Η Λένα Μαντά, μίλησε με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε από τον κόσμο που η ίδια υπηρετεί, αλλά και τον τρόπο που έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια, τόσο ως δημιουργός όσο και ως άνθρωπος.
Καλεσμένη στην εκπομπή «EQ», η Λένα Μαντά μοιράστηκε, μεταξύ άλλων, τις συγγραφικές αδυναμίες της, τις χυδαίες επιθέσεις εις βάρος της, αλλά και την απώλεια του συζύγου της.
«Η πορεία μου είχε πολλή απογοήτευση, γιατί ο πρώτος μου εκδότης απέρριπτε τα βιβλία μου. Όταν λοιπόν με ανακάλυψαν, δεν πέρασα καλά. Δεν μιλάμε για αμφισβήτηση, μιλάμε για απαξίωση. Δεν υπήρχα καν, κι ακόμα δεν υπάρχω για πολύ μεγάλη μερίδα του συγγραφικού κόσμου αφού είμαι ευπώλητη. Στην Ελλάδα ό,τι πουλάει είναι το λες και το φτύνεις! Στην αρχή στεναχωριόμουν, δεν θα σας πω ψέματα. Το κλάμα της ζωής μου έχω κάνει. Βέβαια, αυτό ήταν η μία πλευρά», περιέγραψε η συγγραφέας.
«Στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς, έχεις τον κόσμο. Έχεις όλους αυτούς τους αναγνώστες, που σε ακολουθούν χρόνια, και που τα μηνύματα που παίρνεις από αυτούς, είναι συγκλονιστικά. Γιατί τους έχω συντροφεύσει σε νοσοκομεία, σε αρρώστιες, σε θανάτους» συμπληρώνει στην εξομολόγησή της.
Στην πορεία της συνέντευξης, η Λένα Μαντά θυμήθηκε μία από τις ιστορίες αναγνωστών που την έχει συγκινήσει.
«Υπήρχε μια κοπέλα στα Γιάννενα, η οποία "έφευγε"» θυμάται. «Μιλούσα με τη φίλη της που είχα γνωρίσει σε μια παρουσίαση. Μου στέλνει μήνυμα και μου λέει ότι η φίλη της τής είπε πως δεν θα προλάβει να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της Λένας! Οι "Εκδόσεις Ψυχογιός" το έκαναν το θαύμα. Ήρθε βιβλίο, το υπέγραψα, έφυγε με κούριερ, για να προλάβουμε την κοπέλα αυτή. Και την προλάβαμε. Το διάβασε το βιβλίο και το πήρε και μαζί της. Όταν λοιπόν έχεις τέτοιες ιδιωτικές ιστορίες, όταν έχεις τέτοιες ιστορίες, πες μου πόσο να σε ενοχλήσει η κριτική, η απαξίωση όλων αυτών. Απλά με κάνει και απορώ. Τα πιο χυδαία σχόλια, τις χειρότερες επιθέσεις, τις έχω δεχτεί από ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετούν την ποιότητα, την κουλτούρα».
Για τις συγγραφικές αδυναμίες της
«Είχα δύο τεράστιες συγγραφικές αδυναμίες», παραδέχεται η Λένα Μαντά για να συνεχίσει: «Το ένα ήταν ο από μηχανής Θεός, έπρεπε κάτι να εμφανιστεί. Όσο δύσκολο και να περνούσε ο ήρωας μου, η ηρωίδα μου κάποιος θα εμφανιζόταν κάπου, κάτι θα γινόταν… Επιπλέον έπρεπε οπωσδήποτε να έχει χαρούμενο τέλος. Το happy end ήταν προαπαιτούμενο. Τα τελευταία χρόνια λοιπόν άλλαξε αυτό. Έγιναν πιο ρεαλιστικά το τέλος και η εξέλιξη στο βιβλίο μου. Άρα λοιπόν άλλαξα. Αλίμονο τρομάζω με τους ανθρώπους που μένουν αναλλοίωτοι στο χρόνο. Δεν πάει να καίγεται ο κόσμος γύρω τους. Νιρβάνα. Αυτούς τους φοβάμαι. Ή κάτι κρύβεται, ή ακατοίκητο που δεν μου κάνει πάλι. Οπότε μακριά και αγαπημένα, μην συγχύζομαι γιατί και τα νεύρα δεν είναι καλά».
Για την απώλεια του συζύγου της
«Θα ήθελα να είμαι καθισμένη σε μια πολυθρόνα και να διαβάζω ένα βιβλίο ή το άλμπουμ της ζωής μας με τον άντρα μου. Νομίζω ότι θα ήταν ένα πολύ όμορφο τέλος για μένα αυτό. Αν υπάρχει κάτι που με παρηγορεί, είναι ότι όταν κλείσει η πόρτα πίσω μου θα σε περιμένει ο άντρας μου!
Διάβαζα μία ανάρτηση της Μαρίας Παναγοπούλου, που έχασε τον Κώστα Χαρδαβέλλα και έγραφε: Ας μου πει ποιος είπε πρώτος τη λέξη, τη φράση, "O χρόνος είναι γιατρός", για να του κάνω μήνυση! Και της είπα και εγώ μαζί σου. Ο πόνος, το πένθος, είναι σαν θηρίο που κοιμάται. Η καθημερινότητά σου είναι ίδια. Ή, όχι ίδια, έχεις επινοήσει μία καινούρια και νομίζεις ότι περνάς κάτω από τα ραντάρ και λες ΟΚ, εντάξει, είμαι καλά. Και γίνεται κάτι απειροελάχιστο και ξυπνάει το θηρίο και τότε δεν μπορείς να του ξεφύγεις εύκολα... Το λάθος είναι να προσπαθείς να του ξεφύγεις! Το αφήνεις να έρθει για να μπορέσεις να μηδενίσεις και να προχωρήσεις».
