Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου: «Αυτό που έχει σημασία είναι να αγκαλιαζόμαστε, να κοιταζόμαστε στα μάτια»

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
0

Η Σοφία στον «Μαέστρο» έδωσε σε πολλούς που δεν την είχαν γνωρίσει από το θέατρο ή το σινεμά την ευκαιρία να ανακαλύψουν τις λεπτές αποχρώσεις, τα ημιτόνια στην ερμηνεία της, ένα κομψοτέχνημα υποκριτικής που χτυπάει τον εγκέφαλο και το θυμικό το ίδιο δευτερόλεπτο. Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου είναι μια σπάνια περίπτωση καλλιτέχνη, ανθρώπου με στέρεη, αμετακίνητη ηθική πυξίδα, από τους ελάχιστους που έχω γνωρίσει στα είκοσι δύο χρόνια που έχουν περάσει από την πρώτη μας γνωριμία ‒συναντηθήκαμε μετά την πρώτη της παράσταση στην Αθήνα, το Δεκαήμερο των γυναικών‒, από τους πιο ειλικρινείς, ατόφιους και εν τέλει θαρραλέους και υπερήφανους.

Στο χέρι φοράει ένα σεβαλιέ που γράφει «one day at a time», το μότο της, και αναφέρεται στη ζωή που προχωρά, αλλάζει και μας μεταμορφώνει μέρα με τη μέρα, και τη βέρα της, για να τιμήσει τον σύντροφό της, τον Γιώργο, και γενικότερα τη ζωή που της έστειλε έναν έρωτα τον οποίο γνώριζε μόνο από τις ταινίες, τα μυθιστορήματα, τα έργα τέχνης και όλο τον κόσμο που είχε μέσα της, για τη βαθιά και ανυπόκριτη ευτυχία που της χαρίζει κάθε μέρα.

Ξέρεις τι έχει σημασία τελικά; Το ότι είμαστε εδώ στον ήλιο και αγκαλιαζόμαστε και κοιταζόμαστε στα μάτια.

Η Μαρίσσα γεννήθηκε στην Τασκένδη. Η οικογένειά της ήταν πολιτικοί πρόσφυγες, ένα περιβάλλον καλλιεργημένων ανθρώπων που λάτρευαν τη μουσική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και την Ελλάδα. Ήταν στη Δ’ Δημοτικού όταν η μητέρα της τής έκανε δώρο τον Φάουστ. Ο παππούς της ήταν δάσκαλος ελληνικών στο διάσημο ιστορικό σχολείο στο Ιβάνοβο, το οποίο φιλοξενούσε παιδιά απ’ όλο τον κόσμο, των οποίων οι συγγενείς διώκονταν για πολιτικούς λόγους ‒ ένα σάλι που κρατάει από τη γιαγιά της ήταν δώρο που της έκανε η γυναίκα του Ένγκελς. Η θαλπωρή, η αγάπη και η πρόποση «καλή πατρίδα» συνόδευε κάθε οικογενειακή γιορτή, ενώ οι έξοδοι σε όπερες, συμφωνικές ορχήστρες και θέατρα κάθε εβδομάδα αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της οικογένειας. Οι γονείς της και η αγάπη τους για τις τέχνες, η εκτίμησή τους για τους καλλιτέχνες, καθόρισαν και τον δικό της επαγγελματικό προσανατολισμό σχεδόν υποσυνείδητα.

«Με το που έγινε η Μεταπολίτευση γύρισαν ο ένας παππούς με τη γιαγιά. Εμείς γυρίσαμε λίγο αργότερα, πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, στους Αμπελόκηπους. Βρήκαμε τη σειρά μας σιγά σιγά, ο πατέρας μου ήταν μηχανολόγος και η μητέρα μου μηχανικός υδροτεχνικών έργων, που πήρε την ισοτιμία της πολιτικής μηχανικού. Έχω ωραίες αναμνήσεις, έχω τη μαμά μου εκεί, τις θείες μου, τα ξαδέλφια μου, όλους τους παιδικούς μου φίλους. Πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ».

