Ο Park Chan-wook θα προεδρεύσει της κριτικής επιτροπής της 79ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και γίνεται ο πρώτος Νοτιοκορεάτης που αναλαμβάνει αυτή τη θέση.
Ο διακεκριμένος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός διαδέχεται τη Γαλλίδα ηθοποιό Juliette Binoche.
Γνωστός για το μπαρόκ και ανατρεπτικό του ύφος, ο Park Chan-wook διατηρεί μακρόχρονη σχέση με τις Κάννες. Παρουσίασε το «Oldboy» στο φεστιβάλ του 2004, όπου απέσπασε το βραβείο Grand Prix.
Έκτοτε επέστρεψε στο διαγωνιστικό κομμάτι με τις περισσότερες ταινίες του, μεταξύ των οποίων το «Thirst», που κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής το 2009, το «The Handmaiden» το 2016 και το «Decision to Leave», με το οποίο απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας το 2022.
«Η εφευρετικότητα, η οπτική δεξιοτεχνία και η τάση του Park Chan-wook να αποτυπώνει τις πολλαπλές παρορμήσεις γυναικών και ανδρών με παράξενες μοίρες έχουν προσφέρει στον σύγχρονο κινηματογράφο μερικές πραγματικά αξέχαστες στιγμές», δήλωσαν σε κοινή ανακοίνωση η πρόεδρος του φεστιβάλ Iris Knobloch και ο διευθυντής Thierry Frémaux. «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να γιορτάσουμε το τεράστιο ταλέντο του και, γενικότερα, τον κινηματογράφο μιας χώρας που ασχολείται βαθιά με τα ερωτήματα της εποχής μας», πρόσθεσαν.
Ο Chan-wook γίνεται ο πρώτος Νοτιοκορεάτης που αναλαμβάνει την προεδρία της επιτροπής στην 79χρονη πορεία του φεστιβάλ.
«Η αίθουσα είναι σκοτεινή για να μπορούμε να δούμε το φως του κινηματογράφου. Περιοριζόμαστε μέσα σε αυτήν ώστε οι ψυχές μας να απελευθερωθούν μέσα από το παράθυρο της ταινίας. Το να είμαι κλεισμένος σε μια αίθουσα για να παρακολουθώ ταινίες και ξανά κλεισμένος για να συμμετέχω σε συζητήσεις με τα μέλη της επιτροπής - αυτός ο διπλός, εκούσιος περιορισμός είναι κάτι που περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία», δήλωσε ο Chan-wook.
Ο ίδιος αναφέρθηκε στους συνεχιζόμενους πολέμους και τις πολιτικές εντάσεις, σημειώνοντας: «Σε αυτή την εποχή αμοιβαίου μίσους και διχασμού, πιστεύω ότι η απλή πράξη του να συγκεντρωνόμαστε σε μια αίθουσα για να παρακολουθήσουμε μαζί μια ταινία, με τις ανάσες και τους παλμούς μας να συγχρονίζονται, αποτελεί από μόνη της μια συγκινητική και οικουμενική έκφραση αλληλεγγύης».
Με πληροφορίες από Variety
