Το όνομα της Φρίντα Κάλο είναι μαγνήτης για τους φιλότεχνους, τις φεμινίστριες, τους λάτρεις της μόδας. Κάθε έκθεση με φωτογραφίες και έργα της, όπως αυτή στο Throckmorton Fine Arts, προκαλεί μια νέα συζήτηση γύρω από το πρόσωπο, την προσωπικότητα, τον χαρακτήρα και τις σχέσεις της. Η έκθεση «Frida Kahlo: Forever Yours» είναι μια ευκαιρία, σύμφωνα με τους επιμελητές, να δούμε «πόσο υπέροχη και έξυπνη ήταν πραγματικά η Φρίντα».
Στη σύντομη, αλλά εκθαμβωτική ζωή της η Φρίντα Κάλο φωτογραφήθηκε από μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς της, από τον εραστή της Nickolas Muray και τον Edward Weston μέχρι την αγαπημένη της φίλη, την Ελβετίδα καλλιτέχνιδα Lucienne Bloch.
Η Φρίντα πόζαρε με λουλούδια στα μαλλιά, ζωηρόχρωμες πασμίνες και κοσμήματα στον στυλ των Αζτέκων, δημιουργώντας έναν αξεπέραστο τύπο που ενέπνευσε και εμπνέει τον κόσμο της μόδας μέχρι και σήμερα.
Τις δεκαετίες που ακολούθησαν τον θάνατό της το 1954, σε ηλικία 47 ετών, η εικόνα της έγινε προέκταση της ζωγραφικής της πρακτικής με τρόπο που δεν μοιάζει με κανενός άλλου καλλιτέχνη. Τα εμβληματικά σμιχτά φρύδια της και οι μαύρες κοτσίδες της έχουν πάρει θέση στη λαϊκή συνείδηση, όπως και τα βαριά κοσμήματα και τα στολισμένα μεξικάνικα φορέματά της.
Η νέα έκθεση «Frida Kahlo: Forever Yours» στο Throckmorton Fine Art της Νέας Υόρκης αποδεικνύει ότι τα φωτογραφικά πορτρέτα της Κάλο είναι, στην πραγματικότητα, μια μοναδική έκφραση της δημιουργικής περσόνας του Μεξικανής ζωγράφου.
Η έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου, παρουσιάζει 50 φωτογραφίες υψηλής ποιότητας της Κάλο που χρονολογούνται από το 1929 έως το 1951, συμπεριλαμβανομένων εμβληματικών πορτρέτων, με την ίδια σε τρυφερές στιγμές με τον σύζυγό της, τον καλλιτέχνη Ντιέγκο Ριβέρα, και άλλες πιο παιχνιδιάρικες με φίλους, όπως αυτή που ποζάρει με ένα αμπαζούρ στο κεφάλι της. Οι εικόνες αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μικρό μέρος των «φωτογραφιών της Φρίντα» από τη συλλογή του εμπόρου τέχνης Spencer Throckmorton που άρχισε να συλλέγει φωτογραφίες της το 1977.
«Έχω φωτογραφίες της Φρίντα από τότε που ήταν τεσσάρων ετών», είπε. Για τον Throckmorton, η έκθεση καταγράφει τόσο την ωρίμανση της καλλιτέχνιδας κατά τη διάρκεια των δεκαετιών όσο και τη φινέτσα και την επιδεξιότητά της στην ενασχόληση με το μέσο της φωτογραφίας. «Μέσα από αυτές τις φωτογραφίες τη βλέπουμε να γίνεται μια απολύτως σίγουρη και ώριμη ζωγράφος που πιστεύει στον εαυτό της καθώς μεγαλώνει. Βλέπουμε ότι οι φωτογραφίες είναι όμορφες, και όμορφα τοποθετημένες. Η Φρίντα είχε δουλέψει όταν ήταν πολύ μικρή για τον πατέρα της, που ήταν φωτογράφος και της έμαθε να ποζάρει στον φωτογραφικό φακό».
