Η Θάντι Νιούτον μίλησε για τις εμπειρίες της στο Χόλιγουντ, αποκαλύπτοντας μεταξύ άλλων πως «φοβόταν πολύ» όταν συνεργάστηκε με τον Τομ Κρουζ στο «Mission: Impossible 2».

 

Σε συνέντευξη στο Vulture, η 47χρονη Βρετανίδα ηθοποιός χαρακτήρισε τον Τομ Κρουζ ως ένα «πολύ κυριαρχικό άτομο» που «προσπαθεί πάρα πολύ για να είναι καλός άνθρωπος». «Αλλά υπάρχει τεράστια πίεση και αναλαμβάνει πολλά. Και νομίζω πως έχει αυτή την αίσθηση πως μόνο αυτός μπορεί να κάνει τα πάντα τέλεια», εξήγησε η ίδια. 

 

Η Νιούτον αναφέρθηκε επίσης σε ένα σκηνικό ενώ έκαναν γύρισμα πάνω σε ένα μπαλκόνι. Σύμφωνα με την ίδια, ο Κρουζ «δεν ήταν ευχαριστημένος» και «εξαγριώθηκε» τόσο πολύ που ζήτησε να κάνει πρόβα τις ατάκες της και εκείνη να διαβάσει τις δικές του.

 

«Αρχίζει να φουντώνει και να μου εξηγεί πώς πρέπει να παίξω και σε κάποιο σημείο να μου λέει να το πάμε πρόβα στην κάμερα. Και μετά πρότεινε να κάνει εκείνος το ρόλο μου κι εγώ τον δικό του, για να μου δείξει πώς πρέπει να το κάνω. Και το κάναμε. Γυρίσαμε όλη τη σκηνή με εμένα να παίζω εκείνον (μπορούσα, είχα μάθει όλους τους ρόλους) κι εκείνος εμένα...Ήταν ό,τι πιο άχρηστο. Απλώς, με έσπρωξε ακόμα πιο βαθιά στο να συνεχίσω τα γυρίσματα σε μία κατάσταση πανικού και τρόμου κι ανασφάλειας. Ήταν μεγάλη ντροπή», ανέφερε η ηθοποιός.

 

 

 

«Θυμάμαι ότι τηλεφωνήθηκα με τον Τζόναθαν Ντέμι και, όταν με ρώτησε πώς είναι το γύρισμα του είπα "εφιαλτικό". [...] Μετά με πήρε ο Τομ, κι εγώ νόμιζα ότι με πήρε για να απολογηθεί, αλλά εκείνος μου είπε να ξαναπάμε τη σκηνή την επόμενη εβδομάδα. Όταν ξαναμπήκα είχα άλλον αέρα. Είχα καταλάβει τι ήθελε, αλλά νομίζω ότι δεν χρειάζεται να βγάζεις από τον άλλον αυτό που θες με τέτοιο τρόπο», συνέχισε η Νιούτον.

 

«Στην αρχή της βραδιάς είχε ένα μικρό σπυράκι, ένα κόκκινο σημαδάκι στη μύτη του. Μέχρι το τέλος του γυρίσματος εκείνη τη νύχτα το είδα, και μιλάω πολύ σοβαρά, να μεγαλώνει και να μεγαλώνει σε τεράστιο σπυρί με λευκό πύον. Ένα σπυράκι που στο δέρμα οποιουδήποτε άλλου θα ήθελε 48 ώρες να εξελιχθεί έτσι. Από το τρομερό άγχος του. Ένιωσα σαν αυτό το σπυράκι κι εγώ....», κατέληξε.