«Μου σκοτεινιάζει η διάθεση, βαθιά νιώθω μια θλίψη,
σαν βλέπω, πως αρέσκονται να ζουν σε τέτοια σήψη.
Ειν’ όλοι τους μικρόψυχοι, μ’ άκρατη κολακεία
πράττουν, για το συμφέρον τους. Με υστεροβουλία.
Είμαι έξαλλος, δεν πρόκειται να τ’ ανεχτώ πια άλλο,
κι αμετακλήτως, έτοιμος, μ’ όλους τους να τα βάλω»
Αλσέστ, «Ο Μισάνθρωπος»
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Ο Αλσέστ δεν μισεί τους ανθρώπους· απλώς δεν μπορεί να τους αγαπήσει έτσι όπως είναι. Θέλει έναν κόσμο καθαρό, ειλικρινή, απόλυτο – όπως και τον έρωτα που νιώθει για τη Σελιμέν. Εκείνη τον αγαπά, αλλά όχι με τον τρόπο που εκείνος απαιτεί. Το χάσμα ανάμεσά τους δεν είναι έλλειψη αγάπης, αλλά ασυμφωνία στις προσδοκίες.
Καθώς ο Αλσέστ παλεύει να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο για να χωρέσει την αγάπη του, όλα γύρω του γκρεμίζονται. Και τελικά μένει μόνος – όχι γιατί δεν υπήρξε αγάπη, αλλά γιατί δεν άντεξε τίποτα λιγότερο από την τελειότητα.
«Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου είναι ένα δεικτικό σχόλιο για την υποκρισία της κοινωνίας και την ίδια στιγμή στηλιτεύει μοναδικά τα-αέναα- ελαττώματα των ανθρώπων. Μια έμμετρη κωμωδία σε πέντε πράξεις που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1666 και όμως, τόσους αιώνες μετά, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Στον Μισάνθρωπο δεν είδα έναν κόσμο μίσους. Είδα έναν κόσμο γεμάτο έρωτα – έρωτα ανεκπλήρωτο, αδέξιο, σπαρακτικό. Όλοι οι ήρωες του έργου αγαπούν κάποιον, αλλά κανείς δεν αγαπιέται έτσι όπως έχει ανάγκη.
Η σκηνοθεσία εστιάζει στην επιθυμία και στη μοναξιά που τη συνοδεύει. Ο έρωτας δεν οδηγεί στην ένωση, αλλά στην απομάκρυνση. Κανένα ζευγάρι δεν ολοκληρώνεται. Μονάχα βλέμματα που χάνονται, λέξεις που δεν φτάνουν, χέρια που δεν ακουμπούν.
Ένας κόσμος γεμάτος πόθο, που όμως δεν συναντιέται ποτέ.
Μπουραζάνας Ιωάννης
