Η εμβληματική φιγούρα της Λούλας Αναγνωστάκη, με τα μαύρα γυαλιά που δεν αποχωριζόταν ποτέ, γίνεται σύμβολο για τους σπουδαστές της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου και της κατάληψής τους προκειμένου να αναγνωρισθούν οι σπουδές τους.
Οι σπουδαστές της σχολής επέλεξαν τη Λούλα Αναγνωστάκη και το έργο της που «εκφράζει τον αγώνα μας και γίνεται σύμβολό του. Παραφράζουμε τον τίτλο του τελευταίου της θεατρικού έργου Σ' εσάς που με ακούτε και απευθυνόμαστε σε εσάς που μας ακούτε, μας βλέπετε και μας στηρίζετε».
Δημιουργός σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, σπουδαία συγγραφέας μιας γενιάς, η Αναγνωστάκη σφράγισε με τα έργα της την αναγέννηση της μεταπολεμικής δραματουργίας, επικοινωνώντας τις αγωνίες, τους αγώνες και τις ιδέες της ελληνικής κοινωνίας.
Τα κείμενά της, από την Πόλη στη Νίκη και τον Ήχο του Όπλου ως το Ο ουρανός κατακόκκινος και το Σ’ εσάς που με ακούτε αποτελούν τις ψηφίδες ενός ενιαίου έργου, με το άτομο να παλεύει στα γρανάζια της ιστορίας μέσα από μια ζωντανή θεατρική γλώσσα που σφραγίζεται από μουσικότητα και σιωπές, με υποδόριο χιούμορ, με λέξεις που διασταυρώνουν το ρεαλιστικό με το ποιητικό στοιχείο.
Το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη Σ’ Εσάς που με ακούτε που ανέβηκε στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων το 2003 σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή είναι μια διαμαρτυρία για τα κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά αδιέξοδα που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες.
Η συγγραφέας δίνει φωνή στα πρόσωπα του έργου για να εκμυστηρευτούν σε ένα φανταστικό κοινό τις αγωνίες τους, τον τρόμο τους απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων αλλά και την προσωπική ανασφάλεια, που τους προκαλεί η κοινωνική διαφθορά και παρακμή.
«Πρόκειται να έρθει το νέο είδος των ανθρώπων ένα άλλο είδος ξαφνικό. Μια νέα ράτσα κι απόλυτοι θα έχουν μια αφάνταστη τελειότητα».
Χρόνια ετοιμάζονται στα εργαστήρια των σοφών, στις μυστικές συσκέψεις των μεγάλων. Έχουν μια αφάνταστη τελειότητα - αρτιμέλεια - μακροζωία -απαλλαγμένοι από ασθένειες και ψυχοφθόρα αισθήματα- Επιλεγμένοι. Γι’ αυτό όμως πρέπει προηγουμένως οι παλιοί άνθρωποι κι αυτοί οι τρομαγμένοι λαοί να εξαφανιστούν οριστικά. Με τον πιο φρικτό τρόπο. Κανένα έλεος για μας που αιώνες ολόκληρους βασανιστήκαμε, συρθήκαμε σε άσκοπους πολέμους, σε επαναστάσεις, νικήσαμε και νικηθήκαμε. Εμείς …Οι αισθηματικοί άνθρωποι.
Οι ευσυγκίνητοι, οι άπληστοι για ζωή. Εμείς. Οι αφύλακτοι αριστοκράτες της Ιστορίας. Πρέπει να εξαφανιστούμε απ’ άκρον εις άκρον της γης αφού το νέο είδος… (Παύση).
Ας μου έλεγε κάποιος πως αυτό θα ήταν το τέλος μου και δε θα είχα γεννηθεί ποτέ», μονολογεί ένας από τους ήρωές της.