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου Facebook Twitter
Η Μαρίσσα ίπταται πάνω από το ανήμπορο και το απαρηγόρητο όλων μας, μια συνειδητή, άσβεστη φλογίτσα καλοσύνης και δύναμης για πάντα. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Το πρώτο πράγμα που θυμάται από τη Θεσσαλονίκη είναι οι παραστάσεις στο ΚΘΒΕ και τα μουσεία. «Βαριόμασταν πολύ τότε, αλλά εκεί οφείλω τη λατρεία που έχω τώρα στα μουσεία. Σήμερα, θα ήθελα ιδανικά να έχω ένα δωμάτιο και να ζω σε ένα μουσείο, να ξεσκονίζω τα έργα για να τα βλέπω από κοντά». Η Μαρίσσα έχει ταξιδέψει για να βρεθεί για μιάμιση μέρα στην Ισπανία και να δει Φράνσις Μπέικον και αν τη ρωτήσει κάποιος τι θα ήθελε να είναι, απαντάει «ένα κορίτσι σε έναν πίνακα του Βερμέερ» ‒ λατρεύει να χάνεται στο φως των έργων του. Οι κοπάνες που έκανε στο σχολείο είχαν συγκεκριμένο σχέδιο δράσης: πρώτο δίωρο στο Μουσείο Μακεδονικής Τέχνης, επόμενος σταθμός οι βυζαντινές αγιογραφίες του Λευκού Πύργου και στη συνέχεια περιοδικές εκθέσεις και διάβασμα. Σε αυτές τις κοπάνες λάτρεψε την Έμιλι Ντίκινσον. «Αυτό που με ανακουφίζει και σήμερα είναι να νιώθω αυτή την παλιά χαρά, την εφηβική, την αδημονία όταν ανοίγω ένα βιβλίο. Το ’παθα με την Τοκάρτσουκ, με την Ερνό και πρόσφατα με τον Όσιαν Βουόνγκ. Και με την Παυλίνα Μάρβιν, που έχει κάτι πολύ ωραίο».

Στο σχολείο ήταν παιδί εσωστρεφές και συνεσταλμένο, η μητέρα της την προέτρεψε να κάνει θέατρο στο Πούπουλο, μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα. Ενώ είχε έτοιμα τα χαρτιά της για να φύγει στο Παρίσι να σπουδάσει νευροεπιστήμες, η μητέρα και πάλι την έπεισε να δώσει εξετάσεις στο ΚΘΒΕ, θεωρώντας ότι το να είσαι καλλιτέχνης είναι κάτι εξαιρετικά τιμητικό. Πέρασε και οι γονείς της την προέτρεψαν να τελειώσει τη σχολή και να πάει στη συνέχεια στο Παρίσι. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το τρίτο έτος έχασε τον πατέρα της που μέχρι το τέλος τής υπενθύμιζε ότι δεν είχε ξεχάσει την υπόσχεση που της είχε δώσει για το Παρίσι, ωστόσο ο θάνατος αυτός άλλαξε τις δυναμικές στην οικογένεια. Η Μαρίσσα έμεινε ως ηθοποιός στο Κρατικό και έφτασε πια στην Αθήνα μερικά χρόνια αργότερα, το 1998, για να παίξει στο Μαύρο Γάλα του Νίκου Τριανταφυλλίδη.

«Εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ να κάνω θέατρο και το λέω αυτό χωρίς ψήγμα αλαζονείας, στο επαγγελματικό κομμάτι είχα τελείως άλλα όνειρα. Το θέατρο ήταν το καταφύγιό μου και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα που ξέρω πια γιατί είμαι σε αυτήν τη δουλειά. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορώ να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους έτσι όπως είμαι, και μου αρέσει. Έχω βρει αυτό τον τρόπο να δουλεύω, να υπάρχω, αυτή είναι η γλώσσα που μου αρέσει να μιλώ», λέει. «Γι’ αυτό και δεν ξεχωρίζω τη δουλειά από τη ζωή μου, πήγαν όλα παράλληλα, σαν μαγικές συναντήσεις, όπως με τις δυο καταπληκτικές κόρες μου, που είναι η δύναμή μου. Γι’ αυτά τα κορίτσια θα ήθελα να είμαι πάντα όρθια και ακόμα και σήμερα σκέφτομαι ότι αν επιχειρήσω να μιλήσω για την Εύα και τη Σαβίνα και για όλα όσα έχουμε ζήσει, θα μειώσω κάθε νόημα».

