Οι φωτογραφίες της Τώνιας Δραγούνη συνοδεύουν το συλλεκτικό άλμπουμ της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και του Στέφανου Κορκολή με τίτλο «Με τα φτερά της ποίησης» και εδώ και χρόνια γεμίζουν άλμπουμ αναμνήσεων. Παραγωγός καλλιτεχνικών θεαμάτων, με μια μακρά πορεία προηγουμένως στο χώρο των εκδόσεων, με ματιά που εστιάζει στη λεπτομέρεια, η επιτυχημένη επαγγελματίας αφήνεται στη γοητεία της φύσης και των προσώπων που συναντά σε κάθε μήκος και πλάτος της γης. Τα αποτυπώνει γιατί όπως λέει είναι ένας ωραίος τρόπος να μοιράζεται με τους φίλους της ό,τι ωραίο πέφτει στην αντίληψή της. Οι φωτογραφίες της, αποστάγματα ταξιδιών, της τέχνης της παρατήρησης και της διαφορετικής αποτύπωσης θα εκτεθούν από τις 29/7 έως τις 14/8 στην Έπαυλη Τσιροπινά στην Ποσειδωνία Σύρου.
Αυτός ο ξεχωριστός τρόπος έκφρασης της παρασύρει σε δρόμους πιο μοναχικούς, μακριά από την κουραστική καθημερινότητα της πόλης, με τη φωτογράφιση να γίνεται ένα πολύ σημαντικό ερέθισμα. «Σκεφθείτε πόσα ταξίδια κάνουμε νοητά εμβαθύνοντας μόνο σε ωραίο φωτογραφικό υλικό», μου λέει ενώ μπροστά της είναι απλωμένα δείγματα και φωτογραφίες.
Από μικρή είχε μια φωτογραφική μηχανή - δώρο του πατέρα της- αλλά δεν έβγαζε όπως λέει σπουδαίες φωτογραφίες, ούτε είχε καταλάβει τι ωραίο μέσο εκτόνωσης είναι. «Προσωπικά τα τελευταία 4-5 χρόνια έχω ασχοληθεί πιό εντατικά, έχω εμβαθύνει και πραγματικά νοιώθω μία βαθειά ικανοπόιηση για το πως έχει εξελιχθεί το χόμπυ μου ... Μου αρέσει να αφήνω τις φωτογραφίες "παρθένες" χωρίς καμμία επεξεργασία .
Τα τελευταία χρόνια λόγω των social media γενικά έχει αναπτυχθεί η φωτογράφιση. Υπάρχει τόσο μεγάλη έξαρση σε αυτό τον τομέα που η φωτογραφία είναι πλέον η πιό διαδεδομένη τέχνη στην εποχή μας! Προφανώς έχει βοηθήσει και η τεχνολογία που προσφέρουν τα κινητά».
Από τις πιο αγαπημένες της φωτογραφίες είναι μία από αυτές που υπάρχουν στην έκθεση “Με τα φτερά της ποίησης” και την έχει τραβήξει σε ένα κήπο στην Αττική με τίτλο “Απογείωση”
Πριν από λίγα μόνο χρόνια έλαβα μέρος σε μία έκθεση φωτογραφίας για φιλανθρωπικό σκοπό και αυτό ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα. Μία πολύ καλή της φίλη, σπουδαίος άνθρωπος με πολύ σημαντική φιλανθρωπική δράση και εξαιρετική φωτογράφος, η Μαρίνα Σακόλα την παρότρυνε εντοπίζοντας τη “φωτογραφική μου ματιά” όπως είπε. Της έκανε δώρο μια φωτογραφική μηχανή και από τότε άλλαξε πραγματικά ο τρόπος που βλέπει τα πάντα γύρω της. Η φωτογραφία ξεκίνησε ως προσωπική της ψυχοθεραπεία,μια ενασχόληση που την ευχαριστεί και την ξεκουράζει πολύ.
