Καθόρισε την καλλιτεχνική κληρονομιά και διαμόρφωσε την πορεία της σύγχρονης τέχνης. Οι καλλιτέχνες έχουν υποκλιθεί στον Πολ Σεζάν, όσο και οι κοινοί θνητοί που κοιτάζουν μαγεμένοι τα εμβληματικά φρούτα του, «ανέμελα αφημένα» σε ένα τραπέζι.
Τρία μήλα και τρία αχλάδια, ένα μοναδικό έργο που με εκτίμηση 35 εκατομμύρια δολάρια δημοπρατείται από τον οίκο Σόθμπις με τίτλο «Pommes et Poires» φανερώνει την εμμονή του να ζωγραφίζει μια «ζωντανή» νεκρή φύση με τόση λεπτομέρεια και επιμονή.
Από τα χέρια του Αμπρουάζ Βολάρ, του εμπόρου τέχνης που διακίνησε ένα μεγάλο σύνολο έργων ιμπρεσιονιστών το έργο φτάνει σήμερα σε δημοπρασία για να μας θυμίσει τον ριζοσπαστικό τρόπο δουλειάς του Σεζάν. Οι νεκρές φύσεις του είναι αυτές που οικοδόμησαν μια κρίσιμη γέφυρα με τις μετέπειτα καλλιτεχνικές εξελίξεις που θα ερχόταν να ορίσουν τον μοντερνισμό και να μεταμορφώσουν την ιστορία της τέχνης όπως τη γνωρίζουμε. Απόσταγμα της τέχνης του και έργο της ωριμότητάς του, δημιουργήθηκε ανάμεσα στο 1888 και το 1890 και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο απλές αλλά πιο ισχυρές και κομψές συνθέσεις του.
Ο Σεζάν εκείνη τη δεκαετία είχε επιδοθεί σε μια επίπονη κατασκευή των έργων του, επαναπροσδιορίζοντας συνεχώς τις νεκρές φύσεις του και επιδεικνύοντας όλο και περισσότερους πειραματισμούς και αποχρώσεις σε κάθε καμβά. Ενσωματώνοντας ένα σχετικά περιορισμένο φάσμα στοιχείων σε κάθε σύνθεση και συχνά χρησιμοποιώντας τα ίδια αναγνωρίσιμα υφάσματα, καλάθια και στάμνες, ο Σεζάν αναδιάταξε και επαναπροσδιόρισε κάθε σύνολο, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει νέες χωρικές σχέσεις μεταξύ ων αντικειμένων.
Η εντατική μελέτη των θεμάτων και οι ιδιοτροπίες του Πολ Σεζάν ήταν επικές. Δεν δίσταζε να καταστρέψει τους καμβάδες του όταν δεν του άρεσε το έργο που είχε ξεκινήσει και δεν ήθελε μοντέλα, γιατί δεν άντεχαν το πολύωρο ποζάρισμα, ούτε λουλούδια γιατί η ζωή τους διαρκούσε λίγο και μαραίνονταν. Μέχρι το τέλος της ζωής του δούλευε ακούραστα διερευνώντας την πεποίθησή του ότι «η τέχνη είναι μια αρμονία παράλληλη με αυτή της φύσης».
Στο έργο που δημοπρατείται, με αυτές τις απλές και λεπτές πινελιές, ο Σεζάν, επιτυγχάνει έναν πίνακα κλασικής αρμονίας με στοιχεία που αντλούν από τη ζωγραφική αλλά και από τη γλυπτική μέσα από την υποτιμημένη τότε παραδοσιακή προοπτική. Αυτό που κάνει το βρίσκουμε αργότερα στις κυβιστικές συνθέσεις του Πικάσο και του Μπρακ, οι οποίοι θα έδειχναν παρόμοια αφοσίωση στην προκλητική προοπτική.
Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Σεζάν ήταν αφοσιωμένος στη σπουδή των έργων, του χρώματος, της φόρμας και της αρμονίας και στον στόχο του, σαν πεισματάρης οραματιστής. Ήταν ο καλλιτέχνης που επηρέασε όσο λίγοι την εξέλιξη της τέχνης, ξεπέρασε τον ιμπρεσιονισμό και αμφισβήτησε τελικά όλες τις συμβατικές αξίες της ζωγραφικής του 19ου αιώνα, με τα έργα του να τον χρίζουν «πατέρα» της σύγχρονης τέχνης. Τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του λέγεται ότι ζούσε απομονωμένος, αφιερώνοντας όλο τον χρόνο του στη ζωγραφική, ξυπνώντας τα ξημερώματα για να προλάβει το πρώτο πρωινό φως, για να πραγματοποιήσει πειράματα στις ιδιότητες του χρώματος και να ερευνήσει τις μεταβλητές καιρικές συνθήκες και το μεταβαλλόμενο φως ανάλογα με την ώρα της ημέρας.
