Έχοντας «ξεκουράσει» κριτικούς και κινηματογραφικούς ανταποκριτές πέρσι στο φεστιβάλ Βενετίας, προσφέροντας μια δροσιά ελαφρότητας εντός του φεστιβαλικού… καύσωνα, το Hit Man του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ έρχεται στα εγχώρια θερινά σινεμά για να αποτελέσει μια ασφαλή επιλογή αβαρούς διασκέδασης.
Ο Γκλεν Πάουελ για πρώτη φορά επιδεικνύει σημάδια πρωταγωνιστικού χαρίσματος, το crash test έρχεται την επόμενη εβδομάδα με το Twisters.
Για νυχτόβιους σινεφίλ και εραστές της ‘80s παραγωγής τρόμου, η MaXXXine του Τάι Γουέστ έρχεται για να προσφέρει τα απαραίτητα, κλείνοντας (;) αισίως μια ανέλπιστη τριλογία, αλλά όχι απαραίτητα και το franchise.
Όσοι θέλουν να κινηθούν σε ανάλογα μονοπάτια, αλλά με arthouse επίστρωση, μπορούν να στραφούν στο Vincent Must Die, μια ταινία όπου χωρίς αιτία κι αφορμή άνθρωποι επιτίθενται στον άτυχο κεντρικό χαρακτήρα. Η ταινία έρχεται από την Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών.
Οι Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντανό έσπασαν ταμεία και έκλεψαν καρδιές με τους Άθικτους, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, ανάμεσά τους και στη χώρα μας, κι από τότε προσπαθούν να επαναλάβουν την επιτυχία, αλλά κάτι δεν τους πετυχαίνει στην εκτέλεση της συνταγής. Ίσως έχουν καλύτερη τύχη με το Α Difficult Year, όπου επιστρατεύουν δύο δυνατά ονόματα της νέας γενιάς της γαλλικής κωμωδίας και έχουν με το μέρος τους την πολιτική συγκυρία.
Την ίδια εβδομάδα με τα παραπάνω κυκλοφορεί και το Rear Window σε επανέκδοση. Καμία άλλη ταινία δεν όρισε τη σχέση μας με το μέσο, δεν ανέδειξε τον ενδιάθετο σαδομαζοχισμό της σινεφιλίας, δεν εννοιολόγησε το «βλέμμα», όπως το αριστούργημα του Χίτσκοκ, μια ταινία που συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Να το (ξανα)δείτε οπωσδήποτε.
