Οι Κάννες έχουν δει πολλά. Αλλά όχι κάθε μέρα μια ταινία ανοίγει το Un Certain Regard με οργασμούς, εξωφρενικούς φόνους, μεγάλες δόσεις ψεύτικου αίματος και τη Γκίλιαν Άντερσον με τη Χάνα Άινμπιντερ παγιδευμένες σε ένα queer slasher που άλλους ενθουσίασε και άλλους τους έκανε να φύγουν βιαστικά μόλις έπεσαν οι τίτλοι τέλους.
Το Teenage Sex and Death at Camp Miasma, η νέα ταινία της Τζέιν Σένμπρουν, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του το βράδυ της Τετάρτης στο Debussy Theatre, ανοίγοντας το πρόγραμμα του Un Certain Regard. Η ταινία απέσπασε θερμή υποδοχή και παρατεταμένο όρθιο χειροκρότημα σχεδόν έξι λεπτών, με τη Σένμπρουν να αγκαλιάζει τις πρωταγωνίστριές της, ενώ η Άινμπιντερ ακούστηκε να ρωτά, καθώς το χειροκρότημα συνεχιζόταν, «και τώρα τι κάνουμε;».
Η πρεμιέρα έδωσε ένα από τα πιο αλλόκοτα ξεκινήματα του φετινού Un Certain Regard: μια ταινία ταυτόχρονα ξεκαρδιστική, αιματηρή και δύσκολη να ταξινομηθεί, με μεγάλες δόσεις ψυχοσεξουαλικού τρόμου και μια σάτιρα πάνω στην εμμονή του Χόλιγουντ με τα reboot παλιών franchise. Η αντίδραση στην αίθουσα ήταν χαρακτηριστικά διχασμένη: όσοι μπήκαν στο μήκος κύματος της ταινίας την υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό, ενώ άλλοι έφυγαν αμέσως μετά το φινάλε.
Στην ταινία, η Χάνα Άινμπιντερ, γνωστή από το Hacks, υποδύεται μια νεαρή queer σκηνοθέτιδα που αναλαμβάνει να αναστήσει το φανταστικό slasher franchise Camp Miasma, μετά από χρόνια κακών sequel και κουρασμένου fandom. Για να πετύχει το reboot, αναζητά την Μπίλι Πρέσλι, την παλιά «final girl» της πρώτης ταινίας, την οποία υποδύεται η Γκίλιαν Άντερσον. Η συνάντησή τους, όμως, ανοίγει έναν κόσμο όπου η επιθυμία, ο φόβος, το σώμα και η κινηματογραφική εμμονή μπερδεύονται με το αίμα και την παράνοια του είδους.
Η Άντερσον, η οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις Κάννες με ταινία, είπε πριν από την προβολή ότι είναι «περήφανη» που βρίσκεται στο φεστιβάλ με αυτό το συγκεκριμένο φιλμ. Αποκάλυψε επίσης ότι έπαθε «κρίση πανικού» όταν είδε για πρώτη φορά μία από τις πιο έντονες σκηνές της ταινίας σε αίθουσα. Θυμήθηκε μια ιδιαίτερα απαιτητική «blood day» στο γύρισμα, με τόσο υγρό αίμα ώστε, όπως είπε, προσπαθούσε να θυμηθεί «πώς να μην πνιγεί» στη διάρκεια της σκηνής.
Η Άινμπιντερ, από την πλευρά της, μίλησε για ένα γύρισμα που την ανάγκασε να μπει πραγματικά στον τρόμο και να αντιμετωπίσει τις πιο έντονες σκηνές με απόλυτη σοβαρότητα. Η ίδια είπε ότι δυσκολεύτηκε να ρυθμίσει την ενέργειά της σε αρκετά σημεία, ενώ περιέγραψε την εμπειρία και ως σχεδόν θεραπευτική, επειδή η ταινία αγγίζει την απελευθέρωση από τη ντροπή και την αποδοχή της επιθυμίας.
Πίσω από την αιματηρή επιφάνεια, το Teenage Sex and Death at Camp Miasma είναι η πιο εξωστρεφής μέχρι τώρα δουλειά της Σένμπρουν, μετά τα We’re All Going to the World’s Fair και I Saw the TV Glow. Η ταινία ξαναπιάνει το slasher, ένα είδος που συχνά χρησιμοποίησε την έμφυλη μη συμμόρφωση ως τρόμο ή απειλή, και το κοιτάζει μέσα από μια trans και queer οπτική. Η Σένμπρουν έχει μιλήσει για την αμφίθυμη σχέση πολλών trans θεατών με φιγούρες όπως ο Νόρμαν Μπέιτς του Psycho ή ο Μπάφαλο Μπιλ στη Σιωπή των Αμνών: εικόνες που μπορεί να λειτουργούσαν ταυτόχρονα ως αναγνώριση και ως τραύμα.
Αυτό ακριβώς επιχειρεί να αναστρέψει η ταινία: να πάρει τα υλικά του παλιού slasher, την κατασκήνωση, τον μασκοφόρο δολοφόνο, τη final girl, το franchise που δεν λέει να πεθάνει, και να τα περάσει μέσα από ένα σύμπαν επιθυμίας, ντροπής, fandom, σεξουαλικής αφύπνισης και queer επιβίωσης. Η ίδια η Άινμπιντερ έχει περιγράψει την ταινία ως «ωδή στο trans sapphic sex» και στις περιθωριοποιημένες κοινότητες.
Η επίσημη σύνοψη παρουσιάζει το Camp Miasma ως ένα slasher franchise που, μετά από πρόχειρα sequel και φθίνουσα λατρεία, περνά στα χέρια μιας ενθουσιώδους νεαρής σκηνοθέτιδας για να αναστηθεί. Όταν εκείνη επισκέπτεται την παλιά σταρ της πρώτης ταινίας, μια απομονωμένη ηθοποιό που ζει μέσα στον δικό της μύθο, οι δύο γυναίκες πέφτουν σε έναν αιματοβαμμένο κόσμο επιθυμίας, φόβου και παραληρήματος.
Το αν το Teenage Sex and Death at Camp Miasma είναι αριστούργημα, παραλήρημα ή το επόμενο μεγάλο queer cult φιλμ του horror θα φανεί τους επόμενους μήνες. Προς το παρόν, πάντως, πέτυχε κάτι που στις Κάννες μετράει πάντα: έκανε την αίθουσα να αντιδράσει. Με γέλια, αμηχανία, αποχωρήσεις, χειροκρότημα και αρκετό αίμα ώστε να περάσει το μήνυμα.
Με στοιχεία από Variety, Hollywood Reporter
