Ψυχαγωγία

Στο MG της Σούτσου παίζει το «Famous Blue Raincoat» του Leonard Cohen γιατί είναι Δευτέρα βράδυ και δεν έχει καθόλου κόσμο - μόνο κάποιες χορεύτριες από κάποιο χοροθέατρο της πόλης που απόψε έχει ρεπό, οι οποίες πίνουν ρακόμελα και νοσταλγούν τα καλοκαίρια στο κάμπινγκ της Αγίας Άννας στην Αμοργό. Στον τοίχο μέσα δεξιά μια κορνίζα με τη ρετροσπεκτίβα των αθηναϊκών συναυλιών, ζωντανή ιστορία σε αποκόμματα που κάποτε θυμίζουν εισιτήρια από θερινό σινεμά· και σε περίοπτη θέση το Rock In Athens του '85, όταν ο Boy George με τους Culture Club έφαγε τα μάρμαρα από το Καλλιμάρμαρο στο κεφάλι από τα παιδιά με τζιν σωλήνες και τα άλλα με τα ρίμελ και τις περικεφαλαίες, που είχαν πάει για τους Depeche Mode και τους Stranglers. Όταν βάζει ρέγκε φεύγω. Σιχαίνομαι τη ρέγκε. Όπως σιχαίνομαι και τον Manu Chao. Επαναστατική μουσική του κώλου, κάπως σαν πόστερ του Τσε Γκεβάρα σε εφηβικό δωμάτιο δίπλα στους Blink 182. • Στρίβουμε αριστερά και μετά δεξιά, ξενοδοχείο «Αλέξανδρος», «Μαργκώ Μπαρ», άλλοτε «Μικρό Μπαρ», αλλά από τότε που ο Γιάννης (μπουκοφσκική φιγούρα και ιδιοκτήτης) έχασε τη σκύλα του που την έλεγαν Μαργκώ (η οποία à propos όταν άκουγε την λέξη «Μητσοτάκης» γάβγιζε ασταμάτητα πίσω απ' τη βιτρίνα) μετονόμασε το μπαρ και έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, συνεχίζοντας όμως να μαγειρεύει αυτή τη μακαρονάδα μπολονέζ που κάνει το μαγαζί να μοιάζει με μαφιόζικη γιάφκα ιταλών τζογαδόρων που πίνουν και το τελευταίο σεντ από τα κέρδη του αποψινού ιπποδρόμου. Το μπαρ μυρίζει μαγειρεμένο κιμά, σβησμένα τσιγάρα και ανάσες από τον νέο σκύλο-έμβλημα, ενώ η τηλεόραση παίζει ένα b-movie στο Mega Channel. • Φεύγουμε για το Batman του Νέου Κόσμου. Η νύχτα απόψε μυρίζει Βερολίνο. Αυτή την κουλ αθωότητα (ή μήπως να πω αυτή την αθώα coolness;) του Prenzlauer Berg ένα αναπάντεχο βράδυ γύρω στις 3 το πρωί, όταν τα μόνα ανοιχτά μέρη είναι αυτά που έχουν πλαστικά φυτά για διακόσμηση και τους απόκληρους για πελατεία. Στο Batman μια αυτοσχέδια κομπανία παίζει ένα παλιό τραγούδι του Χρηστάκη. Και μετά ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου. Στην γωνιά του τραπεζιού μια κυρία γύρω στα 55 ενδύεται Τζένη Βάνου και προκαλεί τριγμούς στην κορνίζα του Μαρξ και των Ρηγάδων που βρίσκεται πάνωθέ της. «Καταπληκτική φωνή» λέει ο διπλανός μου, πριν βυθιστεί σε ένα ακόμα ατελείωτο γλωσσόφιλο με τη φίλη του στη σκοτεινή γωνία του μπαρ. Πίνουμε ένα ποτό και φεύγουμε. • Επόμενη στάση Grand Ritorno. Το Exotica της Μιχαλακοπούλου. Ο Γιάννης-Ελίας Κοτέας στα πλατό παίζει το «Enter Sandman» των Metallica και παρουσιάζει τη Νατάσα, το κορίτσι από τη Μολδαβία που «απόψε θα ενθουσιάσει το κοινό, απολαύστε την». Η Νατάσα είναι επιδέξια χορεύτρια και ίσως να είχε σπουδάσει κλασικό χορό πίσω στην πατρίδα της πριν παραδοθεί στο pole dancing και στα νερόβραστα τσάγια που περνιούνται για ουίσκια στο μπαρ της αμαρτίας. Γεια σου Νατάσα. Ντουζ πουάν. Μετά ανεβαίνει στην σκηνή η Ηλέκτρα, 27 ετών από το Κερατσίνι. Έχει ρίμελ κάτω από τα μάτια, ένα σχεδόν ανύπαρκτο στρινγκ στα σφριγηλά της οπίσθια και ανεβαίνει το στύλο ανάποδα, σφίγγει τα πόδια της σαν κάβουρας, ρίχνει τα μαύρα της μαλλιά πίσω, κοιτάει με βλέμμα βαρεμένο και γλιστράει σαν να κάνει bungee jumping σταματώντας ένα εκατοστό πριν το boom crash. Η φίλη μου η Μ. είναι ενθουσιασμένη και την προσκαλεί για ένα ποτό. Η φίλη μου η Μ. είναι αθώα. Είναι η πρώτη της φορά σε στριπτιζάδικο και δεν έχει ιδέα τι είναι το Exotica του Ατόμ Εγκογιάν (και προφανώς δεν έχει δει την σκηνή στο γρασίδι). - Γιατί είσαι εδώ; - Γιατί σε λίγους μήνες έχω ήδη αγοράσει το δικό μου σπίτι. - Και άμα σε δει κανένας γνωστός; - Η μισή ντροπή δική του, η μισή ντροπή δική μου. • Η Ηλέκτρα είναι πεταλούδα. Όχι από αυτές που καίγονται στα νέον φώτα των εστιατορίων. Πεταλούδα της νύχτας. Έχει τσαγανό, τσαμπουκά, είναι εκεί γιατί γουστάρει να βγάζει λεφτά, βγάζει τα ρούχα της κάθε μέρα αλλά δεν πουλάει το κορμί της. Μια σφαίρα με φτερά πεταλούδας που έλεγαν και οι Smashing Pumpkins, οι οποίοι απ' ό,τι ακούγεται θα έρθουν για συναυλία μαζί με τους Manic Streat Preachers στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου. «Under neon loneliness motorcycle emptiness». Η Αθήνα Δευτέρα βράδυ μοιάζει με Τόκιο. Δεν έχει τόσα πολλά νέον, δεν έχει σχεδόν καθόλου νέον, αλλά περπατάμε στην οδό Κερασούντος και από ένα πάρκινγκ ακούγεται δυνατά ένα κομμάτι των Wipers. Ένας υπάλληλος που διανυκτερεύει χτυπιέται μόνος του μες στο σκοτάδι και σημειώνει την πινακίδα ενός Φιλιππινέζου με Lada που μπήκε τελευταίος. Είναι ο ίδιος Φιλιπινέζος που μένει στο υπόγειο της πολυκατοικίας μου και κάθε βράδυ τραγουδάει καραόκε τα τραγούδια της Mariah Carey.