Όσοι περάσαμε τα ένδοξα, άγουρα –και ανέμελα λίγο-πολύ– νιάτα μας στα ‘90s φανταζόμαστε εκ των υστέρων εκείνη την εποχή ως μια όαση «εναλλακτικότητας» (βολεμένης και εκ του ασφαλούς) και ξεχνάμε ότι έδιναν κι έπαιρναν ο κωλοπαιδισμός, η καφρίλα, ο σεξισμός, ο μισογυνισμός και όλο το κακό συναπάντημα. Χωρίς να συναντήσουν καμιά σχεδόν αντίσταση.
Τουλάχιστον σήμερα τηρούνται κάποια προσχήματα παρά τον οχετό μίσους που διαχέεται ανεξέλεγκτος στις αρτηρίες του διαδικτύου.
Θυμάμαι καλά τις αντιδράσεις σχεδόν όλων μας (όλων!) κι εδώ και παντού πριν από τριάντα και κάτι χρόνια, όταν έγινε γνωστό ότι η Σινέντ Ο' Κόνορ είχε σκίσει την φωτογραφία του τότε Πάπα (Ιωάννη Παύλου Β’) ζωντανά στην αμερικανική τηλεόραση. Επιδειξιομανής που διψά για δημοσιότητα και μουρλοκακομοίρα ήταν οι ηπιότεροι χαρακτηρισμοί που κυκλοφορούσαν. Κάθε «σατιρική» εκπομπή –ακόμα και οι πιο προχωρημένες ή μάλλον ειδικά αυτές– εξέλαβε τότε ως ιερό καθήκον της να την ξεσκίζει μέρα νύχτα.
Θυμάμαι λίγες μέρες αργότερα τον Τζο Πέσι –στις μεγάλες του πιένες τότε μετά τα «Καλά Παιδιά» του Σκορσέζε– σε μια εμφάνισή του στην τηλεόραση να υπονοεί με απειλητικό ύφος (σα να ήταν θρησκόληπτος μαφιόζος και όχι ηθοποιός) τι θα της έκανε, αν την έπιανε στα χέρια του.
Θυμάμαι καλά τις αντιδράσεις σχεδόν όλων μας (όλων!) κι εδώ και παντού πριν από τριάντα και κάτι χρόνια, όταν έγινε γνωστό ότι η Σινέντ Ο' Κόνορ είχε σκίσει την φωτογραφία του τότε Πάπα (Ιωάννη Παύλου Β’) ζωντανά στην αμερικανική τηλεόραση. Επιδειξιομανής που διψά για δημοσιότητα και μουρλοκακομοίρα ήταν οι ηπιότεροι χαρακτηρισμοί που κυκλοφορούσαν.
Τόσο μυαλό επικρατούσε τότε, μια δεκαετία περίπου πριν βγουν στη φόρα όλα τα βδελυρά άπλυτα της Καθολικής Εκκλησίας και του Βατικανού που η Σινέντ Ο' Κόνορ με τόση γενναιότητα είχε επιχειρήσει να μας επισημάνει με τον πιο άμεσο τρόπο για να δεχτεί την χλεύη και την κατακραυγή.
Δύο εβδομάδες μετά το περιστατικό γιουχαϊστηκε αγρίως και δεν της επιτράπηκε να τραγουδήσει κατά την εμφάνισή της στη μεγάλη εορταστική συναυλία για τα 30 χρόνια του Μπομπ Ντίλαν στο προσκήνιο. Ο μόνος που πραγματικά της στάθηκε ήταν ο μέγας Κρις Κριστόφερσον, ο οποίος έτρεξε κοντά της στη σκηνή και την ενθάρρυνε να συνεχίσει.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα και ενώ εκείνη είχε περάσει ήδη από σαράντα κύματα, θα κυκλοφορούσε ο δίσκος του με τίτλο Closer to the Bone στον οποίο υπάρχει και το τραγούδι “Sister Sinead”, που μοιάζει να κουβαλά τις ενοχές όλων μας που είχαμε φανεί τόσο μικρόψυχοι απέναντι σ’ εκείνο το «μικρό γενναίο φαλακρό κορίτσι».
Αυτό το τραγούδι είναι για την αδερφή μου Sinead
Σχετικά με τον φριχτό χαμό που έκανε τότε
Όταν τους είπε την αλήθεια όσο πιο σκληρά μπορούσε
Αλλά το μήνυμά της παρεξηγήθηκε βαθιά
Υπάρχουν άνθρωποι που φυλάνε χρυσό
Και άνθρωποι που σώζουν ψυχές
Κι ο κόσμος αντέδρασε σε όλη τη γη
Καταδικάζοντας το μικρό γενναίο φαλακρό κορίτσι
Και ίσως να είναι τρελή και ίσως να μην είναι
Το ίδιο κι ο Πικάσο όμως το ίδιο και οι άγιοι
Ποτέ δεν της άρεσαν τα δεσμά κι οι αλυσίδες
Είναι πολύ μεγάλη για να σπάσει και πολύ νέα για να ημερωθεί
Πας γυρεύοντας όταν εκτίθεσαι
Και γίνεσαι στόχος σαν ακίνητη σιλουέτα
Κάποια κεριά τρεμοσβήνουν και κάποια κεριά ξεθωριάζουν
Και κάποια καίνε αληθινά όπως η αδελφή μου Sinead
