Σε ένα στούντιο στο ανατολικό Λονδίνο, πέντε χορευτές λυγίζουν, συστρέφονται, πέφτουν και ξανασηκώνονται σαν σώματα που μόλις βγήκαν από μια αίθουσα συνεδριάσεων όπου κάτι πήγε πολύ στραβά. Φορούν απομεινάρια από ξεθωριασμένα επαγγελματικά ρούχα, πουκάμισα, γραβάτες, παντελόνια που μοιάζουν να έχουν περάσει από σκόνη, ιδρώτα και μια μικρή εταιρική αποκάλυψη.
Κάποια στιγμή, η Κόρτνεϊ Ντέιν ζητά από έναν χορευτή να κατεβάσει κι άλλο το παντελόνι του. Δεν είναι πρόκληση για την πρόκληση. Είναι μέρος μιας γλώσσας όπου το σώμα γίνεται ταυτόχρονα εργαλείο εξουσίας, αντικείμενο επιθυμίας και κάτι έτοιμο να θυσιαστεί.
Αυτή είναι η πρόβα για το A Good Man is Hard to Find, τη νέα δουλειά των Bullyache, του λονδρέζικου ντουέτου που συνυπογράφουν η Κόρτνεϊ Ντέιν (Courtney Deyn) και ο Τζέικομπ Σάμιουελ (Jacob Samuel). Το έργο παρουσιάζεται από τις 7 έως τις 9 Μαΐου στο Sadler’s Wells East, στην πρώτη του παρουσίαση στη Βρετανία, μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Μπιενάλε Χορού της Βενετίας το 2025. Στα χαρτιά, πρόκειται για ένα έργο χορού εμπνευσμένο από την οικονομική κρίση του 2008 και τις τελετουργίες εξουσίας των ανδρικών ελίτ. Στη σκηνή, όμως, μοιάζει περισσότερο με εταιρικό εφιάλτη που αποφάσισε να φορέσει σώμα, μουσική, αίμα, ερωτισμό και ποπ θράσος.
Οι Bullyache δεν αντιμετωπίζουν το γραφείο ως σκηνικό. Το αντιμετωπίζουν ως μηχανισμό. Η αίθουσα συνεδριάσεων δεν είναι απλώς ο χώρος όπου παίρνονται αποφάσεις. Είναι το μέρος όπου η ανδρική εξουσία μαθαίνει να παίζει θέατρο με τον εαυτό της. Να ντύνεται ως σοβαρότητα, να παράγει βία, να βαφτίζει την ταπείνωση «ιεραρχία» και να μετατρέπει την ενοχή σε τελετουργία.
Το έργο αντλεί υλικό από την οικονομική κρίση του 2008, από την τηλεοπτική μυθολογία του Succession, από συζητήσεις με ανθρώπους του χρηματοοικονομικού κόσμου και από το Cremation of Care του Bohemian Grove, μια κλειστή ανδρική τελετή όπου η εξουσία παριστάνει το παιχνίδι για να μη φανεί ως βία. Στο A Good Man is Hard to Find, οι άνδρες της εξουσίας εμφανίζονται σαν πλάσματα παγιδευμένα ανάμεσα στον θεό και στον έφηβο. Έχουν σώματα ενηλίκων, κοστούμια ενηλίκων, χρήμα ενηλίκων, αλλά η ψυχή τους κινείται με τη βία μιας παρέας αγοριών που δεν έμαθαν ποτέ να χάνουν.
Αυτό που κάνει τους Bullyache ενδιαφέροντες δεν είναι μόνο το θέμα τους αλλά ο τρόπος που το φιλτράρουν. Η Ντέιν έχει περάσει από ballroom και Latin χορό πριν σπουδάσει μπαλέτο και σύγχρονο χορό στη Rambert School. Ο Σάμιουελ ήρθε από τη βόρεια Αγγλία, από noise μπάντες και punk-adjacent μουσικές διαδρομές. Μαζί ξεκίνησαν φτιάχνοντας μουσικά βίντεο, την περίοδο που ζούσαν με επιδόματα ανεργίας, και σταδιακά έχτισαν μια σκηνική γλώσσα που μοιάζει με live music video το οποίο συγκρούστηκε με avant-garde dance theatre και βγήκε από την άλλη πλευρά πιο βρώμικο, πιο ακριβές, πιο αστείο και πιο επικίνδυνα ζωντανό.
Το προωθητικό υλικό τους το περιγράφει ως «Pina Bausch cosplaying as Dua Lipa». Η φράση είναι εύκολη, σχεδόν meme-ready, αλλά δεν είναι άστοχη. Γιατί αυτό που κάνουν δεν είναι να στολίζουν τη σύγχρονη χορογραφία με ποπ αναφορές. Είναι να παίρνουν μορφές που συχνά θεωρήθηκαν «κατώτερες» από τις μεγάλες σκηνές, το μουσικό βίντεο, το club, το drag, το fashion show, την εμπορική χορογραφία, και να τις βάζουν να μιλήσουν με την ίδια σοβαρότητα με την οποία μιλά ένα μουσείο ή μια όπερα. Μόνο που εδώ η σοβαρότητα ιδρώνει.
