Ο Κωστής Μαραβέγιας, σε συνέντευξή του στον Μιχάλη Γελασάκη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας την Τετάρτη 13/12 με αφορμή τις εμφανίσεις του στο Vox και το soundtrack στην τηλεοπτική σειρά «Milky Way», μίλησε για το ξεκίνημά του επιστρέφοντας από τις σπουδές του στην Ιταλία, με το πρώτο του άλμπουμ που ηχογράφησε όπως είπε μέσα σε μια αποθήκη 12 τετραγωνικών γεμάτη βιντεοταινίες.
Επίσης ο Κωστής Μαραβέγιας μίλησε για το πως τον επηρεάζουν οι προσωπικές επιθέσεις στα social media, για τις δηλώσεις του για το παγκάκι που είχαν προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων το 2014, αλλά και για την Αριστερά που, όπως είπε, πρέπει να μην έχει καμία ανεκτικότητα στη βία.
Σχετικά με τον πρώτο του δίσκο το 2003, είπε:
«[…]Πάντα τo ξεκίνημα είναι αυτό που αποτυπώνεται πιο έντονα και με πιο ζωηρά χρώματα. Το ξεκίνημά μου που έκανα τον "Ραδιοπειρατή" το 2003 είχε γίνει σε έναν χώρο ενός φίλου μου που ο πατέρας του είχε διανομή βιντεοκασέτας τότε και είχε έναν μικρό χώρο σε ημιώροφο, δεν είχε καν τουαλέτα. Ήταν 12 τετραγωνικά και ήταν αποθήκη με βιντεοκασέτες, αλλά μήτρες, δηλαδή betacam, ξέρεις… Είχε μία πολύ ωραία ηχομόνωση, οπότε του λέω σε πειράζει να έρθω να στήσω εδώ ένα κομπιούτερ, δύο μικρόφωνα και μια κάρτα ήχου και να γράψω ένα δίσκο; Λέει "όχι, δεν με πειράζει καθόλου να έρθεις", να μου λες απλά τι ώρες να σου ανοίγω. Οπότε ξεκίνησα εκεί να γράψω τον "Ραδιοπειρατή" και ήταν όλο αυτό το γκρι σκηνικό με τις κασέτες…».
Στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν τον τρομάζουν οι προσωπικές επιθέσεις και το cancel στα social media, ο Κωστής Μαραβέγιας απάντησε πως «Δεν με τρομάζει τόσο, όσο με στενοχωρεί βαθιά». Στη συνέχεια ο ραδιοφωνικός παραγωγός τον ρώτησε:
— Το παίρνεις προσωπικά; Σε ζορίζει όταν συμβαίνει;
«Προφανώς! Άμα είναι μετωπική και προσωπική επίθεση και βέβαια θα στενοχωρηθώ. Δεν είμαι από ατσάλι και επίσης έχω μεγαλώσει σε ένα μέρος μικρό και θέλω να ’μαι καλά με τον περίγυρο και με τους ανθρώπους που συναντώ. Και ευτυχώς είμαι! Ευτυχώς… Γιατί όλο αυτό έχει λυθεί σαν παρεξήγηση, γιατί τότε αυτό που είπα το λέω και σήμερα. Εγώ είμαι πάντα ενάντια στη βία. Και πρέπει η αριστερά να απαγκιστρωθεί εντελώς και να μην έχει καμία ανεκτικότητα στη βία. Καμία ανοχή! Καμία απολύτως! Είναι δύο ξέχωρα πράγματα. Και τότε υπήρχε μια λανθάνουσα αντίληψη ότι η βία επιτάσσεται και χρειάζεται. Η βία δεν οδηγεί πουθενά. Δημιουργεί μόνο διαχωρισμό, δημιουργεί μόνο περισσότερη βία και μία πιο ισχυρή κρατική καταστολή. Αυτό είναι σαφές. Οπότε η θέση μου δεν έχει αλλάξει. Ο τρόπος μου όμως τότε. Ο λυρικός μου τρόπος ήταν ορμώμενος από το τραγούδι που είχα γράψει το ’08 στα Δεκεμβριανά με το παγκάκι στο Σύνταγμα που έλεγα «Θα σας το πω τραγουδιστά για ν’ ακουστεί πιο μαλακά, θα τα σπάσω όλα και θα βάλω και φωτιά», οπότε εγώ έχοντας γράψει αυτό, ήθελα να επανορθώσω με έναν τρόπο και να πω «παιδιά δεν είναι αυτή η λύση… Πιστεύω στη σύμπνοια, στην αρμονία και στην αγάπη και μόνο έτσι μπορούμε και είναι ο έξυπνος τρόπος να αλλάξουμε τα πράγματα. Πάντα με αναφορά στο τραγούδι μου με το παγκάκι στο Σύνταγμα.
Τότε εντάξει, ξέφυγε η κατάσταση, κανείς δεν με ήξερε καλά, οπότε όλοι θεώρησαν αυτό λίγο ειρωνικό κλπ έγινε αυτό που έγινε. Αλλά δεν έχει αλλάξει κάτι σε ’μένα. Τώρα στην κατάσταση που ζούμε προφανώς έχουν αλλάξει πολλά και δεν είμαι ένας καλός αναλυτής ή κοινωνιολόγος να πω ακριβώς τι, αλλά έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο διπολικά όσο ήταν. Σε σχέση με τη σύγκρουση και το εμφυλιακό κλίμα που υπήρχε…
Παρόλα αυτά εγώ έχω την αίσθηση –δεν ξέρω αν είναι και δική σου αίσθηση αυτή- ότι ζούμε σε μια εποχή βίας… Ακούμε συνέχεια για ενδοοικογενειακή βία, για φυλετική βία, για κρατική βία, για οπαδική βία. Η λέξη βία υπάρχει δεν έχει εξαλειφθεί…
Ούτε θα φύγει ποτέ η βία, διότι ο κόσμος εμπεριέχει και βία. Η ανθρωπότητα… ιστορικά. Από τη γέννησή της υπάρχει αυτό σαν στοιχείο. Το θέμα είναι ότι τώρα καταγγέλλεται η βία και τη μαθαίνουμε και αυτό είναι πάρα πολύ καλό. Δηλαδή τώρα ο όρος γυναικοκτονία και άλλες επίσης μορφές βίας που ήταν κάτω απ’ το χαλάκι έχουν αρχίσει και βγαίνουνε. Και αυτό είναι στενάχωρο που το μαθαίνουμε, αλλά είναι πολύ σημαντικό που το μαθαίνουμε. Κι αυτό είναι η αρχή για να γίνει μια διαφορετική ζύμωση στην κοινωνία και να υπάρξουνε μεγαλύτερες ποινές και μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση από τους εμπλεκόμενους».
