Το Cinobo παρουσιάζει αποκλειστικά και για πρώτη φορά σε streaming, ολόκληρη τη φιλμογραφία του αξεπέραστου Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Ταινίες που έχουν γράψει ιστορία στο παγκόσμιο σινεμά, από τα μικρού μήκους του μέχρι τον εμβληματικό «Θίασο» κι από την «Αναπαράσταση» μέχρι τον Χρυσό Φοίνικα του «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα», με ό,τι βρίσκεται στο ενδιάμεσο. Το Cinobo γίνεται έτσι η πρώτη πλατφόρμα παγκοσμίως που θα φιλοξενήσει τις 13 μεγάλου και τις 2 μικρού μήκους ταινίες τού Θόδωρου Αγγελόπουλου, με ημερομηνία πρεμιέρα την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου.
THEO: Η Φιλμογραφία του Θόδωρου Αγγελόπουλου
13 ταινίες μεγάλου μήκους και 2 μικρού μήκους συνθέτουν το βλέμμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ιστορία, τη μνήμη, την ποίηση, τα σύνορα, το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Για πρώτη φορά, θα μπορεί κάποιος να βρει σε μία συλλογή όλο το έργο του, κάτι που ήταν και η μεγαλύτερη ως σήμερα απαίτηση των συνδρομητών του Cinobo από το ξεκίνημά του. Παράλληλα όμως, είναι και ένα ταξίδι σε ένα μεγάλο κεφάλαιο του παγκόσμιου σινεμά, ανεξερεύνητο ακόμη από ένα νεότερο κοινό, ένα σινεμά που οφείλαμε να καταστήσουμε προσβάσιμο σε όλους.
Η Εκπομπή (1968)
Μια τηλεοπτική ομάδα καλύπτει μια «επίσημη» πολιτική εκδήλωση, ακολουθώντας πιστά τη γραμμή της εξουσίας. Καθώς η εκπομπή εξελίσσεται, οι ρωγμές ανάμεσα σε αυτό που μεταδίδεται και σε αυτό που συμβαίνει γίνονται όλο και πιο εμφανείς, αποκαλύπτοντας τη βία και την υποκρισία πίσω από το κάδρο. Πολύ πριν η κριτική στα media γίνει κοινός τόπος, ο Αγγελόπουλος αποδομεί με αιχμηρή ειρωνεία και αυστηρή φόρμα το τηλεοπτικό θέαμα ως μηχανισμό εξουσίας, στην πρώτη ταινία του που λειτουργεί και ως πρώιμο μανιφέστο για τη μετέπειτα θρυλική πορεία του.
Αναπαράσταση (1970)
Ένας μετανάστης επιστρέφει μετά από χρόνια στο χωριό του, όπου κανείς δεν τον περιμένει. Όταν η γυναίκα του με τον εραστή της τον σκοτώνουν, ένας ανακριτής επιχειρεί να αναπαραστήσει το έγκλημα, την ίδια ώρα που ένα κινηματογραφικό συνεργείο καλύπτει το γεγονός. Η αλήθεια και η πάντα απρόσιτη φύση της μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ο οποίος αποδεικνύει με το καλημέρα πως ήταν έτοιμος δημιουργός, με μια πολυδιάστατη, νοηματικά διαυγή ταινία που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο μέσα στο έργο του.
Μέρες του ’36 (1972)
Παραμονές των εκλογών του 1936, ένας απελπισμένος κρατούμενος, κατηγορούμενος για τη δολοφονία συνδικαλιστή, παίρνει όμηρο στο κελί του έναν βουλευτή, σε μια προσπάθεια να ασκήσει πίεση για την απελευθέρωσή του. Mε το ένα πόδι στο αφηγηματικό σινεμά και το άλλο στο ποιητικό που θα ακολουθούσε, ο Αγγελόπουλος δίνει ραντεβού με την Ιστορία, σε μια πολιτικά καίρια και κινηματογραφικά απαραίτητη, μεταβατική δημιουργία.
Ο Θίασος (1975)
Ένας πλανόδιος θίασος περιοδεύει στην ελληνική επαρχία από το 1939 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’50 ανεβάζοντας τη Γκόλφω. Καθώς τα χρόνια περνούν, τα μέλη του βιώνουν διώξεις, προδοσίες, εκτελέσεις και εξορίες. Οι προσωπικές τους ιστορίες μπλέκονται με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της χώρας, σε έναν κύκλο βίας και απώλειας που μοιάζει ατελείωτος. Το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας δεν είναι μόνο η πιο εμβληματική ταινία της φιλμογραφίας του Αγγελόπουλου, αλλά ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Μια ριζοσπαστική σύνθεση ιστορίας και μύθου και πάνω απ’ όλα μια συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία.