Στο A Good Man is Hard to Find, το ερωτικό δεν λειτουργεί ως διακοσμητική πρόκληση. Είναι μέρος της βίας. Σε μια σκηνή, οι χορευτές επιδεικνύουν τα μυώδη σώματά τους σαν διαγωνιζόμενοι σε παραμορφωμένα καλλιστεία για finance bros. Σαγηνεύουν το κοινό, ζητούν να επιλεγούν, χωρίς να ξέρουν ότι το βραβείο είναι ασφυξία, αίμα και τελετουργική θυσία. Το σώμα που πριν λίγο πουλούσε δύναμη μετατρέπεται σε σώμα διαθέσιμο για καταστροφή. Η αρρενωπότητα εδώ δεν θαυμάζεται. Ξεβιδώνεται.
Υπάρχει κάτι σχεδόν κωμικό σε αυτή τη φρίκη, και ακριβώς γι’ αυτό γίνεται πιο αιχμηρή. Οι Bullyache καταλαβαίνουν ότι η εξουσία σπάνια εμφανίζεται ως καθαρό τέρας. Συνήθως εμφανίζεται ως γελοιότητα με πρόσβαση σε λεφτά. Ως ομαδικό bonding. Ως πείραγμα. Ως τεστ αντοχής. Ως κάποιος που σου ρίχνει ένα χαστούκι στον πισινό για να σε επαναφέρει στην τάξη. Ως μια αίθουσα όπου όλοι ξέρουν ότι κάτι είναι λάθος, αλλά το παιχνίδι συνεχίζεται γιατί κανείς δεν θέλει να είναι ο πρώτος που θα σταματήσει να γελάει.
Η προηγούμενη δουλειά τους, TOM, έμπλεκε τον μύθο του Ορφέα με την εμπειρία τους απέναντι στο βρετανικό σύστημα ανεργίας. Το Who Hurt You? φανταζόταν την τελευταία εμφάνιση ενός μουσικού σε έναν κόσμο όπου τα θέατρα έχουν κλείσει και τα χρήματα για τις τέχνες έχουν τελειώσει, με κεντρική φιγούρα την drag queen πιανίστρια Barbs. Ακόμα και όταν αλλάζει το θέμα, η μέθοδος μοιάζει να παραμένει ίδια: οι Bullyache παίρνουν έναν κοινωνικό μηχανισμό και τον μετατρέπουν σε σώμα υπό πίεση.
Γι’ αυτό το έργο τους δεν είναι απλώς «edgy» χορός για θεατές που θέλουν κάτι δυνατό. Είναι μέρος μιας νεότερης σκηνής που δεν ενδιαφέρεται πια να κρατήσει καθαρά τα σύνορα ανάμεσα σε χορό, θέατρο, μουσική, performance, club κουλτούρα και εικόνα. Σε μια εποχή εξάντλησης, όπου η καθημερινότητα μοιάζει να ζητά συνεχώς από τα σώματα να αντέξουν λίγο ακόμα, τέτοιες παραστάσεις δεν προσφέρουν παρηγοριά. Προσφέρουν εκτόνωση. Ένα προσωρινό μέρος όπου η βία που συνήθως κρύβεται κάτω από κοστούμια, διαδικασίες και corporate λεξιλόγιο εμφανίζεται επιτέλους με το πραγματικό της πρόσωπο: γελοία, ερωτική, τελετουργική, πεινασμένη.
Η Ντέιν έχει πει ότι οι Bullyache μπορεί να είναι αιχμηροί, αλλά δεν είναι punk. Είναι πια μέσα σε θεσμούς, σε μεγάλες σκηνές, σε φεστιβάλ, σε ένα κύκλωμα που ξέρει πολύ καλά πώς να απορροφά την ενέργεια του περιθωρίου. Ίσως γι’ αυτό έχει σημασία η τελευταία τους επισήμανση: όταν οι άλλοι αρχίσουν να περιμένουν τι ακριβώς είναι οι Bullyache, θα χρειαστεί να αλλάξουν κατεύθυνση.
Προς το παρόν, όμως, βρίσκονται ακριβώς σε εκείνο το σημείο όπου η φόρμα τους δεν έχει ακόμα παγώσει σε ταυτότητα. Εκεί όπου το σώμα μπορεί ακόμη να πέσει κάτω από το τραπέζι της συνεδρίασης και να σηκωθεί σαν κάτι που δεν ξέρουμε αν είναι θύμα, στέλεχος, χορευτής, εραστής ή θυσία. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ακριβής εικόνα της εταιρικής ζωής σήμερα: όλοι μέσα στην ίδια αίθουσα, όλοι λίγο γυμνοί, όλοι λίγο ένοχοι, όλοι περιμένοντας να δούμε ποιος θα θυσιαστεί πρώτος.
Με στοιχεία από: The New York Times, Sadler’s Wells, Biennale Danza.
