«Αυτό που άλλαξε κυρίως δύο χρόνια μετά είναι ότι έκανα ένα μικρό label με τους συνεργάτες μου. Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο της αυτοδιαχείρισης και αυτο-οργάνωσης της κατάστασης. Έτσι, βγήκε το “Welcome to Greece”. Ο πρώτος δίσκος ήταν ένας δίσκος που ουσιαστικά γνώρισα τους μουσικούς στο στούντιο, δεν ήμασταν δεμένοι ως μπάντα, δεν είχαμε κάνει καν live. Ο δεύτερος είναι πιο πολύ δίσκος μπάντας. Ήταν πολύ γνώριμος ο ήχος που είχε δημιουργηθεί από τα live και έγραψα μουσική για τους μουσικούς μου. Αυτή τη live δυναμική ήθελα να αποτυπώσω στον δίσκο. Δεν μ’ αρέσει να παίζω μόνος μου. Ακόμα κι όταν είμαι στο σπίτι και προσπαθώ να βγάλω μια μελωδία, θέλω έστω κι έναν άνθρωπο δίπλα μου να χτυπάει τα δάχτυλα στο τραπέζι, μου αρέσει το πνεύμα το ομαδικό. Είναι ομαδικό σπορ η μουσική. Αν είναι καλή η ομάδα, χωρίς αντιζηλίες και απωθημένα, είναι η χρυσή συνταγή. Τελικά, η επιμονή μας, η δική μου και της μπάντας, να παίξουμε και να μας ακούσουν παντού, σε όποιο live μας καλούσαν και πληρούσε κάποιους κανόνες, κυρίως αισθητικής, λειτούργησε. Κάναμε 240 συναυλίες από τον Ιούλιο του 2007, αυτό μας βοήθησε να ακουστεί το project πιο πολύ. Δούλεψε το “από στόμα σε στόμα” και μας βοήθησε να γίνουμε δημοφιλείς. Στην αρχή ο κόσμος προσπαθούσε να καταλάβει τι είναι αυτό που έχει απέναντί του και παρακολουθούσε παγωμένος, αλλά σιγά σιγά γινόμαστε όλο και καλύτεροι και ο κόσμος ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό». Αυτή την ατμόσφαιρα γιορτής που έχουν δημιουργήσει στα live τους θα μεταφέρουν το Σάββατο το βράδυ στο Θέατρο Βράχων. Λίγο πριν την εμφάνισή τους, ο Κωστής Μαραβέγιας άκουσε μερικές νέες ελληνικές κυκλοφορίες και τις σχολιάζει:
Modrec - «Mascraddiction»: Αν υπήρχε μάθημα στο ωδείο με θέμα «Η μπάντα, από τη γέννηση έως το δέσιμο», οι Modrec θα ήταν διδάκτορες. Όταν τους ακούω ή ακόμη περισσότερο όταν τους βλέπω σε live, την επομένη ξυπνώ με τύψεις πως εγώ με τους δικούς μου τεμπελιάζουμε και πρέπει να προβάρουμε! Modrec=δεμένη μπάντα=μουσικάρες.
Monika - «Exit»: Θα ήθελα να γράφω σελίδες για την αγαπημένη μας. Το πρωτοάκουσα όταν βγήκε φρέσκο από το στούντιο και το περίμενα πώς και πώς. Ένα βήμα μπροστά. Και ας φαίνεται ακατόρθωτο μετά από ένα τόσο επιτυχημένο πρώτο άλμπουμ. Πιο ολοκληρωμένος ως δίσκος, χωρίς το άγχος του σινγκλ, εδώ η Μόνικα έχει απελευθερωθεί. Δημιουργικά και -προσέξτε το- ερμηνευτικά.
Castablast - «I can hear it now EP»: Οι παίδες της castablast το ξέρουν και το έχουν καλά αυτό. Να σε κάνουν να τουρλώσεις και να κουνήσεις το ελληνικό σου τεμπέλικο flat οπίσθιο αλά αφρικάνα γκρουβαριστή και λατίνος εραστής. Αθόρυβα και χωρίς μαρκετινίστικες αρπαχτές, δημιουργούν σιγά σιγά κάτι που σε λίγα χρόνια θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τις μικρές ανεξάρτητες. Θέλω το μπλουζάκι Palov&Mishkin τώρα!
The Boy – «Κουστουμάκι»: Ο Boy στα ελληνικά; Και πώς είναι να ακούς την ελληνική γλώσσα από αυτή την ιδιαίτερη περσόνα του Ροζ με τον τόσο ιδιαίτερο ήχο του; Με τσακισμένη άρθρωση και ποιητικές αθυροστομίες, αποτελεί μια πρόταση για το πού μπορεί να πάει το ελληνικό τραγούδι αν βγει από τα αποστειρωμένα κλισέ που το έχουν εγκλωβίσει την τελευταία δεκαετία. «Γριά μου μάνα Ελλάδα»...
Μy Wet Calvin – «All great events»: Ο σινεματίκ ηχητικός κόσμος των Wet Calvin. Μοναδικό, σαν το soundtrack της αγαπημένης σου ταινίας. Σκοτεινό και μελαγχολικό και συγχρόνως φωτεινό και νοσταλγικό. Εντυπωσιάστηκα. Μπράβο Λεωνίδα και Άρη.
Sillyboy - «Played»: Greek pop. Καλή ποπ. Αυτό που λείπει το βρίσκεις εδώ. Φοβερή παραγωγή, καθόλου φορτωμένες ενορχηστρώσεις, φωνητικά με χαρακτήρα. Μαθήματα παραγωγής και ενορχήστρωσης από ένα άλμπουμ που χρησιμοποιεί τις σωστές δόσεις για έναν πετυχημένο ποπ δίσκο με άποψη και στυλ.
Baby Guru – «Marilu»: Χα! Και ξανά χα! Μαριλού χορευτική, Μαριλού ποπ και Μαριλού με χιούμορ; Εδώ ακούω σούπερ σινγκλ και τρελή επιτυχία! Όπα της! Το σημειώνω και το υπογράφω! Φορτώστε το στο ipod. Καλό καλοκαίρι σε όλους.
Maraveyas Ilegal, Σάββατο, 7/6, Θέατρο Βράχων.
σχόλια