Οι Κυνηγοί (1977)
Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού σαββατοκύριακου την Πρωτοχρονιά, μια ομάδα εύπορων αστών ανακαλύπτει το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου, θαμμένο για δεκαετίες στο χιόνι. Η παρουσία του νεκρού διαλύει την επιφανειακή τους ηρεμία, αναγκάζοντάς τους να αναμετρηθούν με το παρελθόν τους, τις ευθύνες και τη συνενοχή τους. Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλους οικοδομεί μια από τις πιο αμείλικτες αλληγορίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ένα πολιτικό ρέκβιεμ για την ηθική αποσύνθεση της μετεμφυλιακής αστικής τάξης και για όσα προσπάθησε να θάψει.
Ο Μεγαλέξαντρος (1980)
Την αυγή του εικοστού αιώνα, ένας δημοφιλής ληστής, ο «Μεγαλέξαντρος», δραπετεύει από τη φυλακή, απάγει Άγγλους διπλωμάτες και τους κρατά ομήρους στο χωριό του, αιτούμενος αμνηστία κι επιστροφή της γης στους χωρικούς. Δριμεία κριτική της συλλογικής κι ατομικής ανάγκης μας να γεννήσουμε ήρωες κι έπειτα να τους αποδομήσουμε, συμβολισμοί από την παλαιότερη και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μια ταινία που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γυριστεί το 1960 αλλά και να μάς επισκέπτεται από το 2060.
Αθήνα, Επιστροφή στην Ακρόπολη (1983)
Δοκιμιακό ντοκιμαντέρ που παρατηρεί την Αθήνα της σύγχρονης εποχής σε διάλογο με το παρελθόν της. Η κάμερα κινείται στην πόλη, εστιάζοντας στη σχέση των κατοίκων με την ιστορία και τα μνημεία της και η Ακρόπολη λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς μέσα σε μια μεταβαλλόμενη αστική πραγματικότητα. Η Αθήνα σε διαρκή συνομιλία με την Ιστορία της. Ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ δια χειρός Αγγελόπουλου όπου η σύγχρονη Αθήνα τοποθετεί ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και τη συλλογική μνήμη της.
Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)
Ένας σκηνοθέτης υποδέχεται τον κουμουνιστή πατέρα του, που επιστρέφει στον τόπο του μετά από 32 χρόνια στην εξορία, αντιτίθεται στην πώληση ενός κομματιού γης κι αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Γέννημα μιας άρρωστης καρδιάς που δεν μπόρεσε να βρει γιατρειά στη λησμονιά, το «Ταξίδι στα Κύθηρα» ξεπερνάει την πολιτική διάσταση της ιστορίας και προσεγγίζει τα όρια μιας γνήσιας υπαρξιστικής δημιουργίας, με κεντρικό άξονα έναν βουβά σπαραχτικό Μάνο Κατράκη.
Ο Μελισσοκόμος (1986)
Ο ηλικιωμένος καθηγητής Σπύρος ξεκινά ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα με τις μέλισσές του, αναζητώντας ένα κατάλληλο ανοιξιάτικο κλίμα για την επικονίαση και, κατά συνέπεια, την παραγωγή μελιού. Σε αυτό το ταξίδι αφήνει πίσω του την οικογένεια και την ευθύνη, αλλά φέρνει μαζί του τη θλίψη του. Στην πορεία συναντά μια πολύ νεότερη κοπέλα που κάνει ωτοστόπ και της προσφέρει μεταφορά, και από εκεί η σχέση τους εξελίσσεται μέσα από την απελπιστική τους αποσύνδεση από τον κόσμο. Το θρυλικό σιωπηλό road movie του Αγγελόπουλου, ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά και τη φυγή. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο εσωστρεφείς – και διασημότερους – ρόλους της καριέρας του, σε μια ταινία-σταθμό του έλληνα σκηνοθέτη.
