Για τα προβλήματα που της προκάλεσε ένα σοβαρότατο ατύχημα στο θέατρο, μίλησε η ηθοποιός Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, που φέτος εμφανίστηκε σε έναν από τους κεντρικούς ρόλους της σειράς Maestro.
Συνέβη πριν από περίπου δώδεκα χρόνια: «Έπεσα από ένα πολύ μεγάλο ύψος στο διάλειμμα της πρόβας, στο Φεστιβάλ Αθηνών (...) Η παράσταση θα ξεκινούσε απέξω, ανέβηκα να δοκιμάσω κάτι και έπεσα από ύψος 4-4,5 μέτρων. Είχα ένα συντριπτικό κάταγμα, διαλύθηκε ο πρώτος οσφυϊκός μου τελείως, μπήκε στον νωτιαίο μυελό και είχα παραλύσει. Και είχα και κακώσεις και κατάγματα σε όλη τη λεκάνη.»
Έμεινε καθηλωμένη περίπου δύο μήνες. «Είχα βάλει στόχο και είχα καταφέρει σε κάποια φάση να περπατάω χωρίς να νιώθω τα πόδια μου. Αλλά επειδή είχα δουλέψει πολύ με το σώμα μου, για πολλά χρόνια, κάνω χορό, ακροβατικό χορό, ξέρω πολύ να δουλεύω με τον άξονά μου (...) σηκωνόμουν (...) οπτικοποιούσα την κίνηση και μπορούσα να κινώ το πόδι.»
Τα έκανε όλα αυτά με τη βοήθεια του αδελφού της, παρότι οι γιατροί τη συμβούλευαν να μην σηκώνεται . «Πολύ γρήγορα μπορούσα να κινηθώ, αλλά δεν υπήρχε αίσθηση.»
Ερωτηθείσα για το πότε επανήλθε, η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου αποκάλυψε πως ακόμη ζει με τα απότοκα εκείνου του ατυχήματος. «Το "επανήλθες" είναι κάτι πολύ σχετικό. Πολλοί άνθρωποι εμπίπτουμε στο σύνδρομο, την ασθένεια του χρόνιου πόνου που μπορεί να προκύπτει από διάφορες παθολογίες ή ατυχήματα. Αλλά είναι κάτι το οποίο έχει αρκετές προκλήσεις. Πονάω 24 ώρες το 24ωρο, εφτά ημέρες τη βδομάδα. Έτσι θα πάει, αλλά μου λένε ότι είμαι από τους πιο τυχερούς ανθρώπους που μπορώ και είμαι. Και έτσι νιώθω παιδιά. Δηλαδή αυτή τη στιγμή μπορώ και φοράω τα ωραία μου παπουτσάκια, έχω κάνει τα ωραία μου μαλλάκια, μιλάω με δύο υπέροχους ανθρώπους.»
«Δεν σκέφτομαι τι θα μπορούσε να (σ.σ έχει συμβεί), ούτε τι γλίτωσα. Πάντα λειτουργώ με το «πού βρίσκομαι τώρα. Τι συμβαίνει τώρα. Πώς μπορώ να συλλειτουργήσω με αυτό που μου συμβαίνει.»
«Θύμωσες με αυτό που συνέβη;» τη ρώτησαν.
«Κοίταξα πρόσφατα πέρασα μία περίοδο πένθους. Δηλαδή όταν μου συνέβη το ατύχημα, για χρόνια λειτουργούσα σχεδόν σα να μη μου έχει συμβεί τίποτα. Ακόμα συνεχίζω φυσικοθεραπείας (...) Αν δεν κάνω φυσικοθεραπείες δεν την βγάζω. Αλλά περίπου πριν πέντε χρόνια, άρχισα να δυσκολεύομαι πάρα πολύ ψυχολογικά, γιατί αυτό το οποίο πίστευα ήταν ότι κάποια στιγμή θα είμαι όπως ήμουν πριν. Κάποια στιγμή έκανα μια τεράστια αποδοχή. Τι σημαίνει όμως αυτό; Εδώ δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι με αυτό που ήμασταν πριν ένα λεπτό. Και μετά σιγά σιγά να απολαμβάνω να ζω με αυτό. Τι σημαίνει απόλαυση; Για μένα σημαίνει το να μπορώ να είμαι παρούσα στο εδώ και στο τώρα και να μπορώ να πω "το ρουφάω μέχρι το τέλος όλο αυτό"»
