Θυμάμαι, όταν ήμουν 10 χρονών, να συναντώ για πρώτη φορά τη λέξη «γκέι». Βρισκόταν στο εξώφυλλο ενός τεύχους του περιοδικού Time, που η οικογένειά μου λάμβανε ταχυδρομικά, δίπλα σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία δύο γυναικών που φιλιούνταν.
Ήταν 2013 και θυμάμαι να κοιτάζω την εικόνα και να νιώθω μπερδεμένη, τη στιγμή που η μητέρα μου άρπαξε το περιοδικό από τα χέρια μου. Έδειχνε έντρομη, λες και κρατούσα ένα γεμάτο όπλο, και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί.
Έναν χρόνο αργότερα, η θεία μου έκανε come out ως γκέι. Δεν είχα τότε την ωριμότητα για να σκεφτώ, οπότε συμπεριφέρθηκα όπως όλη η οικογένεια: θεώρησα ότι μας προδίδει και ότι τάσσεται εναντίον των ισλαμικών μας πεποιθήσεων.
Οι γονείς μου είναι μουσουλμάνοι Πακιστανοί μετανάστες και είναι και οι δύο πολύ θρήσκοι. Η μητέρα μου πάντα ανησυχούσε ότι η ζωή μας σε μια μη μουσουλμανική χώρα θα με οδηγούσε να χάσω την πίστη μου και την ταυτότητά μου, οπότε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας περιλάμβανε κυριακάτικη κατήχηση, μελέτη του Κορανίου και όλο το τελετουργικό στο Ραμαζάνι.
Πίστευα ότι θα ένιωθα ικανοποίηση όταν, μην μπορώντας να χειριστεί την κριτική και την αδιαλλαξία μας, έφυγε από το σπίτι, όμως αυτό που αισθάνθηκα ήταν ένα κενό. Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω τότε, αλλά κάθε φορά που ένιωθα οργισμένη για εκείνη, γινόμουν ακόμα πιο οργισμένη με τον εαυτό μου, επειδή ήξερα ότι ήμουν ακριβώς σαν αυτή.
Οι γονείς μου είναι μουσουλμάνοι Πακιστανοί μετανάστες και είναι και οι δύο πολύ θρήσκοι. Η μητέρα μου πάντα ανησυχούσε ότι η ζωή μας σε μια μη μουσουλμανική χώρα θα με οδηγούσε να χάσω την πίστη μου και την ταυτότητά μου, οπότε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας περιλάμβανε κυριακάτικη κατήχηση, μελέτη του Κορανίου και όλο το τελετουργικό στο Ραμαζάνι. Τα λάτρευα όλα αυτά επειδή μου έδιναν την αίσθηση της ταυτότητας.
Όπως οι περισσότεροι στην οικογένειά μου, οι γονείς μου είχαν έναν προκαθορισμένο γάμο. Συναντήθηκαν δύο ώρες προτού αρραβωνιαστούν. Δεν τα πήγαν ποτέ καλά μεταξύ τους και δεν περιέγραψαν ποτέ τον γάμο ή τις σχέσεις σαν κάτι διαφορετικό από ένα βιολογικό φαινόμενο, μια υποχρέωση.
Αυτή ήταν η κουλτούρα μας και ποτέ δεν την αμφισβήτησα. Ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει έρωτας και ραντεβού. Δεν ήξερα τι σημαίνει να αγαπάς ή να αγαπιέσαι έξω από την οικογένειά σου. Δεν συνειδητοποιούσα ότι οι πεταλούδες στο στομάχι μου, όταν μιλούσα σε κορίτσια, σήμαιναν κάτι παραπάνω από το ότι ήθελα να είμαι φίλη τους.
Η queer εμπειρία συζητιόταν σπάνια στην οικογένειά μου. Όταν η θεία μου έκανε come out, η μητέρα μου περιέγραψε τις πράξεις της ως αμαρτωλές και απεχθείς, αλλά ποτέ δεν είπε περισσότερα.
Όπως κάνουν τα περισσότερα παιδιά όταν οι γονείς τους δεν τους μιλούν για κάτι, το έψαξα. Πέρασα πολλά βράδια ξάγρυπνη να βλέπω σχετικά βίντεο, μέχρι που πόνεσαν τα μάτια μου. Σχεδόν όλα περιλάμβαναν νεαρούς λευκούς άντρες και αυτό διαστρέβλωσε την οπτική μου για την queer κοινότητα.
Η πρώτη και μοναδική, για καιρό, εικόνα που είχα για τις queer γυναίκες ήταν από το βίντεο Girls Like Girls της Hayley Kiyoko. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο και δεν ήθελα να πάρω τα μάτια μου από εκεί. Δυο κορίτσια να φιλιούνται και να βγάζουν αγάπη μου φαινόταν λάθος και με άγχωνε, επειδή συνειδητοποιούσα ότι ήθελα το ίδιο.
Hayley Kiyoko - Girls Like Girls
Όσο πιο μπερδεμένη ένιωθα για τη σεξουαλικότητά μου, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι απογοήτευα την οικογένεια και την πίστη μου. Μου φαινόταν υποκριτικό να κάνω κάτι, όταν ήξερα καλά ότι είναι αμαρτία. Στο μυαλό μου η ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι queer ισοδυναμούσε με το να παραδεχτώ ότι είμαι εγκληματίας.