«Δίνω σημασία σε κάποιες λεπτομέρειες που ούτε εγώ δεν το πιστεύω….Απολαμβάνω διαφορετικά τα χρώματα της φύσης, τη δύση του ήλιου, ένα παλιό αντικείμενο ξεχασμένο …. Μου αρέσει πολύ το περπάτημα και ό,τι φωτογραφικά έχει ενδιαφέρον το “κλειδώνω” με ένα κλικ ... τη θάλασσα και τις αποχρώσεις της, ένα λουλούδι, ένα άγριο ζώο (από τα ταξίδια μου στην Αφρική), ένα πουλί, μία ιδιαίτερη πόρτα, μία ξεχασμένη σκουριασμένη αλυσίδα, κάποια λεπτομέρεια που στο παρελθόν δεν θα της είχα δώσει καμία σημασία. Ακόμα και οι βόλτες μου έχουν αποκτήσει άλλο ενδιαφέρον. Μετά κάνω το ξεκαθάρισμα, όταν έχω χρόνο και τις ταξινομώ σε φωτογραφικά album, γιατί πιστεύω ότι η φωτογραφία σε χαρτί έχει άλλη αξία.
Από τις πιο αγαπημένες της φωτογραφίες είναι μία από αυτές που υπάρχουν στην έκθεση “Με τα φτερά της ποίησης” και την έχει τραβήξει σε ένα κήπο στην Αττική με τίτλο “Απογείωση”. Λατρεύει την Ελλάδα και αυτός είναι ο πιο αγαπημένος της τόπος για να φωτογραφίζει, οι ομορφιές της χώρας δεν τελειώνουν ποτέ, ωστόσο θεωρεί ότι ένα από τα πιο ξεχωριστά μέρη για φωτογράφιση είναι η Αφρική.
«Οι άνθρωποί της είναι πολύ εκφραστικοί, τα χρώματα είναι πολύ πιο ζεστά αλλά και έντονα. Όσο για το φωτογραφικό σαφάρι τι να πω. Έχει εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον! Είναι απίστευτη η αίσθηση να βρίσκεσαι σε απόσταση αναπνοής από τα πανέμορφα ζώα της ζούγκλας και τα υπέροχα πουλιά της. Τα χρώματά τους είναι πραγματικά σαν από πίνακες ζωγραφικής. Αυτή η αναμονή για τη “στιγμή” είναι πραγματικά ό,τι ξεκουράζει την ψυχή και το σώμα μου» λέει.
Όσο για το ταξίδι που θα ήθελε να κάνει, είναι στη Νότιο Αμερική γιατί είναι και η μοναδική ήπειρος που δεν έχει επισκεφθεί. Θα ήθελε να φωτογραφίσει τους πιγκουίνους, την μοναδικότητα των παγετώνων , την φουτουριστική αρχιτεκτονική της Κολομβίας και της Βενεζουέλας, την Αργεντινή, τη μοναδική πανίδα και χλωρίδα της.
Από τους αγαπημένους της φωτογράφους είναι ο Fred Boissonnas και o Robert McCabe. «Μου αρέσουν πολύ οι μαυρόασπρες φωτογραφίες του Νίκου Αλιάγα. Εχει μία μοναδικότητα στο να αποτυπώνει εκπληκτικά την έκφραση των ανθρώπων που φωτογραφίζει. Ούτως ή άλλως πιστεύω ότι το πορτρέτο είναι δύσκολο και γι’ αυτό το θαυμάζω… Θαύμασα την έκθεση του Βαγγέλη Κύρη και τις φωτογραφίες του με τις εθνικές ενδυμασίες που κέντησε ο ταλαντούχος Ανατόλι Γεωργίεφ. Ήταν κάτι πολύ πρωτότυπο και εξαιρετικής αισθητικής» λέει.
Μου λέει ότι το μέρος που δεν μπορει να κατεβάσει ή να αφήσει τη μηχανή από τα χέρια της είναι η ανατολική και νότια κυρίως Πελοπόννησος, ένα μέρος που επισκέπτεται κάθε χρόνο ανελλιπώς και πάντα ανακαλύπτει κάτι καινούργιο. «Είναι τόσο όμορφο αυτό το σημείο της χώρας μας. Ακόμα ευτυχώς παρθένο θα έλεγα, καθαρό, με τόση ιστορία και πάθος κρυμμένο στα σπλάχνα του».