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Η Μαρίσσα γιορτάζει τα γενέθλιά της δύο φορές τον χρόνο, τη μέρα που γεννήθηκε και στις 27 Απριλίου, τη μέρα που της συνέβη ένα σοβαρό ατύχημα, κάνοντας πρόβες στο Φεστιβάλ Αθηνών, που την καθήλωσε στο κρεβάτι, παράλυτη από τον λαιμό και κάτω. Όσοι γνωρίζουμε όσα συνέβησαν υποκλινόμαστε στη λεπτότητα και τον τρόπο που το αναφέρει και το τακτοποίησε μέσα της, στη δύναμή της να σηκωθεί και να περπατήσει ξανά, λέγοντας: «Έχω καταλήξει ότι ήταν κάτι που έπρεπε να μου συμβεί, αλλιώς δε θα είχα προχωρήσει, δεν θα μου είχαν ανοίξει στη ζωή οι δρόμοι που άνοιξαν».

753
To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Έχοντας ασχοληθεί πολλά χρόνια με το σωματικό θέατρο και τον ακροβατικό χορό, τον καιρό που ήταν ακίνητη, με σύμμαχο τον αδελφό της, εφάρμοσε αυτά που έμαθε από τους μεγάλους δασκάλους, τη Μαγκί Μαρέν και την Πίνα Μπάους, και μελετούσε για χρόνια, την τέχνη πέρα από την ύπαρξη, όταν όλες οι αισθήσεις και οι αισθητικές συμβαίνουν μέσα σου. Έχοντας αυτό το υπόβαθρο, στην ουσία δημιούργησε νοητικά την κίνηση των κάτω άκρων της, ενώ ένα τόμος Ανατομίας που της πήγε στο νοσοκομείο ο Γιάννης Αστερής της έδωσε την ευκαιρία να μελετήσει τις συνδέσεις των νεύρων. «Μου δόθηκε η ευκαιρία που δεν είχα, εφόσον δεν σπούδασα νευροεπιστήμες, να μελετήσω και να καταλάβω το νευρικό μου σύστημα», λέει.

Η Μαρίσσα, που έκανε φίλο και συγκάτοικο στο σώμα της τον πόνο, τον έχει «υποτάξει» με έναν τρόπο μεγαλειώδη, είναι η δασκάλα όλων όσων τη γνωρίζουμε, η δύναμη της προσωπικότητάς της είναι ευεργετική και θεραπευτική, είναι το παράδειγμα του ανθρώπου που έκανε restart στην επαγγελματική της ζωή με την ταινία Η δουλειά της του Νίκου Λαμπό, όταν έβαλε ένα προσωπικό στοίχημα ότι μπορεί να φέρει σε πέρας μια ταινία, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του ρόλου και κάνοντας μια άλλη διαχείριση της σχέσης με το σώμα της.

Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου Facebook Twitter
Η Μαρίσσα γιορτάζει τα γενέθλιά της δύο φορές τον χρόνο, τη μέρα που γεννήθηκε και στις 27 Απριλίου, τη μέρα που της συνέβη ένα σοβαρό ατύχημα, κάνοντας πρόβες στο Φεστιβάλ Αθηνών, που την καθήλωσε στο κρεβάτι, παράλυτη από τον λαιμό και κάτω. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Το 2022, στο Dodo του Πάνου Κούτρα, στο Ησυχία 6-9 του Χρήστου Πασσαλή και στο Musik της Angela Schanelec βλέπεις ξεκάθαρα ότι με το σινεμά συντονίζεται η ψυχοσύνθεσή της και οι λεπτές αποχρώσεις της διαγράφονται αβίαστα. Για εκείνη η συνεργατικότητα, το ότι δεν υπάρχεις χωρίς τους άλλους, το ότι δεν δουλεύεις ποτέ μόνος σου είναι ο λόγος, όλα αυτά μεταμορφώνουν τη δουλειά της στο σινεμά σε κάτι βαθύ και ουσιαστικό.

