Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται ίσως (εκεί έχουμε φτάσει προ πολλού, να απευθυνόμαστε στις παλιές κλάσεις) τη δημοφιλή ιταλική τηλεοπτική σειρά «Στα πλοκάμια της Μαφίας» (La Piovra) που είχε σκάσει με πάταγο και μπόλικη προώθηση και στη δική μας, αποκλειστικά κρατική τότε, τηλεόραση, στα μέσα της δεκαετίας του '80.
Πρωταγωνιστούσε ο γνωστός Ιταλός ηθοποιός Μικέλε Πλάσιντο στο ρόλο του αδέκαστου πλην γλυκοαίματου επιθεωρητή Κοράντο Κατάνι, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει σε βάθος χρόνου (η σειρά έφτασε τους δέκα κύκλους) εκτός από την Καμόρα και τα παρακλάδια του μαφιόζικου παρακράτους, τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία των επίσημων διωκτικών αρχών, αλλά και κάποια έντονα μαρκαρίσματα από εγκάθετες καλλίγραμμες υπάρξεις που στόχο είχαν να τον αποσπάσουν από τον ίσιο δρόμο και το υψηλό του καθήκον.
Τριάντα και πλέον χρόνια αργότερα, ο Πλάσιντο (ο οποίος στο μεταξύ έχει καθιερωθεί και ως σκηνοθέτης, με πιο γνωστή δημιουργία του ίσως το αιματοβαμμένο αστυνομικό δράμα Romanzo Criminale του 2005) βρίσκεται πίσω από την κάμερα της πρώτης ιταλικής παραγωγής του Netflix (σε συνεργασία με τη RAI), σκηνοθετώντας τον πιλότο της πλούσιας (σε σκηνικά, τοποθεσίες και άπλετο ρωμαϊκό φως) σειράς.
Καταρχάς, θα πρέπει να συγχαρούμε τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, ο οποίος υποδύεται έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες της σειράς, και μάλιστα τον πλέον «κομβικό» αφού από αυτόν και τα ανομολόγητα πάθη του ξεκινά το νήμα που θα μπλέξει στην πορεία τις διάφορες οικογενειακές φατρίες της τοπικής Μαφίας.
H Suburra παίρνει το όνομά της από την αρχαία συνοικία της Αιώνιας Πόλης και αποτελεί «prequel» της ταινίας «Suburra: Υπόγεια Πόλη», που με τη σειρά της βασίστηκε στο βιβλίο των Κάρλο Μπονίνι και Τζανκάρλο ντε Κατάλντο «Suburra – Ρώμη, πρωτεύουσα της Μαφίας» (προσφάτως και στα ελληνικά από τις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου της Εστίας).
Πιο ορθό θα ήταν μάλλον «Μαφία της πρωτεύουσας» (Mafia capitale) από τη στιγμή που πραγματεύεται τις απόπειρες γερής και οριστικής εισόδου της πανίσχυρης Μαφίας του ακραίου Νότου στη Ρώμη της κεντρικής διοίκησης της χώρας αλλά και του Βατικανού, μέσω των τοπικών φορέων του «υψηλού» υπόκοσμου.
Καταρχάς, θα πρέπει να συγχαρούμε (και να πανηγυρίσουμε πατριωτικά για λογαριασμό του) τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, ο οποίος υποδύεται έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες της σειράς, και μάλιστα τον πλέον «κομβικό» αφού από αυτόν και τα ανομολόγητα πάθη του ξεκινά το νήμα που θα μπλέξει στην πορεία τις διάφορες οικογενειακές φατρίες της τοπικής Μαφίας, επιφανείς και σκιώδεις πολιτικούς και παραπολιτικούς παράγοντες αλλά και υψηλόβαθμα στελέχη του κράτους του Βατικανού.
Στην τελευταία κατηγορία ανήκει και ο χαμηλών τόνων καρδινάλιος Θεοδοσίου (μπορούμε μόνο να φανταστούμε την ικανοποίηση και την πληρότητα που ένιωσε ο Έλληνας ηθοποιός συμμετέχοντας σε μια τόσο υψηλού επιπέδου διεθνή παραγωγή την ώρα που στην δική μας ανύπαρκτη τηλεόραση τον βλέπουμε μόνο σε επαναλήψεις του «Καφέ της Χαράς»).
Τη μέρα ασχολείται νηφάλια με οικονομικά / επιχειρησιακά ζητήματα της «Αγίας Έδρας», κάποιες νύχτες όμως μπαίνει ο διάολος μέσα του και επιζητά να χαθεί σαν υπνωτισμένος σε πριβέ παρτούζες πολυτελείας με οροσειρές κόκας για «καύσιμο», πριν επιστρέψει στο ησυχαστήριό του για να αυτομαστιγωθεί (στην κυριολεξία) τελετουργικά.
Σε ένα από αυτά τα σπέσιαλ events όμως, η διέγερση από το σεξ και τις ουσίες αποδεικνύεται ισχυρότερη του οργανισμού του με αποτέλεσμα να πάθει ένα (όχι μοιραίο) εγκεφαλικό, κατά το οποίο καταλήγει γυμνός και ημιλιπόθυμος στα πόδια των τριών νεαρών που θα γίνουν οι εκβιαστές του.
Πρόκειται για τον Αουρελιάνο (που μοιάζει εμφανισιακά να έχει ως πρότυπο τον Sick Boy από το «Trainspotting»), γόνο της «επίσημης» τοπικής Μαφίας, τον Αλμπέρτο «Σπαντίνο», πρωτότοκο γιο του αρχηγού της Μαφίας των Ρομά και τον Γκαμπριέλε, υποδειγματικό φλώρο και φοιτητή (και γιο μπάτσου) που σπρώχνει ναρκωτικά στον απεριόριστο ελεύθερο χρόνο του και έχει βρεθεί μπλεγμένος σε καταστάσεις πολύ πάνω από τα κυβικά του.
Σταδιακά, στα κάδρο μπαίνουν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες αυτού του καλειδοσκοπικού πανοράματος της Ρώμης (αλλά και του παραθαλάσσιου προαστίου της Όστια - και μόνο για τις τοποθεσίες αξίζει να παραβλέψει κάποιος τα όποια, αναπόφευκτα για το είδος του «μαφιόζικου δράματος», κλισέ), ο πιο αινιγματικός εκ των οποίων είναι ο νέο-φασιστικών τάσεων επικεφαλής της Μαφίας της Ρώμης, ο επονομαζόμενος «Σαμουράι».
Μονίμως σκυθρωπός και ανέκφραστος, κυνικός μέχρι το μεδούλι», μοιάζει να παραμονεύει διαρκώς πίσω από αρχαίες κολώνες και να εμφανίζεται από το πουθενά.
«Μ' αυτά που κάνεις, θα ανοίξεις διάπλατα τις πύλες της Ρώμης στους Μαφιόζους του Νότου» του λέει κατά τη διάρκεια μυστικής συνάντησης με υψηλά ιστάμενο της παπικής ιεραρχίας.
«Σοβαρά μιλάς εξοχότατε [eminenza]; Τόσες δεκαετίες που τους ξεπλένετε τα χρήματα στο Βατικανό, τι νομίζεις ότι κάνετε;».
