Με τη συλλογή Spring 2026, το ντοκιμαντέρ Marc by Sofia της Sofia Coppola που βγαίνει στις 27 Μαρτίου και το Heaven να περνά σε νέα φάση μετά την αποχώρηση της Ava Nirui, ο Marc Jacobs επιστρέφει ξανά στο ίδιο σταθερό του υλικό: το κορίτσι ως μνήμη, φαντασίωση και τρόπος να φοράς τον εαυτό σου. Είναι κάτι που ο Αμερικανός σχεδιαστής είχε καταλάβει πολύ πριν γίνει γενικός κανόνας για τη σύγχρονη μόδα.
Ο Marc Jacobs δεν χρησιμοποίησε ποτέ το κορίτσι στη μόδα μόνο ως αισθητικό σύμβολο. Από το grunge της Perry Ellis μέχρι τις καμπάνιες και τις σταθερές του συγγένειες με πρόσωπα όπως η Sofia Coppola και η Winona Ryder, επέστρεφε διαρκώς στην ίδια ιδέα: ότι τα ρούχα δεν ντύνουν απλώς μια γυναίκα, αλλά της επιτρέπουν να ξαναμπεί σε μια ηλικία, μια ανάμνηση, μια εκδοχή του εαυτού της. Γι’ αυτό και σήμερα το έργο του μοιάζει τόσο οικείο σε μια εποχή όπου η μόδα πουλά ολοένα και περισσότερο συναίσθημα, αναφορά και ταύτιση.
Αυτό φάνηκε ξανά και στη συλλογή του για Spring 2026 που παρουσίασε στη Νέα Υόρκη τον Φεβρουάριο. Οι ίδιες οι σημειώσεις του show μιλούσαν για τις μνήμες, για όσα αφήνουμε πίσω και για όσα κουβαλάμε μαζί μας, ενώ το αποτέλεσμα έμοιαζε να κοιτά προς τα πίσω χωρίς να γίνεται απλό revival. Η αίσθηση ήταν πιο σύνθετη: εφηβεία, αδεξιότητα, λάμψη και μεταμόρφωση μαζί, σαν ρούχα που θυμούνται πώς είναι να μη σου εφαρμόζει ακόμη τέλεια ο εαυτός σου.
Το ίδιο νήμα περνά και μέσα από το Heaven, τη γραμμή που λανσαρίστηκε το 2020 και έδωσε στο brand μια πιο άμεση σχέση με το fandom, το merch, τις ταινίες, τη μουσική και τη νεανική κουλτούρα του internet. Η Ava Nirui, που συνδέθηκε όσο λίγοι με αυτή τη φάση, ανακοίνωσε φέτος την αποχώρησή της ύστερα από σχεδόν μια δεκαετία συνεργασίας με τον Marc Jacobs και τα projects του, κάτι που δίνει στη σημερινή στιγμή του Heaven και μια αίσθηση μετάβασης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχεται τώρα και το Marc by Sofia. Η ταινία της Sofia Coppola δεν μοιάζει με ένα συμβατικό fashion documentary ούτε με μια κλασική βιογραφία επιτυχιών και κρίσεων. Παρακολουθεί τον Jacobs στη διαδρομή προς τη συλλογή της άνοιξης του2024, αλλά ανοίγει ταυτόχρονα έναν πιο προσωπικό χάρτη από αναφορές, εικόνες, αρχεία και παλιές εμμονές. Η σχέση των δύο μετρά πάνω από τρεις δεκαετίες, από την εποχή του Perry Ellis grunge, κι αυτό δίνει στην ταινία κάτι πολύ πιο οργανικό από μια τυπική καταγραφή καριέρας.
Εκεί βρίσκεται και ένα βασικό μυστικό του Jacobs. Δεν δούλεψε ποτέ μόνο σαν σχεδιαστής ρούχων, αλλά σαν δημιουργός πολιτισμικού κολάζ: έπαιρνε μνήμες, σκηνές, πρόσωπα, μουσικές, ταινίες και μικρές χειρονομίες θηλυκότητας ή εφηβείας και τα μετέτρεπε σε επιθυμία. Η μόδα, στα χέρια του, δεν ήταν απλώς εικόνα ή status. Ηταν τρόπος να ξαναβρείς το κορίτσι που ήσουν, το κορίτσι που νόμιζες πως θα γίνεις ή το κορίτσι που εξακολουθεί να υπάρχει κάπου μέσα σου.
Αυτό είναι που ο Marc Jacobs είχε καταλάβει νωρίς, πολύ πριν γίνει τάση: ότι η μόδα δεν πουλά μόνο ρούχα ή εικόνες, αλλά και μια σχέση με τη μνήμη, την επιθυμία και την αυτο-επινόηση. Γι’ αυτό και σήμερα μοιάζει λιγότερο με κάποιον που ακολουθεί τη στιγμή και περισσότερο με κάποιον που την είχε ήδη προβλέψει.