Η Μαρίσσα διάλεξε το σινεμά, που την απελευθερώνει, και παράλληλα αποφάσισε να σταματήσει να δουλεύει στο θέατρο ως ηθοποιός ‒ δουλεύει πλέον αποκλειστικά και σταθερά στη δραματουργία με τον Νίκο Καραθάνο, που της έδωσε το κίνητρο να βγαίνει από το σπίτι της κάθε μέρα. Μαζί του είδε και έμαθε πώς μπορείς να ζεις, να εκφράζεσαι και να οργανώνεις το χάος. Του οφείλει το ότι έγινε πιο ανοιχτή και καλλιέργησε τις άγνωστες περιοχές της ύπαρξής της, τη αντίληψη ότι ζωή και τέχνη πάνε χέρι-χέρι και σε οδηγούν σε μέρη που μπορείς να ανακαλύψεις και να αποκαλύψεις μαζί με τις πιο περίπλοκες όψεις του εαυτού σου.

«Δεν έχω δει άνθρωπο να είναι σε τόσο πόνο και να γελάει και να θεραπεύει τους άλλους. Η υπομονή, η αντοχή της και η διάνοιά της είναι σε μεγέθη ασύγκριτα. Είναι ένα δώρο που την έχουμε, για όλους μας, έχει ανατραφεί εντελώς διαφορετικά και μας φέρνει τα δώρα πολλών ανθρώπων παλιών. Η Μαρίσσα κατάλαβε τι σημαίνει άνθρωπος πολύ νωρίς και αφιερώθηκε σε αυτό, δεν πρόδωσε ποτέ το τι σημαίνει ο άλλος», λέει ο Νίκος Καραθάνος.

Maestro Facebook Twitter
Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στα γυρίσματα του «Maestro» με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, τον Ορέστη Χαλκιά, τον Φάνη Μουρατίδη και την Κλέλια Ανδριολάτου.

Για το τέλος μού αφήνει το καλύτερο. Όταν τη ρωτάω πώς δούλεψε με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, που τον θεωρεί αληθινό μαέστρο, «σχεδόν υπεράνθρωπο», και τον σέβεται για την εργατικότητα και το ταλέντο του, αλλά και γιατί έχει ένστικτο και συνδέει ανθρώπους, βγάζοντας τον καλύτερο εαυτό τους, μου λέει; «Το πιστεύεις ότι τον είδα στον ύπνο μου; Από το πουθενά, λέει, ήμασταν στο σπίτι της γιαγιάς μου, μου διάβαζε ένα γράμμα της και έκλαιγα. Ε, λοιπόν, την επόμενη μέρα χτύπησε το τηλέφωνό μου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνω».  

«Η Μαρίσσα έχει έναν σπάνιο συνδυασμό χαρακτηριστικών που καθορίζουν όποια δουλειά κάνει. Έχει ταλέντο, χιούμορ, μυαλό, ήθος και καλοσύνη. Με έναν μαγικό τρόπο σε απαλλάσσει από κάθε αγωνία την ώρα του γυρίσματος και σου προκαλεί ασφάλεια, ενώ την ίδια στιγμή φέρνει ένα μοναδικό αποτέλεσμα στη σκηνή. Νομίζω ότι είναι απόλαυση να συνεργάζεσαι με ένα τόσο υπέροχο πλάσμα. Άσε που βλέπει όνειρα τα οποία μετά γίνονται πραγματικότητα», λέει ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.

Λίγο πριν την αφήσω για να πάει στην πρόβα της για το Μια νύχτα στην Επίδαυρο που ετοιμάζουν για το Εθνικό με τον Νίκο Καραθάνο, γυρίζει και μου λέει: «Ξέρεις τι έχει σημασία τελικά; Το ότι είμαστε εδώ στον ήλιο και αγκαλιαζόμαστε και κοιταζόμαστε στα μάτια» ‒ και το εννοεί. Αυτή είναι η Μαρίσσα που ίπταται πάνω από το ανήμπορο και το απαρηγόρητο όλων μας, μια συνειδητή, άσβεστη φλογίτσα καλοσύνης και δύναμης για πάντα.

