίησης. Υπάρχουν πολλά ασυνόδευτα παιδιά και συχνά οι "κηδεμόνες" τους είναι προαγωγοί», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

 

Ο φόβος και η σιωπή

 

Η UNICEF εκτιμά ότι, κάθε χρόνο, δύο εκατομμύρια παιδιά εξαναγκάζονται, παγκοσμίως στην πορνεία και, όπως εξήγησε ο κ. Αθανασιάδης, πολλά παιδιά εξωθούνται στην πορνεία ακόμη και από τους ίδιους τους γονείς τους, προκειμένου να επιβιώσουν.

 

Ενδεικτικές είναι και περιπτώσεις παιδιών από την Αφρική που δίνουν «όρκο βουντού» στους εκμεταλλευτές τους, ότι δεν θα μιλήσουν σε τρίτους. Τα παιδιά αυτά δεν αποκαλύπτουν τι τους συμβαίνει επειδή φοβούνται πως κάποια κατάρα θα σκοτώσει τα ίδια και τις οικογένειές τους. 

 

Ο κ.Αθανασιάδης, αναφέρθηκε ακόμη στις υποθέσεις των λεγόμενων "lover boys" που με διάφορους τρόπους προσεγγίζουν έφηβες που είτε εξαπατούν είτε τις παντρεύονται και, με την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής, τις προωθούν στη συνέχεια για σεξουαλική εκμετάλλευση.

 

Η αναγνώριση των θυμάτων

 

Οι γιατροί και το λοιπό νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων και των κλινικών μπορούν και αναγνωρίζουν αμέσως παιδιά και έφηβους που έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, όπως τονίζει ο κ. Αθανασιάδης. 

 

Πρόκειται συχνά για ανηλίκους που ζουν και κοιμούνται στον ίδιο χώρο όπου εργάζονται και φέρουν εμφανή σημάδια τραυματισμού. Εκδηλώνουν άγχος, δεν απαντούν σε ερωτήσεις και αποφεύγουν την οπτική επαφή.