Σε συνέντευξή της στο Vanity Fair, η Σουηδή pop καλλιτέχνις εξηγεί ότι ο τίτλος Sexistential , συνδυασμός των λέξεων “sex” και “existential” ξεκίνησε ως εσωτερικό αστείο με την αδελφή της, μια ιδέα για ένα «horny MILF album». Στην πορεία, όμως, ο όρος απέκτησε κυριολεκτικό βάρος: περιγράφει, όπως λέει, τη συνύπαρξη συναισθηματικής ευαλωτότητας και σεξουαλικής επιθυμίας στα 45.
Το άλμπουμ έρχεται σε μια περίοδο όπου η δημόσια συζήτηση γύρω από τη μοναξιά έχει ενταθεί. Το 2023, ο ο επικεφαλής δημόσιας υγείας των ΗΠΑ χαρακτήρισε τη «μοναξιά» επιδημία δημόσιας υγείας. Η Robyn δεν θεωρεί ότι σχολιάζει ευθέως το φαινόμενο, ωστόσο παραδέχεται ότι η πανδημία λειτούργησε για εκείνη και ως χώρος ελευθερίας. «Είχα ήδη εκπαιδεύσει τον εαυτό μου στη μοναξιά», σημειώνει.
Στο μεταξύ, έγινε μητέρα το 2022 μέσω IVF. Μιλά ανοιχτά για τον διαχωρισμό «baby-making» και «love-making», αντιμετωπίζοντάς τα ως διαφορετικά projects. Το Sexistential, ωστόσο, δεν είναι δίσκος για τη μητρότητα· είναι ένας δίσκος για τις αντιφάσεις: προσπάθεια σύλληψης και dating ταυτόχρονα, επιθυμία και υπαρξιακή αγωνία, σύνδεση και ανεξαρτησία.
Μουσικά, συνεργάστηκε ξανά με τον παραγωγό Klas Åhlund, επιδιώκοντας pop-rock τραγούδια βασισμένα στο riff, με μινιμαλιστική, «μη ροκ» παραγωγή. Το αποτέλεσμα, όπως το περιγράφει, είναι «σαφές, ελαφρύ και groovy», με πρόθεση να αποφευχθεί η υπερβολική αφαίρεση που χαρακτήριζε παλαιότερα κομμάτια όπως το “Dancing On My Own”.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι επιστρέφει στη φιγούρα του «lonely cowboy» της μοναχικής περσόνας που διατρέχει τη δισκογραφία της. Αντί να την απορρίψει, αυτή τη φορά τη διαβάζει ως κομμάτι της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.
Παράλληλα, η Robyn είναι το νέο πρόσωπο της καμπάνιας Acne Studios, φωτογραφημένη από τη Nadia Lee Cohen. Στις εικόνες εμφανίζεται γυμνή ή ημίγυμνη, σε μια αισθητική που, όπως λέει, προέκυψε φυσικά: «Ήταν ο πιο ελεύθερος, απροσδιόριστος χώρος που μπορούσα να είμαι».
Σε σχέση με τη δημόσια εικόνα της ως “mother” της queer pop κουλτούρας, η ίδια δηλώνει ότι το θεωρεί «ποιητικό και όμορφο» και πως το αποδέχεται με ευγνωμοσύνη , όχι ως ρόλο, αλλά ως φυσική συνέχεια της σχέσης της με το queer κοινό που είναι κι αυτό που την ανέδειξε.
Το Sexistential δεν επιχειρεί να δώσει απαντήσεις. Καταγράφει τη διαπραγμάτευση ανάμεσα στο πώς αισθάνεται κανείς και στο πώς γίνεται αντιληπτός, μια ένταση που, για την Robyn, παραμένει κεντρική στην ποπ αφήγηση.