Φωτογραφήθηκε στον Πύργο του Πειραιά με κομμάτια της συλλογής του Yiorgos Eleftheridades. / Make up artist: Έφη Αργυροπούλου. Ευχαριστούμε την Dimand για τη φιλοξενία. 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οθόνες
0

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Civil War»: Γιατί μια ταινία δράσης έχει φρικάρει τόσο τους Αμερικανούς θεατές;

The Review / «Civil War»: Γιατί μια ταινία δράσης έχει φρικάρει τόσο τους Αμερικανούς θεατές;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, κριτικός στο Αθηνόραμα, αναλύουν τη νέα ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ, που μόλις κυκλοφόρησε στις αίθουσες και τρομάζει τους Αμερικανούς θεατές.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ο Μανώλης Πιμπλής και η Σταυρούλα Παπασπύρου μιλούν για την αγαπημένη εκπομπή των booklovers

Οθόνες / «Βιβλιοβούλιο»: Μια διόλου σοβαροφανής τηλεοπτική εκπομπή για το βιβλίο

Ο Μανώλης Πιμπλής και η Σταυρούλα Παπασπύρου ήταν κάποτε «ανταγωνιστές». Και πια κάνουν μαζί την αγαπημένη εκπομπή των βιβλιόφιλων, τη μοναδική που υπάρχει για το βιβλίο στην ελληνική τηλεόραση, που επικεντρώνεται στη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή και έχει καταφέρει να είναι ευχάριστη και ενημερωτική.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μην ανοίγεις την πόρτα

Οθόνες / «Μην ανοίγεις την πόρτα»: Το χειροποίητο αλλά καθόλου ερασιτεχνικό θρίλερ των Unboxholics

Η πρώτη τους ταινία είναι λογικό να αποτελεί τη συνισταμένη των επιρροών τους αλλά και τόσο παρήγορο να συνορεύει με ένα λιντσικό σύμπαν ψυχολογικού θρίλερ, αντί να αναπαράγει απότομες τρομάρες και δωρεάν ανατριχίλες. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία  στη μνήμη

Daily / The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία στη μνήμη

Σατιρικό δράμα και περιπέτεια κατασκοπίας συγχρόνως, η νέα φιλόδοξη σειρά του HBO διαθέτει, ανάμεσα στα άλλα σημαντικά της ατού, τον Παρκ Τσαν-γουκ στη σκηνοθεσία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τελικά, είναι ο Τομ Ρίπλεϊ γκέι; 

Βιβλίο / Τελικά, είναι γκέι ο Τομ Ρίπλεϊ;

Το ερώτημα έχει τη σημασία του. Η δολοφονία του Ντίκι Γκρίνλιφ από τον Ρίπλεϊ, η πιο συγκλονιστική από τις πολλές δολοφονίες που διαπράττει σε βάθος χρόνου ο χαρακτήρας, είναι και η πιο περίπλοκη επειδή είναι συνυφασμένη με τη σεξουαλικότητά του.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Ο Κόπολα πούλησε τα φημισμένα αμπέλια του και σκάρωσε ένα από τα ακριβότερα στοιχήματα στην ιστορία του σινεμά. Όμως, το Φεστιβάλ Καννών των auteurs και των κινηματογραφιστών αιχμής έχει τόση ανάγκη τους καταξιωμένους δημιουργούς μιας αλλοτινής εποχής;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Εμφύλιος πόλεμος

Οθόνες / «Εμφύλιος πόλεμος»: Μυθοπλαστική εικασία ή ρεαλιστικό σενάριο;

Με μια φιλμογραφία γεμάτη ζόμπι, κλώνους και αποκυήματα φαντασίας, αυτή είναι η λιγότερο αλληγορική ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ που επιλέγει να μην εξηγήσει τις αιτίες του διχασμού, επιμένει σε μια πολιτική ασάφεια και δεν κατονομάζει τον Τραμπ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