Ένα πορτρέτο της Κάλο από τον πατέρα της, Γκιγιέρμο, εμφανίζεται στην έκθεση, μια εικόνα που δείχνει τη νεαρή καλλιτέχνιδα να κοιτάζει έξω από την κάμερα με διαπεραστικό βλέμμα γεμάτο ένταση. Το πορτρέτο τραβήχτηκε όταν η Κάλο επέστρεψε στο Μεξικό με τρένο από τη Νέα Υόρκη, μετά τον θάνατο της μητέρας της το 1932.
Η δύναμη αυτών των φωτογραφιών συχνά βρίσκεται στις στενές σχέσεις της Κάλο με τους ίδιους τους φωτογράφους. Στην έκθεση εμφανίζονται αρκετές πολύχρωμες φωτογραφίες της καλλιτέχνιδας που τραβήχτηκαν από τον αγαπημένο της Nickolas Muray. Σε πολλά από αυτά τα πορτρέτα, η Κάλο υιοθετεί κλασικές στάσεις που φαινομενικά βγήκαν από πίνακες της Αναγέννησης, μια έξυπνη τοποθέτηση που, όπως λέει ο Throckmorton, αντανακλά τη σχέση τους.
«Ο Nickolas Muray ήρθε και της δίδαξε κλασικές πόζες. Έπαιρνε φυσικές πόζες γιατί σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης. Πολλές βασίστηκαν σε πίνακες της Αναγέννησης και του 17ου και 18ου αιώνα», εξήγησε ο Throckmorton.
Άλλες φωτογραφίες της τραβηγμένες από τη Lucienne Bloch είναι χαριτωμένα αυθόρμητες. «Η Λουσιέν ήταν φίλη της, οπότε η Φρίντα αφήνει τα μαλλιά της κάτω».
Άλλες εικόνες υπογραμμίζουν τη μελετημένη και παθιασμένη ενασχόληση της Κάλο με τη μόδα και τους τρόπους με τους οποίους το ντύσιμο και τα κοσμήματά της έγιναν ένας τρόπος ανάδειξης της ιθαγενούς κουλτούρας και της κληρονομιάς των Αζτέκων. Το 1929, η Φρίντα άρχισε να φοράει μεξικάνικα ρούχα όπως αυτά των αυτοχθόνων των ακτών του Μεξικού και της Τιχουάνα και μακριές φούστες. Λάτρευε τα κοσμήματα και πολλά από αυτά της τα έφτιαξε ο Αμερικανός William Spratling. Ήταν ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος παρουσίασης του εαυτού της.
Oι φωτογραφίες επηρέασαν άμεσα τη ζωγραφική πρακτική της. Ένα πορτρέτο στην έκθεση από τον Leon DeVos δείχνει την Κάλο με το βλέμμα χαμηλωμένο – είναι μια εικόνα στην οποία θα βασιζόταν αργότερα μια αυτοπροσωπογραφία της. «Χρησιμοποίησε τη φωτογραφία ως μοντέλο για να ζωγραφίσει την "Αυτοπροσωπογραφία της με το κολιέ Jade" του 1933. Είναι σχεδόν πανομοιότυπη με την πόζα της φωτογραφίας», είπε ο Throckmorton. «Μίλησα με τον Solomon Greenberg (σ.σ. τον κορυφαίο ειδικό για την Κάλο) και λέει ότι πολλές από τις φωτογραφίες σχετίζονται με τους πίνακές της».
Στην έκθεση περιλαμβάνονται τρεις φωτογραφίες από το 1931 που τραβήχτηκαν στο Σαν Φρανσίσκο από τον Έντουαρντ Γουέστον: η Κάλο και ο Ριβέρα στην οροφή του Ινστιτούτου Τέχνης του Ντιτρόιτ παρακολουθούν την έκλειψη ηλίου μαζί με το συγκεντρωμένο πλήθος – είναι το μόνο στιγμιαίο vintage print που είναι γνωστό ότι υπάρχει.
Για τους θιασώτες της ζωγραφικής, η έκθεση περιλαμβάνει τον πίνακα «Kahlo La Risa», ο οποίος παρουσιάζει μια μεξικάνικη λαϊκή μάσκα που χρησιμοποιείται σε φεστιβάλ, καθώς και δύο σχέδια, τα οποία η Φρίντα έκανε μετά την επιστροφή της από το Παρίσι το 1939, με μοβ κραγιόν.
Με πληροφορίες από artnet