Τοπίο στην Ομίχλη (1988)
Δύο αδέρφια φεύγουν από το σπίτι τους για να βρουν τον πατέρα τους στην Γερμανία. Το ταξίδι τους, γεμάτο απώλειες και μικρά θαύματα, γίνεται μια πορεία ενηλικίωσης μέσα σε έναν κόσμο που δεν τους εξηγεί τίποτα, αλλά τους αλλάζει για πάντα. Η ταινία που χάρισε στον Θόδωρο Αγγελόπουλο τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Ευρωπαϊκό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Χρονιάς συμπυκνώνει τον κινηματογραφικό του στοχασμό σε ένα υπαρξιακό ταξίδι ενηλικίωσης με ελεγειακό ρυθμό και εικόνες που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη.
Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1991)
Ένας νεαρός ρεπόρτερ συναρπάζεται από τη φυσιογνωμία ενός ηλικιωμένου πρόσφυγα που ζει σχεδόν ασκητικά σε μια μικρή συνοριακή πόλη. Η έρευνα του μετατρέπεται σε μία υπαρξιακή περιπλάνηση. Στο πρώτο μέρος της Τριλογίας των Συνόρων, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επιστρατεύει τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και Ζαν Μορό για μια βαθιά ποιητική και ανθρώπινη ταινία που μετεωρίζεται ανάμεσα στην πολιτική ιστορία, την προσωπική μνήμη και την αδυναμία του οριστικού αποχαιρετισμού.
Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995)
Ένας Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει μετά από χρόνια στα Βαλκάνια, αναζητώντας τις χαμένες μπομπίνες μιας ταινίας των αδερφών Μανάκη. Ανάμεσα στη μια αγκαλιά και στην επόμενη, ανάμεσα σε ιδέες που ξεφτίζουν και σε βαλκανικές χώρες που ψυχορραγούν, ένας καλλιτέχνης (ξανα)θυμάται πως σημασία έχει το ταξίδι. Από τις κορυφαίες arthouse δημιουργίες των '90s.
Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα (1998)
Ένας ηλικιωμένος συγγραφέας περνά μια τελευταία μέρα στη Θεσσαλονίκη, καθώς ετοιμάζεται να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Κατά τη διάρκειά της περιπλάνησης συναντά ένα παιδί μετανάστη και αρχίζει να κινείται ανάμεσα σε στιγμές του παρόντος και αναμνήσεις από το παρελθόν του. Η διαδρομή αυτή φέρνει στην επιφάνεια ανεκπλήρωτες σχέσεις, χαμένες λέξεις και ανοιχτούς αποχαιρετισμούς. Ο πολυσυζητημένος Χρυσός Φοίνικας του Θόδωρου Αγγελόπουλου ακολουθεί τον θρυλικό Μπρούνο Γκαντς σε έναν τελευταίο περίπατο μνήμης, παρόντος και μεγάλων αντίο. Το σινεμά ως το απόλυτο ταξίδι στο χρόνο.
Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004)
Η ιστορία μιας οικογένειας προσφύγων από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τον Εμφύλιο Πόλεμο. Μέσα από μετακινήσεις, χωρισμούς και επανενώσεις, οι προσωπικές ζωές διασταυρώνονται με τις μεγάλες ιστορικές ανακατατάξεις της Ελλάδας. Ο χώρος και ο χρόνος μεταβάλλονται συνεχώς, ενώ τα πρόσωπα παραμένουν εγκλωβισμένα σε μια διαρκή αναζήτηση πατρίδας. Η Ιστορία της Ελλάδας μέσα από τα βιώματα μιας οικογένειας με φόντο πολέμους, απώλειες και ιστορικές ανακατατάξεις. Το πρώτο μέρος της ανολοκλήρωτης τριλογίας του Αγγελόπουλου, είναι μια μεγαλόπνοη ιστορική αφήγηση για τον ελληνικό 20ο αιώνα.
Η Σκόνη του Χρόνου (2008)
Ένας σκηνοθέτης αναζητά την ιστορία των γονιών του, Ελένη και Σπύρο, ξεκινώντας ένα ταξίδι που εκτείνεται σε διαφορετικές χώρες και δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα σε προσωπικές μνήμες και πολιτικά γεγονότα, αγγίζοντας ζητήματα εξορίας, μετατοπίσεων και ιδεολογικών συγκρούσεων καθώς το παρελθόν ανασυντίθεται αποσπασματικά μέσα από εικόνες κι αφηγήσεις. Το σινεμά γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε χώρες, εποχές και μνήμες, καθώς η προσωπική συναντά την πολιτική ιστορία. Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούνο Γκαντς και Ιρέν Ζακόμπ πρωταγωνιστούν στην τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που συνεχίζει την τριλογία του 20ου αιώνα.
