Ο Δημήτρης Κουφοντίνας περιγράφει μέσα από τη φυλακή Δομοκού, πώς στρατολογήθηκε στη 17 Νοέμβρη.
«Δέχθηκα να κάνω αυτή τη συζήτηση, για να ακουστεί η δική μας πλευρά», είπε στον Αλέξη Παπαχελά, για το πρώτο από τα έξι επεισόδια της σειράς ντοκιμαντέρ «Φάκελος 17Ν», το οποίο έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.
«Για τη δική μου γενιά, το κομβικό σημείο ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Διαπιστώσαμε ότι τα βασικά αιτήματα της εξέγερσης το "Ψωμί Παιδεία Ελευθερία", το "Έξω οι Αμερικάνοι", δεν θα μας άφηναν να τα πετύχουμε ειρηνικά. Έτσι γίνεται και ένας νέος να περάσει στην απέναντι όχθη. Έτσι γίνεται και ακούει τα λόγια του Τσε Γκεβάρα, να αφήσουμε τις επευφημίες στις εξέδρες και να μπούμε εμείς οι ίδιοι στην αρένα να μοιραστούμε τη μοίρα των μονομάχων», λέει ο Δημήτρης Κουφοντίνας και προσθέτει:
«Αυτό που μας έθελξε, ήταν το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του, η συνέπεια που είχε ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη, στα λόγια και στην πράξη.
Ένας νέος... από αυτή τη γενέθλια πολιτική πράξη του Πολυτεχνείου -που ήταν για εμένα- μέχρι να φτάσει στην ένταξη στη 17 Νοέμβρη, ήταν ένας μακρύς δρόμος. Το ΠΑΣΟΚ του 1974, για έναν νέο 16χρονο τότε, ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, για σοσιαλισμό, αυτοοργάνωση. Έλεγε "έξω οι βάσεις, όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων".
Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Άλλωστε και ιστορικά, ο Ραούλ Σέντικ των Τουπαμάρος από το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε ξεκινήσει. Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου».
«Όσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, το ίδιο λογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση από εκεί, για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της μεταπολίτευσης, τους δυναμικούς αγώνες, μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση», προσθέτει στο ντοκιμαντέρ, ο Δημήτρης Κουφοντίνας.
«Άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ήμουνα στο καπνοχώρι το πατρικό, στας Σέρρας, που λέγαμε. Ακούσαμε από το ραδιόφωνο την είδηση για την εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου, θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο, εκεί που κάναμε τα καπνά, άστραψαν τα μάτια του και έλεγε “δικά μας παιδιά είναι”. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που έχω, από την αυθεντία του κομμουνιστή παππού», σημείωσε ο ίδιος.