Όταν έγινε το μακελειό στο κλαμπ Pulse του Ορλάντο, δεν μπορούσα να σταματήσω να βλέπω τις ειδήσεις. Ένιωθα οδύνη και κανείς άλλος στην οικογένειά μου δεν ένιωθε το ίδιο. Θυμάμαι συγκεκριμένα τον πατέρα μου να μου λέει: «Κανείς δεν αξίζει να δολοφονηθεί, αλλά αυτοί οι άνθρωποι θα πήγαιναν στην κόλαση ούτως ή άλλως». Τα σχόλιά του με έκαναν να σιχαθώ τον εαυτό μου.
Άρχισα να αμφισβητώ κάθε απόφαση που έπαιρνα και κάθε λέξη που έλεγα. Ήταν οδυνηρό που δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν γι' αυτό, οπότε άρχισα να τραυματίζω σωματικά τον εαυτό μου. Ήθελα απλά να είμαι κάποια άλλη, οποιαδήποτε, εκτός από τον εαυτό μου.
Είχα τον πρώτο μου πραγματικό κόλλημα με κορίτσι λίγους μήνες μετά και το μίσησα. Ήταν η υπεύθυνη του σχολικού μου λευκώματος και ήταν out σε όλους. Τα πάντα σε αυτήν δήλωναν περηφάνια για τον εαυτό της. Τη φθονούσα για την έλλειψη συντηρητισμού. Ήταν όλα όσα ένιωθα ότι δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ.
Όταν έγινε το μακελειό στο κλαμπ Pulse του Ορλάντο, δεν μπορούσα να σταματήσω να βλέπω τις ειδήσεις. Ένιωθα οδύνη και κανείς άλλος στην οικογένειά μου δεν ένιωθε το ίδιο. Θυμάμαι συγκεκριμένα τον πατέρα μου να μου λέει: «Κανείς δεν αξίζει να δολοφονηθεί, αλλά αυτοί οι άνθρωποι θα πήγαιναν στην κόλαση ούτως ή άλλως». Τα σχόλιά του με έκαναν να σιχαθώ τον εαυτό μου.
Σε έναν μήνα θα γίνω 16. Το να μεγαλώνω ως queer έφηβη σίγουρα με αγχώνει αλλά έχω επίσης συνειδητοποιήσει ότι δεν πάει κάτι λάθος με μένα.
Έχω σταματήσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου για τη σεξουαλικότητά μου. Έχω δεχτεί ότι δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που είμαι και αυτούς που αγαπώ. Το παλεύω για να νιώθω εντελώς περήφανη για την ταυτότητά μου.
Δεν είμαι out στους γονείς μου και δεν ξέρω αν θα είμαι ποτέ. Φοβάμαι ότι θα τους απογοητεύσω. Κάθε μέρα που έρχομαι πιο κοντά στην queer ταυτότητά μου, απομακρύνομαι από την πίστη, την κουλτούρα και την οικογένειά μου.
Δεν είμαι σίγουρη τι περίμενα να νιώσω από τη δημοσιοποίηση της ιστορίας μου. Κάποιος μου είπε ότι θα ήταν καθαρτήριο αλλά, αλήθεια, είμαι τρομοκρατημένη. Ξέρω ότι το να μιλάω ανοιχτά θα μου κοστίσει. Ακόμα και τώρα, σκέφτομαι να παραμένω σιωπηλή γιατί αισθάνομαι πιο ασφαλής και λιγότερο άβολα.
Όμως τότε σκέφτομαι τη θεία μου που περίμενε 40 χρόνια για να μιλήσει, μόνο για να εξοστρακιστεί από εκείνους που αγαπούσε περισσότερο. Σκέφτομαι πως κανείς δεν πρέπει να κρατά κρυφή την πραγματική του ταυτότητα για τόσο πολύ.
Η περίπτωσή της με λυπεί όχι μόνο επειδή νοιαζόμουν γι' αυτή αλλά και επειδή είναι καθεστώς. Κλασικά, τα queer παιδιά των μουσουλμάνων μαθαίνουν να μένουν στο περιθώριο για να μη διαταράξουν το στάτους κβο τους ή για να μην πληγώσουν κάποιον. Σπάνια ακούμε ιστορίες σαν τη δική μου γιατί μας λένε ότι η ύπαρξή μας παραείναι ηχηρή.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο πολύ χρειαζόμουν μια τέτοια ιστορία όταν ήμουν μικρότερη, πόσο απελπισμένα λαχταρούσα μια επιβεβαίωση ότι η πίστη και η σεξουαλικότητά μου δεν έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.
Εύχομαι αν υπάρχουν παιδιά μουσουλμάνων που διαβάζουν αυτό το κείμενο και αναρωτιούνται για τον εαυτό τους, να τα εκφράσει αυτή η ιστορία. Εύχομαι να ξέρουν ότι τα ακούμε, ότι αξίζουν και ότι δεν είναι μόνα τους.
Φοβάμαι πολύ όταν μιλάω για μένα, αλλά αν μπορώ να βοηθήσω κάποιον, κάθε ίχνος ανησυχίας αξίζει.
Το κείμενο αποτελεί απόδοση στα ελληνικά άρθρου που δημοσιεύτηκε στο them.
σχόλια