ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ και σε ένα τηλεοπτικό τοπίο όπου σπανίζουν τα «πολιτικά» ντοκιμαντέρ κάποιας σοβαρής έρευνας και κάποιου σοβαρού επιπέδου, ένας σταθμός που δεν φημίζεται για την αντικειμενική του προσέγγιση στην πολιτική επικαιρότητα (όχι ότι φημίζεται και κανένας άλλος) σερβίρει τουλάχιστον κάθε τόσο μια σειρά τεκμηρίωσης για ένα «καυτό» κεφάλαιο της πρόσφατης ιστορίας, που βλέπεται και που προκαλεί συζητήσεις. Δεν είναι και λίγο, ασχέτως των ενστάσεων –ιδεολογικών, δημοσιογραφικών, τεχνικών, αισθητικών– που μπορεί να έχει κανείς για τις συγκεκριμένες παραγωγές.
Λες και η κυβέρνηση του 2015-2019 ήταν μόνο μια τραγελαφική παρένθεση που παραλίγο («στο χιλιοστό») να μας στείλει στον πάτο, ευτυχώς όμως επανήλθαμε σε καθεστώς ασφάλειας, ευημερίας και κανονικότητας. Ήταν μόνο ένα κακό όνειρο. Γυρίζουμε ανακουφισμένοι πλευρό και συνεχίζουμε τον ύπνο μας.
Και οι ενστάσεις είναι πολλές –δίκαιες και άδικες– στην περίπτωση της σειράς «Στο χιλιοστό» με θέμα «τα δραματικά γεγονότα του 2015», το πρώτο επεισόδιο της οποίας προκάλεσε έντονες αντιδράσεις που είχαν ξεκινήσει προτού καν προβληθεί. Εκτός του ότι πρόκειται για ένα πιο «μονοκόμματο» και πιο «αμήχανο» (τεχνικά και αφηγηματικά) προϊόν από τις πρόσφατες σειρές ντοκιμαντέρ του ίδιου καναλιού για τη «Σκοτεινή δεκαετία 1964-1974» και για τη «17Ν», δεν έχει με το μέρος του και τη χρονική απόσταση που είχαν εκείνες από τα γεγονότα που διερευνούσαν, στοιχείο που τους προσέδιδε μια σχεδόν νοσταλγική διάσταση.
Κανείς όμως δεν νοσταλγεί –όχι ακόμα τουλάχιστον– εκείνη τη φοβερή και απείρως τραυματική περίοδο που εξετάζει, έστω και ελλειπτικά (μεροληπτικά), η σειρά αυτή που θύμισε δυσοίωνες καταστάσεις και ξύπνησε απωθητικές μνήμες από ένα πρόσφατο παρελθόν που μας στοιχειώνει ακόμα. Ξύπνησε επίσης τα πάθη και την παράνοια εκείνης της περιόδου όπου η ανασφάλεια, η απόγνωση και ο φόβος χτυπούσαν καθημερινά κόκκινο.
Η σειρά, όπως και το βιβλίο στο οποίο βασίζεται, εστιάζει στο «θρίλερ» (με κάποια στοιχεία «νουάρ») της σκληρής και περιπετειώδους διαπραγμάτευσης που επωμίστηκε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα (και του Πάνου Καμμένου, τον οποίον ο Ν. Παππάς χαρακτηρίζει «πηγαίο και ειλικρινή», προσφέροντάς μας μία από τις σπάνιες ψυχαγωγικές στιγμές του πρώτου επεισοδίου). Θα περίμενε κανείς όμως, τουλάχιστον στο πρώτο επεισόδιο, για χάρη ενός στοιχειωδώς δίκαιου πλαισίου, έστω και για τα μάτια του κόσμου, μια πιο εκτενή αναφορά στις κυβερνήσεις, στις πολιτικές και στις πρακτικές που μας έφτασαν στη χρεοκοπία και στη φτωχοποίηση (η οποία συνεχίζεται κανονικότατα, κι ας βγήκαμε από την «κρίση» και μπήκαμε στην «ανάπτυξη»).
Λες και οι βαριές σκιές, οι γκρίζες ζώνες, οι δημαγωγικές ρητορικές και οι αλλοπρόσαλλες μεθοδεύσεις ήταν κάτι καινούργιο. Λες και η κυβέρνηση του 2015-2019 ήταν μόνο μια τραγελαφική παρένθεση που παραλίγο («στο χιλιοστό») να μας στείλει στον πάτο, ευτυχώς όμως επανήλθαμε σε καθεστώς ασφάλειας, ευημερίας και κανονικότητας. Ήταν μόνο ένα κακό όνειρο. Γυρίζουμε ανακουφισμένοι πλευρό και συνεχίζουμε τον ύπνο μας.
