Ήταν κάποτε οι κλασικές κωμικές σειρές με το κατάλληλο για όλη την οικογένεια χιούμορ και τα τενεκεδένια γέλια. Βγαίνουν ακόμα μπόλικες τέτοιες και είναι πολύ περισσότερες και πολύ πιο δημοφιλείς απ' όσο θα περίμεναν όσοι ασχολούνται αποκλειστικά με τις πιο «ψαγμένες» κωμωδίες και σάτιρες της σύγχρονης τηλεοπτικής παραγωγής, μια αχανής κατηγορία από μόνες τους. Τα τελευταία χρόνια, με την ιλιγγιώδη επέκταση του τηλεοπτικού τοπίου παγκοσμίως (με εξαίρεση κάτι μαύρες τρύπες του σύμπαντος όπως εμείς), το παραδοσιακό sitcom έχει ξανοιχτεί σε ποικίλες και περίεργες πίστες, απελευθερωμένο μεν από τα αφηγηματικά και τεχνικά δεσμά του είδους, αλλά συχνά μοιάζει χαμένο σε βαθιά νερά λίγο πριν πνιγεί υπό το βάρος μιας άστοχης πρωτοπορίας. «Meta» ή θάνατος. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές από τις σειρές που χαρακτηρίζονται κωμικές, είναι – στην πιο σπαρταριστή περίπτωση – κάτι σαν moody κομεντί (μη) καταστάσεων, συχνά εκτεθειμένες σε μια αφόρητη αυτό –αναφορικότητα και εγκλωβισμένες σε διάφορες κουλές απόπειρες υπέρβασης του είδους.
Ο μηδενισμός που αποπνέει είναι αυθεντικός και αγέρωχος, και προέρχεται από την τελευταία γενιά που γαλουχήθηκε αποκλειστικά με τηλεοπτικούς κώδικες και θραύσματα της παρακμής του αμερικανικού ονείρου.
Αυτό που λείπει είναι το γέλιο. Το χύμα γέλιο ενόψει εξωφρενικών καταστάσεων που κατασκευάζουν εκ του μη όντος αναγνωρίσιμα ρεμάλια με ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Το It's...in Philadelphia προσφέρει μπόλικο τέτοιο γέλιο. Προσφέρει και πολλά παραπάνω δηλαδή, αλλά και μόνο το γέλιο αρκεί. Γέλιο κραυγαλέο, λυτρωτικό, τύπου «αχαχαχα κοίτα τι κάνουν πάλι οι μαλάκες...». Και κάνουν ό,τι καφρίλα - συχνά εντελώς αυτοκαταστροφική και ακραία, μέχρι να αποκαλυφθούν τα απώτατα όρια αντοχής του οργανισμού στον πόνο και στην παράνοια - μπορεί να φανταστεί κανείς αυτοί οι τέσσερις αιωνίως καμμένοι νεανίες (στα 40+ πια καθώς ξεκίνησε μόλις ο 12ος κύκλος) συν ο Ντάνι Ντε Βίτο που έσκασε στον τρίτο κύκλο για να ενισχύσει με το όνομά του την προώθηση της σειράς που παρέμενε σε underground επίπεδα τηλεθέασης. Πέντε καθημερινοί κοινωνιοπαθείς, εξωμήτρια ενός downtown που βρίσκεται διαρκώς σε διαδικασία «εξευγενισμού» που όμως ποτέ δεν τους περιλαμβάνει πραγματικά, απασχολούνται τεχνικά ως ιδιοκτήτες (και συχνά μοναδικοί πελάτες) του Paddy's Pub στη Νότια Φιλαδέλφεια, αλλά κάνουν οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κάθε μέρα – όλα τα επεισόδια σχεδόν ξεκινούν με την ένδειξη ημέρας και ώρας, συνήθως καθημερινή μεσημέρι, και με τους ήρωες συγκεντρωμένους στην έρημη ιρλανδέζικη παμπ - είναι μια ευκαιρία για την εκπλήρωση μιας φαντασιακής κατάστασης, ενός εφηβικού / σχολικού απωθημένου, μιας μεγαλειώδους φάρσας, ενός κινηματογραφικού κόλπου για εύκολο χρήμα ή αιώνια δόξα. Δεν πρόκειται για καταιγισμό ψευτο - αιρετικής και δήθεν γενναίας και ασεβούς χοντράδας με στόχο και καλά την υποκρισία του πολιτικού ευπρεπισμού, ούτε απευθύνεται η σειρά στις μάτσο ευαισθησίες της πελατείας μέσων όπως το Vice: ο μηδενισμός που αποπνέει είναι αυθεντικός και αγέρωχος, και προέρχεται από την τελευταία γενιά που γαλουχήθηκε αποκλειστικά με τηλεοπτικούς κώδικες και θραύσματα της παρακμής του αμερικανικού ονείρου.
Τελικά όμως, παρά τις έντονες διακηρύξεις για το αντίθετο, ο Ντένις, η Ντι, ο Μακ και ο Τσάρλι μεθάνε άσχημα και παραμένουν ναρκισσευόμενοι φλώροι , έκαστος με διαφορετικές ταξικές αναφορές, αλλά πάντως φλώροι και κωμικοτραγικά ανίκανοι για πραγματικές μαγκιές. Αυτό που κυριαρχεί όμως είναι ένα χιούμορ αυτοσαρκαστικό και μεγάλης αυτοπεποίθησης που σπανίως πετυχαίνεις σε τηλεοπτική σειρά. Με τον «φτηνό» και ιδιοσυγκρασιακό τρόπο της, η σειρά σπρώχνει τακτικά το μαχαίρι βαθιά στο κόκκαλο και στην ουσία καίριων ζητημάτων ρατσισμού, σεξισμού, αστικού «εξευγενισμού» (gentrification) και οτιδήποτε έχει να κάνει με το σύγχρονο πανηγύρι πολιτικής αντιπαράθεσης. Αυτοδημιούργητη και αυτοσχεδιαστική, η σειρά κανονικά θα έπρεπε να έχει αυτοκαταστραφεί προ πολλού, αλλά χέστηκε και θα τραβήξει όσο πάει, καθότι άμα δεν έχεις τίποτα να χάσεις πια από αξιοπρέπεια - όπως οι ήρωές του It's Always Sunny in Philadelphia - μπορείς να το τραβήξεις για πάντα. Όλες οι καταστάσεις είναι win – win όταν είσαι τόσο εμφατικός loser.
