«Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινάνε, σημαίνει ότι δεν υπάρχει Θεός» πέταξε ο Χρήστος Φερεντίνος στο κλείσιμο της εκπομπής του και η κάμερα σαν να έφαγε κλωτσιά έφυγε αμέσως από τα παιδιά και ζούμαρε επάνω του . Σαν να τα «λέρωσε» η φράση του Νίκου Καζαντζάκη, λες και έχασαν ένα κομμάτι της παιδικής τους αθωότητας πολύ μεγαλύτερο από αυτό που χάνουν τα παιδάκια που τα σέρνουν σε διαφημίσεις και τηλεοπτικά πλατό για να κάνουν τα μοντέλα οι ματαιόδοξοι κηδεμόνες τους. Μπορεί και να τα «λέρωσε», μπορεί να πέρασε ξώφαλτσα και να μην ακούμπησε.
Τα αντανακλαστικά του ίντερνετ όμως ήταν σε ετοιμότητα. «Δείτε τι είπε. Σοκ» έγραφε το βίντεο στο youtube και τσίμπησα αν και κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι θα βίωνα το μεγαλύτερο χασμουρητό της χρονιάς (Σοκ στο youtube μπορεί να τιτλοφορείται και η πτώση μιας γάτας από την καρέκλα). Δεύτερο σοκ. Επισήμανση: Ακατάλληλο για ανηλίκους. Και μετά το μεγαλύτερο σοκ και ταυτόχρονα η ανακούφιση: O Καζαντζάκης έστω με μια φράση του παίζει στο prime time της τηλεοπτικής μας βαρεμάρας.
Να ήταν προσχεδιασμένο; Να ήταν αυθόρμητο; Δεν έχει καμία σημασία. Πολλά από τα σχόλια στο youtube επιτίθενται στον Φερεντίνο με χτυπήματα κάτω από την ζώνη. Άλλοι του δίνουν συγχαρητήρια. Το σημαντικότερο όμως δεν είναι οι αντιδράσεις στο πρόσωπο του Φερεντίνου, που από την στιγμή που εκτίθεσαι στην τηλεόραση θα τα ακούσεις θες δεν θες, αλλά το ότι ο Καζαντζάκης ακόμα μπορεί να βάλει φωτιά στην τηλεοπτική ζούγκλα.
Ίσως κάποιο από αυτά τα παιδάκια να αναρωτήθηκε τι εννοεί ο συγγραφέας και να ρώτησε τους γονείς του. Ίσως κάποιοι να αισθάνθηκαν ένα μικρό τσίμπημα την ώρα που αμέριμνοι παρακολουθούσαν την εκπομπή. Ίσως αυτό να πρέπει να γίνεται πιο συχνά, προσχεδιασμένα. Εκεί που ο άλλος δεν το περιμένει να ακούει μια φράση ενός συγγραφέα που ακόμα ενοχλεί. Έτσι, σαν διαφημιστική σφήνα.
Καταλαβαίνεις ότι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, όπως διάβασα σήμερα στις ειδήσεις της LIFO, εάν ο τάφος του βεβηλώνεται και είναι εγκαταλελειμμένος. Είναι έτσι και αλλιώς ζωντανός και για κάποιους ακόμα ενοχλητικό το έργο του.
