Το χειμερινό ηλιοστάσιο εορτάζεται «παραδοσιακά» στο Στόουνχεντζ και το μυστήριο που περιβάλλει τον αρχαιολογικό αυτόν χώρο, «αναγεννάται» και πάλι.
Καθώς ο κόσμος συρρέει στο Στόουνχεντζ για να γιορτάσει το χειμερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή τη μικρότερη ημέρα του χρόνου, στις 21 Δεκεμβρίου, πολλοί συνεχίζουν να αναρωτιούνται για το πώς και ιδίως το γιατί, δημιουργήθηκε αυτό το τοπόσημο.
Είναι εκείνη η εποχή του χρόνου που πλήθη ειδωλολατρών, δρυΐδων, χίπηδων και τουριστών κατευθύνονται στο Στόουνχεντζ στη Βρετανία για να γιορτάσουν το χειμερινό ηλιοστάσιο, με τη συντομότερη μέρα και τη μεγαλύτερη νύχτα στο βόρειο ημισφαίριο.
Χιλιάδες άνθρωποι αναμένονται αύριο Σάββατο στον μεγαλιθικό κύκλο στην πεδιάδα της νότιας Αγγλίας, για να δουν από κοντά τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να διαπερνούν τις γιγάντιες πέτρες που αποτελούν ένα από τα πιο διάσημα προϊστορικά μνημεία του κόσμου.
Για φέτος, το μετεωρολογικό δελτίο προβλέπει βροχή, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν θα καταφέρει να πνίξει τα τύμπανα, τις ψαλμωδίες και τις επευφημίες του ενθουσιώδους πλήθους.
Πέρα από τη γοητεία του τελετουργικού, το αιώνιο ερώτημα παραμένει ακόμη: Ποιο ήταν το πραγματικό νόημα και ο σκοπός του Στόουνχεντζ ;
Κατά καιρούς το θέμα έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης συζήτησης, με κάποιες από τις θεωρίες να φαίνονται «περίεργες» - ή και εξωγήινες, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.
Φέτος, όσοι συγκεντρωθούν στο Στόουνχεντζ για το χειμερινό ηλιοστάσιο, θα έχουν ακόμη μία νέα θεωρία να συζητήσουν. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Archaeology International, ερευνητές από το University College του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο Aberystwyth λένε ότι η τοποθεσία στην πεδιάδα Σάλισμπερι, περίπου 128 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου, μπορεί να είχε κάποιο ενοποιητικό σκοπό στην αρχαιότητα.
Βασίζουν τη θεωρία τους σε μια πρόσφατη ανακάλυψη ότι μια από τις πέτρες του Στόουνχεντζ - η μοναδική πέτρα που βρίσκεται επίπεδα, στο κέντρο του μνημείου και η οποία ονομάζεται «πέτρα του βωμού» - προέρχεται από τη Σκωτία, δηλαδή ταξίδεψε εκατοντάδες μίλια από τον βορρά για να φθάσει στο Στόουνχεντζ.
Ήταν από καιρό γνωστό ότι οι άλλες πέτρες του μνημείου προέρχονται από όλη τη Βρετανία - συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων bluestones, των μικρότερων λίθων στην τοποθεσία που προέρχονταν από τους λόφους Πρεσέλι στη νοτιοδυτική Ουαλία, σχεδόν 240 χιλιόμετρα μακριά.
Αυτή η ποικίλη γεωλογία είναι αυτό που κάνει το Στόουνχεντζ μοναδικό ανάμεσα σε πάνω από 900 παρόμοιους πέτρινους κύκλους στη Βρετανία.
«Το γεγονός ότι όλες οι πέτρες του προέρχονταν από μακρινές περιοχές… υποδηλώνει ότι ο πέτρινος κύκλος μπορεί να είχε πολιτικό αλλά και θρησκευτικό σκοπό», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας καθηγητής Μάικ Πάρκερ Πίρσον από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του UCL. Μπορεί να χρησίμευσε ως «μνημείο ενοποίησης για τους λαούς της Βρετανίας, γιορτάζοντας τους αιώνιους δεσμούς τους με τους προγόνους τους και τον κόσμο», είπε ο Πάρκερ Πίρσον.
Όποιος κι αν είναι ο αρχικός του σκοπός, το Στόουνχεντζ διατηρεί σήμερα μια σημαντική θέση στον πολιτισμό και την ιστορία της Βρετανίας και παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά αξιοθέατα της χώρας — παρά το φαινομενικά μόνιμο μποτιλιάρισμα στον κοντινό αυτοκινητόδρομο A303, μια δημοφιλή διαδρομή για τους αυτοκινητιστές που ταξιδεύουν από και προς τα νοτιοδυτικά της Αγγλίας.
Το Στόουνχεντζ χτίστηκε στα επίπεδα εδάφη του Salisbury Plain σταδιακά, ξεκινώντας πριν από 5.000 χρόνια, με τον μοναδικό πέτρινο κύκλο που χτίστηκε στην ύστερη νεολιθική περίοδο, περίπου το 2.500 π.Χ.
Η English Heritage, μια φιλανθρωπική οργάνωση που διαχειρίζεται εκατοντάδες ιστορικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένου του Στόουνχεντζ, έχει καταγράψει αρκετές εξηγήσεις - από τον κύκλο που ήταν τόπος στέψης για Δανούς βασιλιάδες, ναός δρυΐδων, κέντρο λατρείας για θεραπεία ή αστρονομικός υπολογιστής για την πρόβλεψη εκλείψεων και ηλιακού εκδηλώσεις.
Με πληροφορίες από ABC News
